บทที่192 ลงโทษคุณหนูสองคน

หนานหว่านเยียนหยุดเดิน พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไสหัวไป ข้าไม่อยากพูดอะไรกับเจ้าแล้ว เซียงอวี้ ปิดประตู!”

หนานหว่านเยียนไล่กู้โม่หานไป เซียงอวี้สีหน้าลำบากใจ ไม่กล้าขยับ เกี๊ยวน้อยกับซาลาเปาน้อยก็รีบปิดประตูเรือนเซียงหลิน

หนานหว่านเยียนกับเด็กสองคนก็หายไปทันที ทั้งที่ห่างกันแค่เอื้อมมือเดียว แต่กู้โม่หานกลับรู้สึกว่า ระหว่างพวกเขาห่างกันมาก

เขาก้มหน้ามองดูเสื้อผ้าที่เปียกปอนของตัวเอง ใบหน้าอันหล่อเหลานั้นยากที่จะแยกแยะอารมณ์ได้ ทั้งที่เด็กสองคนหลอกเขา และเขาก็รับรู้ได้อย่างชัดเจน แต่เขากลับไม่คิดตอบโต้กลับ และไม่รู้สึกโกรธอะไรเลย มองดูอวี๋เฟิงด้วยสายตาเย็นยะเยือก “เจ้าอยู่ตรงนี้ทำอะไร?”

อวี๋เฟิงอยู่ข้างกู้โม่หานอย่างใจสั่น “ท่านอ๋อง ท่าน……จะลงโทษคุณหนูสองท่านหรือไม่?”

พวกเด็กๆทำถึงขั้นนี้แล้ว กู้โม่หานไม่ปล่อยพวกนางไปแน่ แต่ตอนนี้ดูแล้ว กู้โม่หานเหมือนจะยังโกรธอยู่นะ

อวี๋เฟิงเลยใช้โอกาสถามไป จะได้ให้หนานหว่านเยียนคิดวิธีรับเอาไว้

ไม่มีคำตอบที่คาดคิดไว้ ถึงแม้สายตาของกู้โม่หานจะเย็นชา แต่คำพูดที่พูดออกมานั้นกลับเต็มไปด้วยความรักและเอ็นดู

เขาเหลือบตามองอวี๋เฟิง “จะไปโกรธเด็กๆทำไม?”

“ในเมื่อพวกนางชอบ งั้นก็ตามใจพวกนางเถอะ”

ในสายตาของเขา เกี๊ยวน้อยกับซาลาเปาน้อยทำแบบนี้ก็เพื่อแก้แค้นแทนหนานหว่านเยียน ไม่ได้คิดร้ายอะไร

และขอแค่ลูกสาวสองคนต้องการ เขาก็ยอมทำทุกอย่างพวกให้พวกนางมีความสุข

ถึงแม้วันนี้เขาจะไม่ได้คำตอบ แต่เขาเชื่อว่า อนาคตจะมีวิธีมากมายที่ให้ลูกสาวกับเขารู้จักกัน

คิดแล้ว กู้โม่หานก็ลุกขึ้นบิดน้ำออกจากเสื้อผ้า สายตามืดมน ใช้กำลังภายในละลายไอน้ำ

ภายใต้หมอกบางๆ เขามองไปยังเรือนเซียงหลินด้วยสายตาสับสน แล้วเดินจากไป

เหลือเพียงอวี๋เฟิงที่ยืนอยู่กับที่ด้วยสีหน้าตกตะลึง อ้าปากค้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เขาคิดว่าท่านอ๋องรักคุณหนูสองคนมาก แต่ไม่คิดว่าท่านอ๋องจะตามใจคุณหนูสองคนขนาดนี้

นี่ยังเป็นเทพสงครามที่ฆ่าคนไม่กะพริบตากู้โม่หานอยู่ไหม!

ไม่เพียงแต่ไม่โกรธ ยังด่าเขาว่าทำไมต้องไปโกรธเด็กสองคนด้วย!

ขณะนี้ ณ เรือนจู๋หลาน

อี่ร์โหรวดิ้นรนอยู่สักพักใหญ่แล้ว

ระหว่างทางที่เดินมา นางเกือบทนไม่ไหว ก้าวเดินอย่างยากลำบาก นานมากกว่าจะกลับไปถึงเรือนจู๋หลาน

นางไม่สนใจเชี่ยนปี้ที่อยู่ข้างๆ แล้วเดินไปที่ห้องน้ำทันที

“หนานหว่านเยียนยัยบ้านั่น! ข้าจะแก้แค้น——นาง!” พูดถึงครึ่ง หยุนอี่ร์โหรวกุมท้องน้อยด้วยสีหน้าที่เจ็บปวด นั่งอยู่ในห้องน้ำไม่กล้าพูดอะไรอีก

เชี่ยนปี้ยืนกระทืบเท้าไปมาอยู่ด้านนอก “พระชายารอง ท่าน ท่านยังสบายดีไหมเจ้าคะ?”

ไม่รู้ว่าระหว่างที่นางไปเรียกท่านอ๋องช่วงนี้เกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น ถ้ารู้แบบนี้นางคงไม่ไปแล้ว ไม่แน่อาจจะช่วยหยุนอี่ร์โหรวได้