บทที่ 895 วันพระไม่ได้มีหนเดียว

โม่เหยียนกำมือแน่นแล้ว รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดเศร้าโศกเสียใจและความสลดหดหู่ที่หลั่งไหลออกมาอย่างต่อเนื่องของหนานหว่านเยียน

เขากลับมิสามารถพูดอะไรได้เลย ได้แต่คอยฟังเหมือนเช่นก้างปลาติดคออยู่ ถูกทิ่มแทงเจ็บปวดสืบเนื่องเพราะคำพูดของนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า และเจ็บปวดรวดร้าวเศร้าโศกเสียใจ

อารมณ์ของหนานหว่านเยียนค่อยๆ ถูกกระชากลากดึง ฉากที่โม่หวิ่นหมิงถูกธนูยิงใส่นั้นคล้ายดั่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้าสายตา

ภายในดวงตาสวยงามสดใสของนางเต็มเปี่ยมด้วยความเคียดแค้นเกลียดชัง “เขาทราบอยู่แล้วว่าท่านมีความสำคัญต่อข้ามากมายเพียงใด เขาก็ยังสังหารท่านเสียชีวิต ข้าจะเคียดแค้นเขาตลอดกาล! และเกลียดชังเข้ากระดูก!”

หากว่าคำพูดเหล่านั้นของหนานหว่านเยียนเมื่อครู่นี้ เป็นเพียงแค่แส้ยาวที่หวดกระหน่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าภายในใจของโม่เหยียนละก็ เช่นนั้นยามนี้ก็คือเหล็กที่เผาไฟจนแดงแล้ว ประทับนาบเข้าไปในหัวใจเขาทีละนิ้วทีละนิ้ว เจ็บปวดทรมานจนมิต้องการจะมีชีวิตอยู่

เขาเม้มริมฝีปากแน่นกำหมัดจนแน่นแล้วแน่นอีก สุดท้ายอดกลั้นไว้ไม่ได้เอ่ยปากพูดขึ้นมาแล้ว

“องค์หญิง เรื่องของท่านข้าน้อยไม่สมควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวมากจนเกินไป แต่ข้าน้อยเพียงแค่ต้องการจะพูดว่า เรื่องราวของตอนนั้น บางทีอาจจะมีการเข้าใจผิดอื่นอยู่อีกก็เป็นได้”

“องค์ฮ่องเต้ของแคว้นซีเหย่ ตามคำเล่าขานไม่น่าจะเป็นคนลักษณะเช่นนี้ บางทีฝีมือวิธีการของจักรพรรดิอาจเหี้ยมโหดดุดันอาละวาดอย่างอหังการ แต่ก็คงไม่ถึงกับทำร้ายพระญาติขององค์หญิงกระมังขอรับ”

หนานหว่านเยียนได้ยินคำพูด กลับมิรู้สึกสงสัยไฉนเขาจึงทราบเรื่องราวของนาง กล่าวถึงที่สุดแล้วเรื่องราวของนางหาได้เป็นความลับไม่ แต่กลับเนื่องเพราะคำพูดของเขา เพลิงโทสะเกรี้ยวกราดเทียมฟ้าก็ปะทุพลุ่งพล่านขึ้นมาในชั่วพริบตา เต็มเปี่ยมด้วยความโกรธแค้นเกลียดชัง

“ไม่มีความเข้าใจผิดอันใด ท่านน้าเสียชีวิตลงในน้ำมือของเขานั่นเอง! ข้าประจักษ์กับสายตาตัวเอง ได้ยินมากับหูของตัวเอง!”

ตอนนั้นนางได้รับบาดเจ็บสาหัส อีกทั้งกำลังตั้งครรภ์ลูกสองคน อารมณ์ก็ย่ำแย่ทรุดหนักอย่างยิ่ง แต่ตอนนั้นที่อยู่ในพระราชวัง นางจำได้ว่าเคยเห็นรอยเลือดที่เป็นสีดำบนแผ่นหลังท่านน้า นางคิดว่าสามารถพิสูจน์แก้ต่างให้กู้โม่หานได้ บางทีอาจมิใช่เขาเป็นคนทำก็ได้ เป็นเพราะบนกระบี่ของมือสังหารอาบยาพิษไว้

แต่เมื่ออารมณ์นางสงบมั่นคงดีแล้ว ตอนที่ตรวจสอบร่างกายของท่านน้าอย่างละเอียดนั้น กลับหาได้พบสิ่งผิดปกติใดๆ ท่านน้าหาได้ถูกแพร่พิษใส่แต่อย่างใดไม่ เป็นเพราะอารมณ์ของนางตื่นเต้นแปรปรวนตาลายมองดูผิดพลาดไปแล้ว

ดังนั้นท่านน้าจึงเสียชีวิตด้วยน้ำมือของกู้โม่หานนั่นเอง นางมิสามารถตัดออกไปจากใจได้จริงๆ!

โม่เหยียนมองดูตานางที่เต็มเปี่ยมด้วยความเกลียดชังแล้ว รู้สึกอึดอัดคับข้องหายใจไม่ออก เขาเร่งรีบก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว กลับมิกล้าที่จะสบสายตาของนางอีก

“ข้าน้อยเข้าใจแล้ว”

“เพียงแต่ว่าในเมื่อท่านเกลียดชังเขามากถึงเพียงนี้ ไฉนเป็นเวลาเนิ่นนานแล้วจึงยังมิแก้แค้น?”

“แก้แค้นเรอะ?” หนานหว่านเยียนอดที่จะหัวเราะไม่ได้ รอยยิ้มที่ทั้งเยาะเย้ยและหยามหยัน จ้องมองป้ายสุสานของโม่หวิ่นหมิงตาเขม็ง สีหน้าดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด “เขาคือบิดาบังเกิดเกล้าของลูกข้า แค้นนี้หากชำระสะสางแล้วละก็ สำหรับพวกเด็กๆ บรรดาลูกน้อยแล้ว มันช่างโหดร้ายอำมหิตมากเกินไปแล้ว”

“แต่ถ้าข้าไม่แก้แค้น ทุกครั้งที่นึกถึงสภาพตอนที่ท่านน้าเสียชีวิตอย่างน่าอนาถ ข้าก็มีความรู้สึกผิดอย่างยิ่งแทบทนทานมิได้ กินไม่ได้นอนหลับยากลำบาก”