บทที่325 ข้าไม่ตกลง

กู้โม่หานขยับสายตาของเขาไปที่หนานหว่านเยียน บีบห่วงหยกอยู่ และพูดอย่างเย็นชา

"มีความเห็นแก่ตัวแน่นอน ตอนนี้สถานการณ์ของข้าไม่ค่อยดี แยกจากเจ้าสุ่มสี่สุ่มห้าจะส่งผลต่อหัวใจขวัญและกำลังใจของทหารอย่างแน่นอน ทว่าเจ้าไม่จําเป็นต้องคิดมาก ไม่ได้เพราะข้าชอบเจ้าจึงปฏิเสธการหย่า หากเจ้าจะพูดกับข้าเรื่องนี้ อย่างนั้นข้าก็ประเมินค่าเจ้าสูงเกินไป"

"ข้ายังไม่ได้เข้าเรื่องเลย จะคุยธุระกัน แน่นอนว่าข้าจะต้องเข้าใจสถานการณ์ก่อนที่จะเสนอเงื่อนไขสิ"

หนานหว่านเยียนเห็นว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นชัดเจน ก็เลยไม่มีข้อสงสัยอีก จึงกล่าวเปิดประเด็นโดยตรง

"ข้าอยากทําข้อตกลงกับเจ้า เจ้าดูสิ ข้าพานางหยีเฟยเหนียงเหนียงออกมาจากวังที่มีแต่คนอำมหิตรับกลับมาจวนอ๋องทานเจ้าได้ ความจริงใจของข้า เพียงพอหรือไม่?"

จากนั้นกู้โม่หานจึงต้องมองหนานหว่านเยียนใหม่ เจอท่าทางที่มีความสุขของนาง จึงพูดด้วยน้ำที่นุ่มลึกว่า "ข้อตกลงไม่มีปัญหา ทว่าเจ้าต้องช่วยเสด็จแม่ของข้าก่อน ส่วนเจ้าต้องการเงื่อนไขอะไร ขอเพียงไม่มากเกินไป ช้าสามารถรับปากเจ้าได้"

เมื่อหนานหว่านเยียนเสนอว่าจะพาเสด็จแม่ออกจากวัง เขาก็พอจะว่ารู้ว่านางต้องการร่วมมือกับเขา ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่จำเป็นอ้อมค้อม ต้องตีรอบพุ่มไม้ เขาจึงพูดออกไปอย่างตรงประเด็น

"เจ้านี่เป็นคนดีจริงๆ" นิ้วเรียวเรียวของหนานหว่านเยียนเคาะบนขอบหน้าต่าง "ข้าสามารถช่วยหยีเฟยเหนียงเหนียงได้ แม้ว่าสมรรถภาพทางกายในปัจจุบันของนางจะไม่ได้ดีมาก ทว่าสถานการณ์ดีขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย รอให้ข้าตรวจร่างกายของนางในภายหลังก่อน แล้วค่อยคุยกับเจ้าเรื่องแผนการรักษา"

หยีเฟยตอนนี้เริ่มมีสติแล้ว อีกทั้งอุปกรณ์ในห้วงเวลาของนางก็ได้รับการอัปเกรดปรับปรุงใหม่เกือบทั้งหมดแล้ว เรื่องที่จะทำให้หยีเฟยฟื้นขึ้นมาเป็นเรื่องไม่ช้าก็เร็วที่

ดวงตาที่มืดมนของกู้โม่หานปรากฏร่องรอยของความประหลาดใจและความดีใจไว้ กู้โม่หานคว้าข้อมือของนาง และถามด้วยความรีบร้อน: "เจ้าช่วยให้เสด็จแม่ฟื้นได้จริงหรือ?"

หนานหว่านเยียนตกตะลึงเมื่อเห็นกู้โม่หานมีความสุขเช่นนี้

นางพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม "หากข้าไม่สามารถทำให้หยีเฟยเหนียงเหนียงฟื้นได้ เจ้าสามารถเพิกเฉยต่อข้อเสนอของข้าได้"

เขากล่าวว่า: "เจ้าต้องการอะไร?"

หนานหว่านเยียนพูดอย่างจริงใจ: "วันนี้เจ้าก็เห็นแล้วว่าข้าและฮ่องเต้ได้ฉีกหน้าของกันและกันแล้ว ทว่าในกรณีนี้เด็กๆ และท่านน้าของข้า อาจเข้ามาเกี่ยวพันเพราะข้า และหนึ่งในข้อเสนอของข้าคือ ข้าต้องการให้เจ้าปกป้องพวกเขาแทนข้า"

"ทว่าในขณะเดียวกัน ข้าจะไม่เพียงแต่ช่วยท่านแม่ของเจ้า แต่ยังจะช่วยเจ้ายึดอํานาจอีกด้วย"

ดวงตาที่มืดมนและลึกล้ำของกู้โม่หานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาพอจะเดาได้ว่าหนานหว่านเยียนร่วมมือกับเขา ส่วนใหญ่จะพูดเรื่องเสด็จแม่

คาดไม่ถึงว่านางจะช่วยเขายึดอํานาจด้วย

ยึดอำนาจสองคำนี้ พูดออกมาอย่างง่ายดาย ความเป็นจริงนั้นถูกถมไว้โดยกองศพทะเลเพลิงนับไม่ถ้วน

มีความกล้าหาญมาก

"คืนนี้ทุกคนล้วนจับตาดูเจ้าและข้า รวมถึงขันทีที่ต้องการฆ่าเจ้า ต่อให้เจ้าไม่พูด ข้าก็ปกป้องเจ้า และเด็กหญิงน้อยทั้งสองด้วย"

หนานหว่านเยียนยิ้มจนตาหนี เพราะรู้สึกว่านานๆ ทีกู้โม่หานถึงจะพูดคำที่รื่นหูออกมา

"ตราบใดที่เจ้าเป็นแบบนี้ อย่างนั้นก็พูดกันง่าย นอกจากข้อเสนอที่ต้องดูแลครอบครัวของข้าแล้ว ข้ายังมีอีกสามข้อเสนอ ประการแรก..."

ยังไม่ทันพูดจบ ทันใดนั้นม้าก็กระแทก หนานหว่านเยียนก็เกือบตกลงจากที่นั่ง

ดวงตาของกู้โม่หานจมลง เขามือไว้กอดเอวบางของนางไว้อย่างรวดเร็ว และอุ้มนางมาจากฝั่งตรงข้ามไปด้านข้างของตัวเอง

ความแข็งแรงที่น่าเกรงขามนี้

หนานหว่านเยียนมองเขาด้วยความตกใจ ทว่าชายหนุ่มกลับดูเหมือนไม่สนใจ ถอนมือเรียวยาวของเขากลับไป และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "ไปต่อเถิด"