บทที่287 หนานหว่านเยียน เจ้าเป็นห่วงข้าเหรอ?

ทหารสองนายเหงื่อแตกพลั่ก “พวกเราไม่ได้อยากขวางพระชายาหรอก ท่านอ๋องบอกว่า นี่เป็นช่วงอันตราย ตอนนี้ห้ามให้ทุกคนออกจากจวนขอรับ……”

อวี๋เฟิงพูดด้วยสีหน้ากังวล “พระชายา นี่เป็นเรื่องจริงขอรับ ท่านอ๋องออกคำสั่งนานแล้ว ไม่ได้จะห้ามท่านคนเดียวนะขอรับ”

แต่เขาคิดว่าพระชายายังไงก็เป็นพระชายา ไม่คิดว่าจะห้ามไม่ให้ออกไปด้วย

หนานหว่านเยียนมองขวางอวี๋เฟิง ดูอารมณ์เสียมาก

ดูท่าจะไม่ได้ห้ามนางคนเดียว แต่เห็นได้ชัดว่าออกคำสั่งเพราะนางคนเดียว

ตอนนี้เป็นช่วงอันตราย แต่ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ไหม?

แต่ในเมื่อออกไปไม่ได้ นางก็ต้องอดทนไว้ก่อน

ตอนแรกว่าจะรีบไปเอาใบหย่ามา จะได้สบายใจเร็วๆ แต่ถึงนางอยากหย่าแค่ไหน ขาของโม่หวิ่นหมิงยังไม่หายดี ตอนนี้ก็ยังเดินไปไหนไม่ได้ ไม่งั้นเดินทางไกลจะทำให้อาการแย่ลง ถึงจะเดินได้ แต่ก็คงเดินแบบขาเป๋ไปแล้ว

นางมีเวลายื้อกับกู้โม่หานอีกนาน

หนานหว่านเยียนเดินถอยหลัง สีหน้าไม่พอใจ อวี๋เฟิงเดินตามหลังนาง ทั้งสองเดินไปถึงครึ่งทาง ทันใดนั้นก็มีมือใหญ่ขวางทางไว้

“พระชายา ท่านอ๋องเชิญท่านไป บอกว่าถึงเวลาเปลี่ยนยาแล้วขอรับ”

เสิ่นอี่ร์พูดอย่างตื่นเต้น กะพริบตามองหนานหว่านเยียน

วันนี้ท่านอ๋องให้เขาไปประกาศเรื่องที่เขาฟื้นแล้ว ยังสั่งให้ทุกคนในเรือนห้ามออกไปอีก

ถึงแม้เขาจะไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่กล้าถามอะไรมาก แต่เขากลับรู้สึกว่า เรื่องนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับหนานหว่านเยียน

หนานหว่านเยียนสีหน้าเย็นชา

นางไม่ไปหากู้โม่หาน เขาก็มาหานางก่อนเลยนะ

“อืม”

นางให้อวี๋เฟิงกลับเรือนไปก่อน จากนั้นก็ตามเสิ่นอี่ร์ไป เดินไปทางเรือนซีเฟิง

เสิ่นอี่ร์ไม่ได้เข้าไป

หนานหว่านเยียนเดินเข้าไป ก็เห็นกู้โม่หานนั่งพิงอยู่บนเตียง ผมสีดำขลับนั้นสยายไปที่หลัง สายตาแหลมคมจ้องมองนาง ใบหน้าซีดเซียวเหมือนหิมะ ริมฝีปากซีดเผือด

เหอะ หน้าตาก็ดูเป็นผู้เป็นคน แต่ใจดำไปหน่อยนะ

นางเดินไปตรงหน้าเขา จ้องมองนางจากที่สูง “ทำไมเจ้าถึงไม่ให้คนเข้าออกจวนล่ะ?”

กู้โม่หานไม่ลนลานเลย เหมือนรู้ว่านางจะมาถามเขา ใบหน้าหล่อเหลานั้นมืดมนลง

“ก็บอกแล้วไง ช่วงนี้อันตราย ห้ามออกไป”

ถึงจะพูดแบบนี้ แต่เขาก็มีเหตุผลส่วนตัวจริง ไม่อยากให้หนานหว่านเยียนไปพูดเรื่องหย่ากับกู้จิ่งซานเร็วขนาดนี้

กู้จิ่งซานไปไกลกว่าที่เขาคิด ตอนนี้ดูแล้ว เรื่องอนุญาตยอมให้หนานหว่านเยียนหย่า ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

แต่หนานหว่านเยียนเป็นผู้หญิงของเขา ทำไมถึงปล่อยนางไปด้วย ยังมีเด็กอีกสองคน เขาไม่อยากปล่อยมือไปเลย

นางแสยะยิ้มเย็นชา “ได้ ข้าจะฟังเจ้าพล่ามไร้สาระต่อแล้วกัน แต่ ‘ช่วงอันตราย’ ของเจ้าคงจะอยู่ได้อีกไม่นาน ถึงข้าจะออกไปไม่ได้ ในวังก็ต้องมีคนเชิญข้าเข้าไปอยู่ดี อย่าทำเรื่องไร้สาระแบบนี้ต่อไปเลย”

กู้โม่หานสีหน้าเปลี่ยนไป มองนางแล้วพูดว่า “เจ้าพูดเยอะขนาดนี้ ทายาให้ข้าได้หรือยัง”

หนานหว่านเยียนสีหน้าเย็นชา เอายาออกมาแล้ววางไว้ให้เขา