บทที่ 897 ปกป้องภรรยา

นางยืนกรานกระต่ายขาเดียวปฏิเสธว่า “ข้าจะทราบได้อย่างไรกันเล่า! ในแคว้นต้าเซี่ยคนที่เกลียดชังเจ้าหาใช่มีเพียงข้าเพียงคนเดียวเท่านั้น เจ้าอาศัยอะไรมาอ้างว่าก็คือข้า? หนานหว่านเยียน ข้าจะบอกให้เจ้ารู้ไว้ ข้าคือคนที่เสด็จแม่อุ้มชูเลี้ยงดูจนโตมากับมือ เจ้าข่มเหงรังแกข้าเช่นนี้ ข้า……โอ๊ย!”

คำพูดที่หยิ่งผยองยังมิทันได้พูดจบ ใบหน้าก็ถูกตบอย่างรุนแรงหนักหน่วงอีกสองฉาด ใบหน้าของลู่เจียวเจียวบวมแดงขึ้นมาแล้วทันที พอแตะถูกก็ปวดระบมแล้ว “หนานหว่านเยียน!”

ใบหน้าของสตรีเพศนั้นสำคัญมากเพียงใด หลังจากนี้นางยังจะออกไปพบหน้าผู้คนได้อย่างไร?

ลู่เจียวเจียวโกรธเคืองจนต้องการบีบคอหนานหว่านเยียนให้ตายคามือ แต่ยังมิทันแตะถูกมุมชายเสื้อสักแห่งของหนานหว่านเยียนด้วยซ้ำ ก็ถูกโม่เหยียนเตะซัดกระหน่ำด้วยหัวเข่าคราหนึ่ง กดให้นางคุกเข่าลงกับพื้นอย่างรุนแรงหนักหน่วง

ภายในลานเรือนเสียงร้องอนาถก็ดังขึ้นอีกระลอกหนึ่ง!

เสียงของบุรุษดังมาจากเหนือศีรษะ ช่างเย็นเยียบหนาวเหน็บจนเสียดกระดูก ทำให้ผู้คนรู้สึกอกสั่นขวัญแขวน

“มีการแย่งแยกความแตกต่างระหว่างผู้มีศักดิ์ฐานะสูงส่งกับผู้น้อย องค์หญิงหมิงหวงคือทายาทของประมุขเจ้าครองแคว้นแห่งแคว้นต้าเซี่ย องค์หญิงหงเหมิงสมควรจำไว้ให้ขึ้นใจจะประเสริฐที่สุด และกำเริบเสิบสานต่อหน้าองค์หญิงหมิงหวงให้น้อยลง โม่เหยียนหาได้สุภาพอ่อนโยนเช่นนักปราชญ์ปานนั้นอย่างองค์ชายสี่ไม่ เป็นเพียงนักยุทธ์คนหยาบกร้านผู้หนึ่ง หากมิทันระวังเตะขาขององค์หญิงหักลงแล้ว เกรงว่าจะเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยดีนัก”

ลู่เจียวเจียวเจ็บปวดบนใบหน้า เวลานี้ถูกโม่เหยียนจับกดเอาไว้อยู่บนพื้นดิน เข่าทั้งสองข้างล้วนถูกก้อนหินขูดเป็นแผลแล้ว แขนก็ถูกเขาจับบิดควบคุมไว้แล้วเช่นกัน เจ็บปวดมากจนพูดไม่ออกแล้ว

ไฉนสองคนนี้จึงล้วนลงมืออย่างดุดันร้ายกาจถึงเพียงนี้ หนานหว่านเยียนดุดันร้ายกาจก็แลัวกันไป โม่เหยียนที่เป็นบุรุษโปรดปรานผู้หนึ่งเท่านั้นถือดีอาศัยอะไรอีกล่ะ?!

นางด่าใส่หนานหว่านเยียน ไฉนเขาต้องโกรธเคืองด้วย!

หนานหว่านเยียนทราบว่าคนลักษณะเหมือนอย่างลู่เจียวเจียวนั้น ก็คือคนที่ยังไม่ถึงแม่น้ำฮวงโหไม่ตายใจ “หยุนเหิง นำคนเข้ามา!”

(หมายเหตุ : ยังไม่ถึงแม่น้ำฮวงโหไม่ตายใจ อุปมา ยังไม่ถึงจุดที่สิ้นหวังโดยสิ้นเชิงมิยอมแพ้อย่างง่ายดาย)

“ขอรับ!” หยุนเหิงรับคำสั่งถอยออกไป ถลึงตาจ้องมองลู่เจียวเจียวอย่างดุดันคราหนึ่ง ไม่ช้าชายชุดดำที่บอบช้ำเต็มไปด้วยรอยแผลเกลื่อนกลาดผู้หนึ่งก็ถูกลากตัวเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่ชายชุดดำผู้นั้นมองเห็นลู่เจียวเจียว ก็ร่ำไห้พลางตะโกนโวยวายดังลั่นขึ้นทันทีว่า “องค์หญิงหงเหมิง ข้าน้อยลอบสังหารองค์หญิงหมิงหวงล้วนสืบเนื่องเพราะทำตามคำสั่งของท่าน ท่านจะต้องช่วยเหลือข้าน้อยให้ได้นะ!”

ระหว่างเดินทางกลับพระราชวัง เขาถูกเฟิงยางและหยุนเหิง “ใช้วิธีการทั้งหมด” เคี่ยวกรำไปแล้วรอบหนึ่ง คนที่ปากแข็งเพียงใดก็ยังต้องเอ่ยปากแล้ว!

เมื่อลู่เจียวเจียวเห็นชายชุดดำผู้นี้ สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นซีดขาวไปทันที ในที่สุดก็ตื่นเต้นร้อนรนขึ้นมาอยู่บ้างแล้ว เอ่ยปากคำรามขึ้นว่า “เจ้าพูดจาเหลวไหล!”

“ข้าจะไปหาคนชนชั้นต่ำต้อยอย่างเจ้าเช่นนี้มาทำงานได้อย่างไร? เห็นได้ชัดว่าเจ้ากับหนานหว่านเยียนผู้นี้ร่วมมือสมคบคิดกัน ต้องการสาดโคลนใส่ร้ายป้ายสีข้านั่นเอง!”

“เจ้า...เจ้ากลับบังอาจลอบสังหารทายาทของประมุขเจ้าครองแคว้นห่งแคว้นต้าเซี่ย ยังใส่ร้ายป้ายสีข้าอีกด้วย โทษฐานความผิดสมควรตายแล้ว!”

พวกคนโง่เขลากลุ่มนี้ มิใช่พูดว่าหากทำงานล้มเหลวก็จะหลบหนีไปหรือกัดลิ้นฆ่าตัวตายหรอกหรือ เวลานี้กลับถูกหนานหว่านเยียนจับตัวไว้แล้ว แล้วนี่สมควรจะทำเช่นใด?!

ไม่ได้การ นางมิอาจยอมรับสารภาพผิดอย่างเด็ดขาด มิฉะนั้นก็จะกลายเป็นปัญหาใหญ่โตแล้ว!

ทุกคนล้วนทราบกระจ่างดีว่า ยามนี้ลู่เจียวเจียวตื่นตระหนกไปโดยสิ้นเชิงแล้ว