บทที่ 910 พายุฝนฟ้าเริ่มตั้งเค้า

(พายุฝนฟ้าเริ่มตั้งเค้า อุปมาว่า บรรยากาศตึงเครียดก่อนที่สงครามจะปะทุขึ้น)

ผ่านไปแล้วอีกหนึ่งวัน ลู่เจียวเจียวถูกส่งกลับมายังตำหนักบรรทมของตัวเองแล้ว ในช่วงระยะเวลาสองวันมานี้นางผ่านมาอย่างเลวร้ายมีชีวิตอยู่มิสู้ตายด้วยซ้ำ

แม้ว่าหนานหว่านเยียนจะมิได้ต้องการปลิดชีวิตนาง ทว่าตลอดทั่วทั้งใบหน้านางบวมแดงจนผิดปกติและแผลเปื่อยเป็นหนอง มือและเท้าต่างล้วนได้รับบาดเจ็บที่แตกต่างกัน นี่คือการแก้แค้นอย่างชัดเจนจึงได้กระทำกันถึงขนาดนี้!

ลู่เจียวเจียวเคียดแค้นชิงชังจนดวงตาทั้งคู่แดงก่ำแล้ว คิดต้องการจะออกแรงกำหมัดแน่น กลับเจ็บปวดจนเสียดแทงใจ ได้แต่สบถด่าขึ้นมาแล้วไม่กี่คำเท่านั้น “เจ้าคนสารเลว!”

“หนานหว่านเยียน รอให้ข้าหายดีแล้วก่อนเถอะ ข้าจะต้อง...ข้าจะต้องทำให้เจ้ารับผลตอบแทนอย่างสาสมใจแน่นอน!”

แต่ยังมิทันรอให้นางได้ก่นด่าอย่างสมใจอยาก ภายในใจนางก็ปวดจี๊ดขึ้นมาระลอกหนึ่งซึ่งนางต้องอกสั่นขวัญแขวนเลยทีเดียว

นางกุมตรงหัวใจไว้แล้วร้องโอ๊ยคำหนึ่ง ซวนเซเท้าแทบยืนไม่มั่นคงด้วยซ้ำ นางบันดาลโทสะแทบตายแล้ว ขจ โชคดีที่หมอสตรีนางหนึ่งรีบมาประคองนางไว้ได้ทันเวลา จึงช่วยให้นางมิต้องล้มตึงลงคลุกฝุ่นอยู่กับพื้น

“องค์หญิง อย่าได้บันดาลโทสะ สัมผัสถูกบาดแผลแล้วจะเจ็บปวดมากยิ่งขึ้นเพคะ”

ลู่เจียวเจียวไหนเลยจะไม่บันดาลโทสะได้เล่า นางบันดาลโทสะจนโกรธเคืองอย่างเกรี้ยวกราดแล้ว!

นางเกิดเรื่องขึ้นจนบานปลายใหญ่โตมากถึงขนาดนี้แล้ว แต่เสด็จแม่กลับหาได้ส่งคนมาช่วยนางแต่อย่างไรไม่ตลอดมา หรือว่ามีหนานหว่านเยียนแล้ว นางก็หมดความหมายไม่นับเป็นตัวอะไรแล้วเช่นนั้นหรือ?!

แต่คำพูดเหล่านี้นางก็มิกล้าพูดออกมา ได้แต่เก็บไว้อยู่ในใจ และรู้สึกเคียดแค้นเกลียดชังหนานหว่านเยียนมากยิ่งขึ้น

หมอสตรีพูดเสียงเบาๆ ขึ้นว่า “องค์หญิงหงเหมิง ให้บ่าวช่วยใส่ยาให้ท่านเถอะ”

“มือไม้เบาสักหน่อย!” หงเหมิงมองหมอสตรีอย่างรังเกียจเดียดฉันท์คราหนึ่ง และได้ตำหนิอย่างอารมณ์ไม่ดีนักเพิ่มขึ้นอีกหลายคำ “หากทำให้ข้าเจ็บปวดแล้วละก็ เจ้าจะต้องได้เห็นดีอย่างแน่นอน!”

“ไม่ทราบจริงๆ ว่าหนานหว่านเยียนผู้นั้นให้เสด็จแม่และเสด็จพี่หลายคนกินยาเสน่ห์อะไรเข้าไป แต่ละคนต่างคล้อยตามเชื่อฟังนางคนเดียวเท่านั้น บฝ แม้แต่ข้าที่เป็นองค์หญิงอย่างถูกต้องตามทำนองคลองธรรมผู้นี้ก็ไม่อยู่ในสายตาแล้ว!”

