บทที่ 891 ความลับถูกเปิดเผย

โม่เหยียนรู้สึกสะท้านใจขึ้นวูบ หนูน้อยคนนี้จำตนขึ้นมาได้แล้วจริงๆ เขาอดที่จะรู้สึกตื่นเต้นร้อนรนขึ้นมาอยู่บ้างไม่ได้ “จวิ้นจู่……”

“อย่าเรียกข้าว่าจวิ้นจู่!” พลันเกี๊ยวน้อยก็ตะโกนขึ้นอย่างน้อยเนื้อต่ำใจอารมณ์ไม่ดีอยู่บ้าง กำปั้นทั้งสองสั่นเทาเล็กน้อย นางพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้จนเบ้าตาก็ยังแดงก่ำแล้ว ก็เพราะมิต้องการหลั่งน้ำตาร่ำไห้ออกมาต่อหน้าโม่เหยียน

“แม้ว่าข้าจะไม่ละเอียดรอบคอบเท่าน้องสาว แต่ก่อนหน้านี้ได้รั้งอยู่กับท่านในแคว้นซีเหย่เป็นระยะเวลานานกว่าสองเดือนแล้ว เรื่องราวต่างๆ ของท่านมากมายยิ่งนัก ข้าล้วนยังคงจำได้ชัดเจนอย่างยิ่ง!”

“ท่านชื่นชอบลูบศีรษะของพวกข้า สามารถจดจำว่าพวกข้าชื่นชอบกินอะไรและมิชอบกินอะไร ท่านเล่นหมากรุกเก่งอย่างยิ่ง วิทยายุทธ์ก็ร้ายกาจอย่างยิ่งเช่นกัน ข้ามิสามารถต่อสู้ชนะท่านได้ กว่าสองปีก่อนก็เป็นเช่นนี้แล้ว ตอนนี้ก็ยังคงเป็นแบบนี้เช่นเดียวกัน”

“แต่เวลานี้ข้าต้องการทุบตีท่านอย่างดุดันสักคราหนึ่งจริงๆ ให้ท่าน...ให้ท่านขออโหสิกรรมสำนึกผิดต่อท่านแม่ ขออโหสิกรรมสำนึกผิดต่อท่านปู่หมิง!”

พูดจบนางเม้มปากจนแน่น น้ำตาคลอหน่วยอยู่ภายในเบ้าตา สีหน้าเต็มเปี่ยมความเข้มแข็งองอาจมิยอมแสดงความอ่อนแอ

พลันโม่เหยียนรู้สึกเหมือนมีอะไรติดในลำคอ มองดูเกี๊ยวน้อยพลางอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากพูดเสียงอ่อนโยน “เกี๊ยวน้อย ข้า……”

“ท่านอย่าได้คิดปฏิเสธ!” ทันใดนั้นเกี๊ยวน้อยก็ชี้ไปที่มือขวาของเขา “ข้าทราบว่า เจ้าเหมือนเช่นเดียวกับซาลาเปาน้อยที่ต่างล้วนเฉลียวฉลาดอย่างยิ่ง เมื่อประสบปัญหาบางอย่างก็สามารถใช้ไหวพริบพลิกผันผ่านไปอย่างรวดเร็ว และพูดจาโน้มน้าวทำให้ข้าคล้อยตามได้”

“แต่ว่ารอยแผลเป็นบนมือของท่านนั้น ข้าสามารถจำได้อย่างแม่นยำมิลืมเลือนตลอดกาล ตอนนั้นท่านคิดว่าท่านแม่ติดอยู่ภายในห้องโถงใหญ่ที่เกิดเพลิงไหม้ขึ้น เพื่อช่วยนางแล้วท่านจึงได้รับบาดเจ็บนั่นเอง”

นางเสียงสั่นเครือสะอื้นไห้อยู่บ้าง พยายามหันหน้าไปทางอื่น มิต้องการให้โม่เหยียนเห็นด้านที่เปราะบางอ่อนแอของนาง

ทั้งๆ ไม่ได้พบกันเนิ่นนานเช่นนี้แล้ว และนางต้องการจะลืมเลือนให้หมดสิ้นอย่างสุดชีวิต แต่เมื่อได้พบกับเขาแล้วจริงๆ ภายในจิตใจยังคงรู้สึกคับข้องอึดอัดยากทนทานยิ่งนัก ไฉนจึงต้องมาพบหน้ากันอีก และเขาไยจึงมิสวมบทบาทของคนเลวทรามผู้หนึ่งต่อไปอีกเล่า ไฉนจึงต้องปกป้องคุ้มครองนางต่อไปด้วย……

โม่เหยียนมองดูเกี๊ยวน้อยอย่างเงียบงันมิได้พูดจาแสดงความเห็นใดๆ ความทุกข์ทรมานปวดใจและการตำหนิตนเองของยามนี้เกินกว่าจะอธิบายเป็นคำพูดได้

เขาเคยคิดถึงความเป็นไปได้หลากหลายนับมิถ้วนในการเปิดเผยศักดิ์ฐานะ กลับมิเคยคิดมาก่อนว่า เกี๊ยวน้อยจะเป็นคนแรกที่จำเขาขึ้นมาได้ สืบเนื่องเพราะรอยแผลเป็นที่อยู่บนมือนั่นเอง

