บทที่ 894 คนมากน้ำใจมีเมตตาธรรม

เฟิงยางและหยุนเหิงยืนอยู่ด้านข้าง สายตามองต่ำลงพื้นอย่างเงียบงัน โม่เหยียนกลับค่อยๆ คุกเข่าลง สองหมัดที่กำแน่นปล่อยห้อยลงข้างลำตัวสองด้าน เขาโขกศีรษะแสดงความเคารพอย่างระมัดระวังและสัตย์ซื่อจริงใจ

หนานหว่านเยียนหาได้สังเกตเห็นเขา เพียงแต่จ้องมองป้ายสุสานของโม่หวิ่นหมิงอย่างตั้งใจ ด้วยสีหน้าแววตาเศร้าโศกเสียใจ

เปลวเพลิงภายในอ่างเหล็กเริงร่ากระโดดโลดเต้น ราวกับกำลังตอบสนองความคาดหวังของผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ เศษเถ้ากระดาษไหม้เกรียมกำลังแผ่ประกายสีดำ ขอบนอกเป็นประกายเปลวเพลิงริบหรี่ ส่งระลอกไอร้อนออกมาอย่างต่อเนื่องมิขาดสาย

สุดท้ายเป็นคำอธิษฐานภาวนารอบหนึ่ง หลายคนต่างพากันโขกศีรษะคำนับหนักๆ พิธีการบวงสรวงเซ่นไหว้ดำเนินมาถึงจุดนี้ก็ถือว่าจวนจะเสร็จสิ้นลงแล้ว

แม่หนูน้อยสองคนจับมือกันและกัน ได้กล่าวคำพูดกับโม่หวิ่นหมิงมากมายอย่างยิ่ง ในที่สุดก็กอดกันสะอึกสะอื้นร่ำไห้โดยมิมีเสียงขึ้นมา

อันอันและน่าวน่าวขมวดคิ้วน้อยๆ ขึ้นมาอย่างเงียบงัน สองพี่น้องสัมผัสได้ถึงความเศร้าโศกเสียใจของบรรดาพวกพี่สาวและท่านแม่ อารมณ์ก็คล้ายดั่งหม่นหมองตามไปด้วยแล้วเช่นกัน

ผ่านไปแล้วครู่ใหญ่ๆ หนานหว่านเยียนจ้องมองดูป้ายสุสานพลาง กลับเอ่ยปากพูดว่า “เฟิงยาง เจ้าและหยุนเหิงนำพวกเด็กๆ ลงไปเถอะ ข้ายังมีคำพูดส่วนหนึ่ง ต้องการพูดกับท่านน้าตามลำพัง”

“เพคะ องค์หญิง” เฟิงยางพยักหน้ารับคำ จูงเจ้าตัวเล็กทั้งสี่พร้อมกับหยุนเหิงแล้วเตรียมตัวออกไปที่ด้านนอก ตอนที่เดินผ่านโม่เหยียนนั้น เฟิงยางขมวดคิ้วและพูดเสียงต่ำว่า “คุณชายโม่เหยียน ไปกันเถอะ”

องค์หญิงต้องการพูดจากับท่านราชครูตามลำพัง เขาก็มิจำเป็นต้องรั้งอยู่ต่อไปแล้ว

ยังมิทันรอให้เฟิงยางพูดจบ หยุนเหิงก็ลากนางจากไปแล้วทันที “พวกข้าไปกันก่อนเถอะ”

เขาหันศีรษะกลับมาพยักหน้ากับโม่เหยียนเล็กน้อย ความเศร้าโศกเสียใจภายในดวงตานั้นเกินกว่าจะบรรยายเป็นคำพูดได้

แม่หนูน้อยทั้งสองยังคงกำลังร่ำไห้ ตอนนี้พวกน้องชายกลับเป็นฝ่ายปลอบโยนพวกนางแล้ว เฟิงยางเหลือบมองหยุนเหิงอย่างไม่สบอารมณ์คราหนึ่ง “องค์หญิงต้องการคุยกับโม่เซียนเซิงเป็นการส่วนตัว ท่านไฉนจึงมิให้ข้านำโม่เหยียนจากไปล่ะ?”

หยุนเหิงพยายามเกลี้ยกล่อมว่า “ตอนนี้โม่เหยียนก็ถือเป็นสมาชิกคนในครอบครัวขององค์หญิงแล้ว รั้งอยู่ในสถานที่นี้ก็ไม่มีอะไรมิเหมาะสมเช่นกัน”

“นอกจากนี้องค์หญิงรั้งอยู่ตามลำพังคนเดียวมิปลอดภัยเกิดเรื่องขึ้นได้ง่าย เจ้าก็ทราบเช่นกันว่า องค์หญิงมีความสัมพันธ์กับโม่เซียนเซิงลึกซึ้งมากมายเพียงใด ให้คุณชายโม่เหยียนคอยรั้งอยู่ข้างกายนาง ก็จะได้มีสักคนคอยเฝ้าดูแลนางเช่นกัน”