บทที่ 905 ศักดิ์ฐานะของโม่เหยียนมีความผิดปกติ

หลังจากเย่เชียนเฟิงออกจากตำหนักสีเยว่อย่างอารมณ์เสียเพลิงโทสะคุกรุ่นแล้ว เขาก็ได้ตรงรี่กลับมาถึงสถานที่พำนักของตน

เพิ่งจะกลับถึงภายในตำหนัก ก็มีคนเข้ามารายงานเขาว่า ท่านแม่ของเขารุดมาแล้ว

เขาตระหนกตกใจวูบทันใด ซ่อนเร้นงำประกายอารมณ์ความโกรธเคืองทั้งหมดขึ้นมา แล้วก้าวเท้าเข้าไปในเรือน แวบแรกก็เห็นท่านแม่ที่เค้าหน้าอ่อนโยนนุ่มนวลเมตตากรุณาปราณี สวมใส่อาภรณ์ชุดสีเขียวเข้มตลอดทั้งร่าง เขายิ้มแล้วทันใดพูดขึ้นว่า “ท่านแม่ ท่านไฉนรุดมาแล้ว?”

ฮูหยินเย่นั้นระหว่างการวาดมือวางเท้า ล้วนแสดงออกถึงบุคลิกภาพของประมุขนายหญิงแห่งตระกูลอย่างชัดเจน นางยิ้มน้อยๆ กวักมือเรียกเย่เชียนเฟิงมานั่งลงข้างกายนางด้วยความรักใคร่อ่อนโยน

“ข้าต้องการรุดมาเยี่ยมเจ้า มิได้บอกต่อเจ้าล่วงหน้าก่อนสักคำ เจ้าคงมิได้โกรธเคืองหรอกนะ?”

เย่เชียนเฟิงยิ้มพลางนั่งลง “จะเป็นไปได้อย่างไรกันเล่า ลูกเองก็คิดถึงแม่อย่างยิ่งเช่นกัน เพียงแต่ไม่ทราบว่าท่านไฉนมาเยือนอย่างกะทันหัน? ภายในบ้านใช่เกิดเรื่องอะไรขึ้นแล้วหรือไม่?”

ฮูหยินเย่ส่ายหน้าเล็กน้อย มองดูเย่เชียนเฟิงอย่างมีความหมายลึกซึ้งอื่น “ภายในบ้านทุกอย่างล้วนประเสริฐอย่างยิ่ง กลับเป็นเจ้าต่างหาก หลายวันมานี้ภายในพระราชวังเกิดเรื่องขึ้นมากมายเช่นนี้ ไฉนจึงไม่ส่งจดหมายบอกให้ทางบ้านทราบสักคำ มิใช่ข้าไหว้วานคนไปถามเองหรอกหรือ จึงได้ทราบว่าเจ้ากับองค์หญิงหมิงหวง……”

นางมองเย่เชียนเฟิงอย่างเย้าหยอกอยู่บ้างคราหนึ่ง สีหน้าท่าทางปลาบปลื้มประโลมใจ

เอ่ยถึงเรื่องการร่วมห้องหอของวันนั้นแล้ว สีหน้าของเย่เชียนเฟิงอดที่จะสะท้านวูบไม่ได้ กล่าวถึงที่สุดแล้วเขากับหนานหว่านเยียน……

แต่เขาเสแสร้งแกล้งเป็นปกติ ไม่สะดวกที่จะเอ่ยปากพูดออกมา

“ท่านแม่ก็เป็นเหมือนผู้อื่นเช่นนี้แล้วตั้งแต่เมื่อไร เริ่มเย้าหยอกลูกแล้ว องค์หญิงหมิงหวงปฏิบัติต่อลูกดีอย่างยิ่ง ท่านมิต้องกังวลใจ”

“ข้าทราบว่าใจเจ้าชื่นชอบองค์หญิง สามารถเป็นคนของนาง เจ้าก็ปิติยินดีมีความสุขเช่นกัน และองค์หญิงคอยดูแลเจ้าอยู่ แม่เองก็เห็นอยู่ในสายตาตลอดมา พวกเจ้าจะต้องครองรักร่วมกันอย่างยาวนาน”

ฮูหยินเย่ตบๆ มือของลูกชายอย่างสนับสนุนเห็นพ้อง แต่แล้วก็ถามขึ้นด้วยความปรารถนาดีอันจริงใจอย่างแท้จริงว่า “แต่ว่างานฉลองพระราชสมภพของจักรพรรดินีใกล้จะถึงแล้ว การเตรียมพร้อมจัดงานพระราชสมภพเจ้าดำเนินการไปถึงไหนแล้ว?”