แต่ความสุขปลอบประโลมภายในจิตใจของเขาในยามนี้ ช่างมากยิ่งกว่าความตื่นตระหนกหลังจากความลับถูกเปิดเผยมากมายนัก กล่าวถึงที่สุดแล้วในอดีตตอนอยู่ในแคว้นซีเหย่ เกี๊ยวน้อยและเขาอาศัยอยู่ด้วยกันทุกเมื่อเชื่อวันตลอดสองเดือนเต็มๆ ความเข้าใจซึ่งกันและกันระหว่างบิดาและบุตรสาวจึงมากยิ่งกว่า

“ต้องขอโทษเจ้าด้วย เกี๊ยวน้อย” โม่เหยียนก็ไม่เสแสร้งอีกต่อไปแล้วเช่นกัน กอดบุตรสาวไว้ภายในอ้อมอกอย่างแนบแน่น ในใจรู้สึกถึงบุตรสาวแก้วตาดวงใจแสนรักแสนหวงอยู่ภายในอ้อมอก สองมือที่เย็นจนขาวซีดออกแรงกอดจนแน่น ริมฝีปากบางสั่นระริกมีคำพูดมากมายอย่างยิ่งที่ต้องการพูด

แต่สุดท้ายแล้วร้อยถ้อยพันคำล้วนกลายเป็นประโยคเดียว

“ข้าทราบว่าเจ้าโกรธเคืองอย่างยิ่ง และก็ทราบเช่นกันว่าเจ้าไม่ยินยอมให้อภัยข้า แต่ว่าความลับนี้ เจ้าสามารถช่วยข้าปิดบังไว้ก่อนชั่วคราว อย่าให้ท่านแม่ของเจ้าล่วงรู้ได้หรือไม่?”

หากตอนนี้หนานหว่านเยียนทราบว่าเขาก็คือกู้โม่หานละก็ เกรงว่าระหว่างพวกเขา ก็จะไม่เหลือทางถอยใดๆ ที่จะหวนกลับมาคืนดีกันอีกแล้ว……

ได้รับความอบอุ่นแน่นแฟ้นภายในอ้อมกอดที่ห่างหายไปเนิ่นนานนี้ เกี๊ยวน้อยตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะหนึ่งอยู่ภายในอ้อมกอดของโม่เหยียน เป็นความเจ็บช้ำเศร้าสลดหดหู่ทุกขเวทนายากทนทานที่มิสามารถบรรยายได้

ทว่าอย่างรวดเร็ว นางก็ดิ้นรนอย่างรุนแรงขึ้นมา ปากก็พร่ำพูดไม่หยุดตลอดเวลาว่า “ท่านอย่ามากอดข้า! ข้าไม่ต้องการให้ท่านกอด!”

“ท่านช่างเลวร้ายมากถึงขนาดนี้ ข่มเหงรังแกท่านแม่ถึงขนาดนี้ ยังสังหารท่านปู่หมิงเสียชีวิตไปแล้ว ข้า...ข้าไม่ต้องการให้ท่านกอด!”

“ท่านทราบหรือไม่ว่าในช่วงระยะเวลากว่าสองปีที่ผ่านมานี้ ท่านแม่ต้องทนทุกข์ทรมานมากมายเพียงใด แต่ท่านเล่า...ท่านไปอยู่เสียในสถานที่ใด?!”

“พวกข้าต่างล้วนแทบจะลืมท่านไปแล้วด้วยซ้ำ ท่านรุดมาทำไมในเวลานี้!”

นางคิดว่าเขาจะไม่ปรากฏตัวอีกแล้ว เมื่อตอนที่ได้ยินผู้อื่นพูดว่าเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสในสนามรบนั้น นางร้องไห้เป็นเวลายาวนานอย่างยิ่ง และวิตกกังวลเป็นเวลาเนิ่นนานอย่างยิ่งช่วงระยะเวลาหนึ่ง

แต่ทุกครั้งที่นึกถึงท่านปู่หมิงที่เสียชีวิตไปนั้น นางก็รู้สึกว่าไม่สามารถให้อภัยเขาแล้ว และไม่สามารถที่จะลืมเรื่องราวในอดีตไปในลักษณะเช่นนี้ได้

เกี๊ยวน้อยใช้แรงกระหน่ำทุบตีทรวงอกของโม่เหยียน ขบริมฝีปากจนแดงแล้วก็ยังกลั้นน้ำตาไว้มิให้หลั่งไหลออกมา ฟาดกระหน่ำถูกบาดแผลบนต้นแขนซ้ายของเขาโดยมิทันระวัง โม่เหยียนส่งเสียงครางฮึดฮัดอย่างเจ็บปวดออกมาคำหนึ่ง เกี๊ยวน้อยรู้สึกสะท้านใจขึ้นวูบ ไม่ได้ดิ้นรนอย่างรุนแรงมากเช่นนั้นอีกต่อไปแล้ว