“หนานหว่านเยียนที่น่าตาย ข้า——” คำพูดเพิ่งจบลง ปลายนิ้วมือของนางก็เกิดความเจ็บปวดน่าตกใจสะท้านจิตขึ้นมาวูบ ปวดจนนางตัวสั่นมิสามารถควบคุมได้ระลอกหนึ่ง แต่ก็ยังมิลืมเตะซัดใส่หมอสตรีอย่างดุดันแล้วเท้าหนึ่ง “เศษสวะที่ไร้ประโยชน์ มิใช่บอกให้เจ้ามือเบาหน่อยหรอกหรือ!”

หมอสตรีผู้นั้นรีบเร่งพยักหน้า น้ำเสียงเคารพนอบน้อมเจียมเนื้อเจียมตัวอย่างยิ่ง “บ่าวสมควรตาย ทว่าองค์หญิงหงเหมิง บาดแผลของท่านหากมิรีบจัดการอีกละก็ เกรงว่า……”

ลู่เจียวเจียวสะท้านใจวูบ แม้ว่าจะเจ็บปวดแต่ก็มิอาจไม่กัดฟันพูดว่า ญฌ “เอาล่ะ เอาล่ะ ข้าจะไม่ถือสาหาความเจ้าอีก ขอเพียงเจ้ารักษาข้าให้หายแล้วละก็ เจ้าก็จะได้รับผลประโยชน์มิน้อย!”

หมอสตรีรับคำโดยสีหน้าราบเรียบมิเปลี่ยน มองดูท่าทางกระหืดกระหอบด้วยความโกรธที่สั่งสมของลู่เจียวเจียวแล้ว พลันดวงตาก็เปล่งประกายแปลกประหลาดวูบวาบขึ้นทันใด……

หลังจากลู่เจียวเจียผ่านประสบการณ์ในเรื่องนี้ นางต้องการเล่นงานหนานหว่านเยียนให้ถึงตายมากยิ่งขึ้นแล้ว แต่ตอนนี้นางเปลี่ยนแปลงจนจำไม่ได้มิเหมือนเดิมแล้ว ด้วยรูปลักษณ์เช่นนี้นางก็มิอาจเข้าร่วมในงานฉลองพระราชสมภพของจักรพรรดินีอีกสองวันข้างหน้าเช่นกัน

แต่นางก็จะไม่ให้อภัยหนานหว่านเยียนเช่นกัน วันใดที่นางฟื้นฟูพลังกลับคืนมาแล้ว นางก็จะทำให้หนานหว่านเยียนได้เห็นดีกันแน่นอน!

เรื่องราวของลู่เจียวเจียวเนื่องเพราะหนานหว่านเยียนจงใจสะกดข่มปกปิดเอาไว้ ดังนั้นจึงมิได้ก่อให้เกิดระลอกคลื่นใหญ่ความวุ่นวายใดๆ ขึ้นมาภายในพระราชวัง

และในสองวันข้างหน้า หนานหว่านเยียนกำลังวุ่นวายอยู่กับการเตรียมงานฉลองพระราชสมภพของจักรพรรดินีโดยตลอด

ผู้คนจากทั่วสารทิศมุ่งหน้าสู่ราชสำนัก ท่านอ๋องเจ้าขุนมูลนายที่ได้รับพระราชทานยศถาบรรดาศักดิ์เริ่มทยอยกันรุดมายังเมืองหลวงแล้ว สถานการณ์ภายในตลอดทั่วทั้งพระราชวังตึงเครียดขึ้นมาแล้วอย่างเห็นได้ชัด ทหารองครักษ์ภายในวังก็เพิ่มจำนวนมากขึ้นแล้วโดยไม่รู้ตัว……

ณ ภายในตำหนักจานกุ้ย

ตั้งแต่เช้าตรู่โม่เหยียนก็รุดมาอยู่เป็นเพื่อนกับเด็กน้อยทั้งสี่แล้ว แต่วันนี้นอกจากเกี๊ยวน้อยและซาลาเปาน้อยที่มิต้องพูดถึงแล้ว อันอันกับน่าวน่าวกลับมิได้ซุกซนส่งเสียงดังหนวกหูอย่างหายาก ทั้งสองเพียงติดแจอยู่กับโม่เหยียนด้วยความเงียบสงบเรียบร้อยเป็นอย่างยิ่ง คนหนึ่งนั่งอยู่บนขาซ้ายของเขา อีกคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงข้าม

เกี๊ยวน้อยและซาลาเปาน้อยนั่งอยู่ตรงข้ามกับโม่เหยียน พี่น้องสองสาวกำลังรับประทานอาหาร พลันน่าวน่าวดูดนิ้วพลางพูดขึ้นทั้งที่มีอาหารอยู่เต็มปากว่า “พี่สาว พวกข้าในวันพรุ่งนี้ จะให้ของขวัญอะไรแก่ท่านยายฮะ?”