เย่เชียนเฟิงพยักหน้าอย่างเคร่งขรึมจริงจัง สีหน้าแววตาเปล่งประกายความมุ่งมั่นอันเด็ดเดี่ยวขึ้นวูบ “ลูกล้วนเตรียมการจนพร้อมเสร็จสรรพแล้ว ท่านแม่โปรดวางใจ”

สีหน้าของฮูหยินเย่กอปรด้วยความภาคภูมิใจทระนงองอาจ

“ตอนนี้เจ้าคือว่าที่พระราชบุตรเขยแล้ว ทุกคำพูดและการกระทำของเจ้า ล้วนอยู่ภายใต้การเฝ้าจับตาดูของทุกคน จึงต้องล้วนคอยระมัดระวังเป็นพิเศษ”

“ลูกเข้าใจแล้ว” เย่เชียนเฟิงพยักหน้า พลันเย่ฮูหยินก็หยีตาลงครึ่งหนึ่งทันใด ประกายแววตาดุร้ายเกรี้ยวกราดอยู่บ้างอย่างเห็นได้ชัด

“ใกล้ถึงงานฉลองพระราชสมภพของจักรพรรดินีแล้ว บรรดาท่านอ๋องเจ้าขุนมูลนายที่ได้รับพระราชทานยศถาบรรดาศักดิ์ของอาณาเขตดินแดนต่างๆ เหล่านั้น ซึ่งแต่ละคนต่างล้วนพากันร่ำๆ จะลุกฮือขึ้นเคลื่อนไหวกระด้างแข็งข้อ พากันนั่งไม่ติดยิ่งขึ้นแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งกงแจ๋ลั่วฉู่แห่งดินแดนด้านทิศเหนือ ไม่ว่าต่อตระกูลเย่ของพวกข้า หรือว่าต่อองค์หญิงหมิงหวง ล้วนจ้องตาเขม็งด้วยความละโมบคุกคามดุจดั่งเสือจ้องตะปบเหยื่อตลอดมา และเห็นพวกข้าเป็นหนามตำตา”

(กงแจ๋ ชื่อของตำแหน่ง ตรงกับเจ้าพระยา)

“งานฉลองพระราชสมภพของจักรพรรดินีครั้งนี้ การจัดเลี้ยงเชิญแขกเหรื่อจากทั่วทุกสารทิศ บรรดากงแจ๋เหล่านั้นก็สามารถฉวยโอกาสกลับมาถึงเมืองหลวงเช่นกัน ท่ามกลางในหมู่บรรดาพวกเขาเหล่านั้น ยากหลีกเลี่ยงที่ใครบางคนอาจกระทำการอันใดขึ้นมาภายในงานเลี้ยงฉลองพระราชสมภพก็เป็นได้”

สีหน้าของฮูหยินเย่เคร่งขรึมจริงจังมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ น้ำเสียงแฝงความโกรธเคืองอยู่หลายส่วน “เชียนเฟิง เจ้าในฐานะของว่าที่พระราชบุตรเขย ได้รับความโปรดปรานรักใคร่อย่างลึกซึ้งจากองค์หญิงและจักรพรรดินี ภารกิจในครั้งนี้จะต้องดำเนินการอย่างระมัดระวังรอบคอบ มิอาจเพิ่มปัญหาใดๆ ให้แก่นางทั้งสองอย่างเด็ดขาด!”

ตระกูลเย่จงรักภักดีอุทิศตนต่อจักรพรรดินีของราชวงศ์ตลอดมา ดังนั้นศักดิ์ฐานะอำนาจบารมีภายในราชสำนักของพวกเขาจึงสูงส่งเสมอมา และก็เป็นตระกูลอันดับแรกเช่นกัน ที่ตกเป็นเป้าหมายของบรรดาท่านอ๋องเจ้าขุนมูลนายที่ได้รับพระราชทานยศถาบรรดาศักดิ์

เย่เชียนเฟิงย่อมทราบว่าเรื่องนี้ความสำคัญอย่างยิ่ง พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังว่า “ทราบแล้ว ลูกจะระมัดระวังรอบคอบให้มากยิ่งขึ้น”

ทันใดนั้นเขานึกถึงสิ่งที่ตนประสบตรงด้านหน้าตำหนักสีเยว่เมื่อครู่นี้ สีหน้าแววตาของเขาอดที่จะหม่นหมองลงวูบไม่ได้