บทที่191 กู้โม่หาน ข้าจะไม่ช่วยเจ้าอีกแล้ว

เขากำหมัดแน่น แขนเสื้อสะบัด เสื้อสีดำดั่งหมึกโบกพลิ้วไปตามสายลม กระดาษทดสอบที่กลายเป็นฝุ่นผงปลิวว่อนลงบนพื้น

หนานหว่านเยียนตกตะลึงกับความเย็นยะเยือกของกู้โม่หาน

บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันที เกี๊ยวน้อยกับซาลาเปาน้อยทนดูต่อไม่ไหว รีบปัดแขนของอวี๋เฟิงและเซียงอวี้ออกไป แล้วรีบวิ่งไปหาหนานหว่านเยียน

เกี๊ยวน้อยตะโกนเสียงดังเพื่อเปลี่ยนประเด็น “ท่านแม่ ท่านแม่! ในทะเลสาบจิ้งมีของอยู่เจ้าค่ะ!”

ซาลาเปาน้อยก็วิ่งไปข้างหน้า

ลูกน้อยสองคนวิ่งเข้ามา หนานหว่านเยียนกับกู้โม่หานก็ถึงคลี่คลายลง

หนานหว่านเยียนมองไปยังเกี๊ยวน้อย แล้วโน้มตัวถามว่า: “ในทะเลสาบมีอะไรเหรอ?”

เดี๋ยวน้อยทำท่าต่อหน้าทั้งสอง “ท่านแม่ ข้าเห็นในทะเลสาบมีของสว่างๆเปล่งประกายอยู่ น่าจะยาวประมาณนี้ น่าจะเป็นของคนผู้นั้นทำตกลงไปนะเจ้าคะ……”

ซาลาเปาน้อยกัดมือ หันไปมองกู้โม่หานด้วยสีหน้าลำบากใจ

“ท่านแม่บอกแล้วว่า ถ้ามีคนทำของตก ต้องเก็บมาแล้วคืนเจ้าของไป แต่ข้ากับพี่สาวว่ายน้ำไม่เป็น ท่านลุง ช่วยข้าเก็บขึ้นมาหน่อยได้หรือไม่?”

กู้โม่หานมองดูใบหน้าของซาลาเปาน้อย ความโกรธกับหนานหว่านเยียนก็ถึงหายไปไม่น้อย

ถึงเขาอยากจะรู้ตัวตนของเด็กมากแค่ไหน อยากจะถามหนานหว่านเยียนให้ชัดเจนมากแค่ไหน บังคับให้นางสารภาพตัวตนของเด็ก แต่เด็กยังอยู่ที่นี่ และเห็นได้ชัดว่าพวกเขาอยากมาช่วยหนานหว่านเยียน เขาจะพูดอะไรต่อได้อีกล่ะ

ซาลาเปาน้อยเห็นเขาไม่พูด ก็ดึงแขนเสื้อของเขาอีก “ท่านลุง?”

“ได้สิ”

ว่าแล้ว กู้โม่หานก็หันไปมองหนานหว่านเยียน นางก็กำลังมองเขา สีหน้าเย็นชา กู้โม่หานเดินกลับไปที่ทะเลสาบจิ้ง

ในเมื่อหนานหว่านเยียนพูดแล้ว ต้องเป็นตัวอย่างให้กับพวกเด็กๆ งั้นเขาก็จะไปทำ

เขาจะพิสูจน์ให้นางเห็นว่า เขาทำดีต่อเด็กจริงๆ ไม่มีทางเกี่ยวข้องกับพวกผลประโยชน์หรือแผนการชั่วร้ายอะไรแน่นอน

ลูกสาวของเขา ถึงจะต้องการดวงดาวบนฟ้า เขาก็จะไปเด็ดมาให้พวกนาง!

แต่เขาไม่รู้ว่า ในตอนที่เขาหันหลังนั้น ซาลาเปาน้อยก็ก้มหน้าลง มีความรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยแต่ก็หายไปอย่างรวดเร็ว

อันที่จริงนางก็ไม่อยากกู้โม่หานกังวลเรื่องของหยุนอี่ร์โหรวมากนัก แต่พี่สาวบอกแล้วว่า มีเพียงดึงดูดเขาไปตรงนั้น ก็ถึงจะล้างแค้นให้ท่านแม่ได้

เกี๊ยวน้อยก็ไม่พอใจมาก นำทางให้กู้โม่หานแต่กลับยิ้มตาหรี่ “ท่านลุง อยู่ข้างหน้าเลย”

ทั้งสองเดินไปที่ข้างทะเลสาบ อวี๋เฟิงกับเซียงอวี้ก็ตกใจมาก กลัวว่าสองท่านนี้จะก่อเรื่องอะไรอีก

ซาลาเปาน้อยจับมือหนานหว่านเยียน เดินตามไปที่ข้างทะเลสาบ

หนานหว่านเยียนมองดูซาลาเปาน้อยแล้วขมวดคิ้ว

นางรู้ว่าสองพี่น้องไม่มีทางบอกว่าในทะเลสาบมีของบางสิ่งโดยไม่มีสาเหตุแน่นอน จะต้องคิดแผนการอะไรได้แน่

กู้โม่หานมาถึงข้างทะเลสาบ มองไปยังในทะเลสาบ สะอาดมาก ไม่มีอะไรตกอยู่เลย

“ของอยู่ด้านในเหรอ?”

“อยู่ในทะเลสาบเลยเจ้าค่ะ!” เกี๊ยวน้อยพูดแล้วก็เดินถอยหลังไปสองก้าว ต่อมาก็เตะไปยังข้อพับเข่าของกู้โม่หานแรงๆ “ลุงชั่ว ลงไปเร็ว”

กู้โม่หานกำลังจะกลับหลังหัน ปวดข้อพับเข่า เขาเห็นสีหน้าที่สะใจของเกี๊ยวน้อยแล้วตกตะลึงมาก ไม่คิดเลยว่าเกี๊ยวน้อยจะเกลียดเขาได้ขนาดนี้ ก็เลยไม่ได้ตอบโต้กลับ

‘บุ๋ม’ ชายหนุ่มตกลงไปในทะเลสาบจิ้ง

ผมของกู้โม่หานกระจายออกจากกัน เสื้อสีดำก็ลอยอยู่บนน้ำ ดูเหมือนว่าเขาจะคิดอะไรบางอย่างได้ และแววตาของเขาก็ตื่นตระหนก