บทที่ 892 ความใกล้ชิด

แสงตะวันของด้านนอกเจิดจ้าตาเป็นพิเศษ โม่เหยียนอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นป้องหน้าบดบังเอาไว้ เขามองไปยังทิศทางเบื้องหน้า ก็มองเห็นหนานหว่านเยียนและเฟิงยางกำลังนั่งอยู่ภายใต้ร่มเงาต้นไม้ คอยเช็ดใบหน้าของน่าวน่าวอย่างนุ่มนวลและระมัดระวังเอาใจใส่

อันอันกำลังพิงอยู่ด้านข้างของน่าวน่าว และกำลังเงยหน้ากินผลไม้ป่าอย่างเบิกบานใจมีความสุข

ซาลาเปาน้อยพับแขนเสื้อขึ้นนั่งอยู่ข้างๆ กำลังนับจำนวนผลไม้ป่าอย่างระมัดระวังรอบคอบ และเกี๊ยวน้อยก็กำลังทำหน้ามุ่ยด้วยความโกรธเคือง บ่นตำหนิว่ากล่าวใส่น่าวน่าวขึ้นว่า

“ลู่หรง ต่อไปมิให้เจ้าซุกซนมากเช่นนี้อีกแล้วนะ สกปรกเลอะเทอะไปหมดทั้งตัวแล้ว อีกซักครู่จะไปหาท่านปู่หมิงอย่างไรล่ะ?”

น่าวน่าวมิยินยอม ปล่อยให้หนานหว่านเยียนคอยเช็ดหน้าตามสะดวก พูดเถียงขึ้นด้วยน้ำเสียงยังมิสิ้นกลิ่นน้ำนมว่า “ฮิฮิฮิ ท่านปู่หมิงเป็นผู้ใหญ่ใจดีออกฮะ จะไม่ดุด่ารังเกียจข้าอย่างแน่นอนฮะ!”

“พี่สาวก็แบบนี้แหละฮะ ต้องการสั่งสอนข้านะเอง! ฮึ!”

หนานหว่านเยียนและเฟิงยางรู้สึกหัวเราะมิออกร่ำไห้มิได้ คำพูดของเด็กน้อยวาจาอันใสซื่อไร้เดียงสา ชะล้างความไม่สงบทั้งมวลไปจนหมดสิ้นแล้ว เหมือนกับว่าไม่เคยเกิดเรื่องการลอบสังหารขึ้นมาก่อนก็ปาน

เกี๊ยวน้อยเห็นโม่เหยียนรุดมาแล้ว นางแอบลอบเหลียวมองไป หลังจากถูกโม่เหยียนพบเห็นแล้ว นางก็เบือนหน้าหันไปทำท่าคล้ายโมโหขึ้นมาทันที ส่งเสียงสั่งสอนน่าวน่าวขึ้นมาต่อไป

โม่เหยียนมองดูทุกอย่างเหมือนเช่นตามปกติ ภายในใจรู้สึกอบอุ่นขึ้นวูบ ประกายสายตาอ่อนโยนมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ

นางกลับช่วยเขาปิดบังไว้แล้ว ผลปรากฏว่ามิได้เสียเปล่าที่รักใคร่เอ็นดูบุตรสาวแก้วตาดวงใจแสนรักแสนหวงผู้นี้

นึกถึงตรงนี้ เขาแสร้งเป็นก้าวย่างเดินอย่างเรื่อยๆ สบายใจ มุ่งหน้าตรงเข้าไปหาพวกเขา

“ซื่อือทั้งสองยังเยาว์วัยชอบเล่นสนุกนั้นก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว วันนี้จวิ้นจู่ก็เหน็ดเหนื่อยแล้วเช่นกัน มิสู้นั่งลงพักผ่อนสักครู่เถอะ”

เมื่อได้ยินเสียงของโม่เหยียน น่าวน่าวก็สดชื่นกระตือรือร้นขึ้นมาแล้วทันใด มองไปทางเขาด้วยสองตาที่เป็นประกาย “คุณชายโม่เหยียนฮะ!”

อันอันก็รีบกลืนผลไม้ภายในปาก ยิ้มแย้มแจ่มใสพูดกับโม่เหยียนว่า “คุณชายโม่เหยียนฮะ ท่านรู้สึกว่า เป็นอย่างไรบ้างแล้วฮะ?”

“ข้าหาเป็นไรไม่ ซื่อือทั้งสองมิต้องกังวลใจ” โม่เหยียนยิ้มพลางลูบๆ ศีรษะของทารกน้อยทั้งสอง

หนานหว่านเยียนขมวดคิ้วมองดูเขาพูดว่า “อาการบาดเจ็บของเจ้ายังไม่หายดี ไฉนไม่พักผ่อนอยู่ในบนรถม้าล่ะ?”

โม่เหยียนมองดูเกี๊ยวน้อยแล้วคราหนึ่ง แม่หนูน้อยไม่ได้มองดูเขา เขายกยิ้มที่มุมปากพูดขึ้นว่า “เมื่อครู่นี้อานผิงจวิ้นจู่บอกกับข้าน้อยว่าผลไม้ป่าในสถานที่แห่งนี้รสชาติอร่อยอย่างยิ่ง ข้าน้อยก็เลยคิดจะทดลองชิมดู”

หนานหว่านเยียนมองไปทางเกี๊ยวน้อยอย่างสงสัย เกี๊ยวน้อยสีหน้าแดงก่ำพลางกระโดดหนีออกทันที “ข้าหาได้พูดสักหน่อย!”

“ข้า...ข้าเพียงแค่ไปเยี่ยมดูว่าเขาเป็นอย่างไรบ้างแล้ว กล่าวถึงที่สุดหากมิใช่เนื่องเพราะข้าแล้ว เขาก็จะไม่ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน……”

นางพูดกระปอดกระแปดเสียงค่อย โม่เหยียนกลับยิ้มแย้มอย่างอ่อนโยน

“วิทยายุทธ์ของจวิ้นจู่มีความรุดหน้าแล้ว เพียงแต่อายุยังน้อย ขาดพละกำลังความแข็งแกร่งอยู่บ้าง รอให้จวิ้นจู่เติบโตมากขึ้นอีกหน่อย ก็สามารถจัดการกับเหล่ามือสังหารในวันนี้อย่างไม่มีปัญหาแล้ว”

โม่เหยียนยิ่งกล่าวเช่นนี้ สีหน้าของเกี๊ยวน้อยก็ยิ่งแดงแล้ว ฉวยโอกาสวิ่งรวดเดียวไปยังอีกด้านหนึ่งแล้ว เฟิงยางเกรงว่านางจะสะดุดหกล้ม จึงรีบเร่งติดตามไปแล้ว

หนานหว่านเยียนมองดูเกี๊ยวน้อยแล้วคราหนึ่ง นางอดที่จะเม้มปากขึ้นมาไม่ได้

แม่หนูน้อยรู้จักขวยเขินขึ้นมาแล้ว