บทที่286 ท่านอ๋องมีคำสั่ง พระชายาห้ามออกไปข้างนอก

หลังจากนั้น ค่อยฆ่าลูกของหนานหว่านเยียน!

หยุนอี่ร์โหรวยิ้มหน้าบาน ความรู้สึกเศร้าหมองในช่วงนี้ ในที่สุดก็สลายหายไปในทันที……

ข่าวที่กู้โม่หานฟื้นแล้ว ไม่เพียงแต่กระจายไปทั่วทั้งจวน ยังกระจายไปทั่วทั้งเมืองอีก พวกชาวบ้านต่างก็คิดว่าคำขอพรเป็นดั่งหวังแล้ว ก็ไม่ก่อจลาจลอีก ต่างก็แยกย้ายกันไป

และพวกทหารของค่ายเสินเชื่อต่างก็รู้ดีแก่ใจ จะต้องเป็นฝีมือของหนานหว่านเยียนแน่ ช่วยชีวิตของกู้โม่หานไว้ได้ ในเมื่อเช่นนี้ พวกเขาก็ไม่มีเหตุผลโศกเศร้าต่อไป หันหลังไปฝึกซ้อมกันต่อ

ฮ่องเต้กู้จิ่งซานก็ต้องได้ข่าวอยู่แล้ว

เขาถอนหายใจยาวๆ แต่ใบหน้ากลับเย็นชามาก สายตากลับแฝงไปด้วยเลศนัย

เฟิ่งจงฉวนยืนอยู่ข้างๆ ช่วยฮ่องเต้เทน้ำชา หลังจากที่เขาคุยกับหนานหว่านเยียนเสร็จ ก็รีบกลับเข้าวังหลวง รายงานฮ่องเต้ เกี่ยวกับสถานการณ์ของกู้โม่หาน

อาการของกู้โม่หานไม่ค่อยดีนัก แต่หนานหว่านเยียนก็ช่วยเต็มที่ แต่นางบอกเงื่อนไขว่า หลังจากที่ช่วยคนได้แล้วขฌ นางจะเข้าวังมาบอกกับฮ่องเต้เอง

ฮ่องเต้ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่รอข่าวที่กู้โม่หานฟื้นมาตลอด

ตอนนี้ผ่านไปหนึ่งวันแล้ว กู้โม่หานก็ฟื้นได้สักที

“ฝ่าบาท ตอนนี้อ๋องอี้ฟื้นแล้ว ชาวบ้านและทหารที่ประท้วงเมื่อวาน ต่างก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ตัวเองแล้ว ท่านไม่จำเป็นต้องกังวลอีกแล้ว สถานการณ์ตอนนี้ควบคุมได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ถึงแม้จะพูดแบบนี้ แต่เฟิ่งกงกงก็รู้ดีแก่ใจ ถ้ากู้โม่หานยังไม่ฟื้น ทั้งเมืองและค่ายทหารก็คงก่อจลาจลกันจนไม่สงบแน่

และหลังจากวันนั้นที่ไทเฮาเตือนกู้จิ่งซาน ก็เห็นแล้วว่ากู้โม่หานไม่ธรรมดาเลย

เป็นแค่อ๋องอี้ แต่กลับได้ใจของประชาชนและทหาร พอเขาเกิดเรื่องขึ้น ทุกคนก็กังวลกันไปหมด

เขาแสยะยิ้มเย็นชาขภ “เฟิ่งจงฉวน ข้ามีลูกชายที่ดีจริงๆนะ”

“มีความกล้าหาญไม่พอ ยังได้รับความชื่นชอบจากประชาชนและทหาร ถ้าข้ายังเป็นแบบนี้อีก สละตำแหน่งให้เขาเลยดีไหม? ไม่ต้องกังวลอะไรอีก และไม่ต้องวุ่นวายกับอะไรอีก!”

คนอื่นได้ยินแล้ว อาจจะคิดว่าพ่อมีเมตตาลูกกตัญญู แต่เฟิ่งจงฉวนกลับฟังออกว่า ฮ่องเต้หมายความอย่างอื่น จะต้องระวังกู้โม่หานคนแบบนี้ไว้ให้ดี

ไม่งั้น บัลลังก์ของกู้จิ่งซานคงจะต้องสละให้ลูกชายของเขาแล้ว

เขารีบพูดประจบทันที “ฝ่าบาทพูดอะไรกัน? ท่านยังแข็งแรงขนาดนี้ ชีวิตนี้ยังอีกยาวไกลนะพ่ะย่ะค่ะ!”

ฮ่องเต้แสยะยิ้มเย็นชา สายตาประกายไปด้วยแรงอาฆาต

“ข้าไม่ควรใจอ่อนเลย ในเมื่อคนพวกนั้นแยกย้ายกันหมดแล้ว งั้นก็ค่อยคิดบัญชีทีหลังแล้วกัน!”

เฟิ่งจงฉวนตกตะลึง “พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”

ยังไงก็เป็นจักรพรรดิ จะยอมเสียเปรียบขนาดนี้ได้ยังไง

อ๋องอี้ ขอให้โชคดีแล้วกัน……

ตอนที่หนานหว่านเยียนตื่นก็เช้าแล้ว

นางเหนื่อยมาก นอนไปทั้งวันทั้งคืน

แต่ตอนนี้พักผ่อนพอแล้ว ตื่นมาก็สดชื่นมาก เพิ่งเปิดประตูสูดอากาศ

เซียงอวี้กลับเฝ้าอยู่หน้าประตูตลอด พอเห็นหนานหว่านเยียน ก็รีบพึ่งเข้าไปอย่างตื่นเต้น

“พระชายา! ท่านอ๋องฟื้นแล้วเจ้าค่ะ! ท่านเป็นหมอเทพจริงๆ ช่วยชีวิตของท่านอ๋องได้!”

หนานหว่านเยียนไม่ตกใจ ใบหน้างามนั้นเรียบเฉย

ในเมื่อฮ่องเต้ไม่ถามเรื่องอำนาจทหารของกู้โม่หาน กู้โม่หานฟื้นแล้ว สำหรับประชาชนและทหารเป็นเรื่องที่ดี

เพราะยังไง การก่อจลาจลต่อไปก็ไม่ใช่เรื่องที่ดี กู้โม่หานมองสถานการณ์ออก ถึงเวลาหยุดก็หยุด ไม่ยื้อเวลาแน่นอน

เซียงอวี้ยังสงสัยว่าทำไมหนานหว่านเยียนถึงใจเย็นขนาดนี้ เหมือนเดาได้นานแล้ว ด้านหลังมีเสียงออดอ้อนดังขึ้น

“ท่านแม่!” ซาลาเปากับเกี๊ยวน้อยตื่นเช้ามาก ทั้งสองกินข้าวเช้ามาแล้ว ท้องกลมป่องเลย แก้มแดงระเรื่อดูน่ารักน่าชัง รีบวิ่งมาหาหนานหว่านเยียน

หนานหว่านเยียนใจอ่อนระทวย นั่งลงไปบีบแก้มของพวกนางเล่น “วิ่งเร็วขนาดนี้ ระวังจะอ้วกของที่กินเข้าไปแล้วออกมานะ”

เกี๊ยวน้อยยิ้มหน้าบาน “ไม่เป็นไร! ข้ากับซาลาเปายังกินไม่อิ่มเลย ใช่สิท่านแม่ คนเลวนั่นฟื้นแล้ว ท่านแม่รู้ไหม?”