บทที่326 ข้าจะปล่อยเจ้าไป ข้าให้สัญญา

ไม่ชอบนางไม่ใช่หรือ มีสิ่งใดที่ทําไม่ได้กัน?

ทว่าหากเขามีเจตนาที่ชั่วร้าย นางก็ไม่ปล่อยเขาไปตลอดชีวิต!

ใบหน้าหล่อเหลาของกู้โม่หานไม่สะทกสะท้าน และค่อยๆ เหลือบมองนาง

"ไม่ใช่ว่าเจ้าจะแสดงละครให้สมบทบาทหรือ? เช่นนี้ ก่อนที่จะหย่าเจ้าก็คือพระชายาของข้า ข้าแตะต้องตัวเจ้าแล้วจะเป็นอย่างไรหรือ? หากห่างเหินกัน ก็จะทำให้ผู้อื่นมองออกได้"

หนานหว่านเยียนเม้มริมฝีปากคิดเรื่องนี้ไปรอบหนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้ายอมรับคำในคำพูดของเขาอย่างไม่เต็มใจ

"ได้ แต่เจ้าจําไว้ว่า ต้องแสดงละครในสถานการณ์ที่จำเป็นเท่านั้น ส่วนตัว ห้ามแตะต้องข้าแม้แต่ปลายผม!"

กู้โม่หานกระตุกริมฝีปากขึ้น สายตาประกายขึ้นมา "ข้าสัญญา"

ทั้งสองเจรจาข้อตกลงกันเสร็จ หนานว่านหยานก็โล่งใจขึ้นมาหน่อย

ทันใดนั้นนางก็นึกขึ้นได้ว่า ฮ่องเต้ในตอนแรกก็ตกลงกันด้วยดี รู้ตัวอีกทีก็อยากจะฆ่านาง คนในราชสำนักไม่มีความน่าเชื่อถือเลยจริงๆ อดไม่ได้ที่จะระวังให้มากขึ้น

นางมองไปที่กู้โม่หาน

บ้านนี้ก็แสดงละครกันเก่งจริงๆ จริงบ้างปลอมบ้าง บางครั้งนางก็แยกไม่ออก

"กู้โม่หาน ข้าออกแรงไปก่อน ช่วยเสด็จแม่ออกมา ค่อยช่วยเจ้ายึดอำนาจ เมื่อถึงเวลาเจ้าได้ทุกอย่างแล้ว จะไม่เป็นเหมือนฮ่องเต้ที่ถีบหัวส่ง ทําลายข้อตกลงของเรา และไม่ปล่อยข้าไปใช่หรือไม่?"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของกู้โม่หานดูลึกลับขึ้นเล็กน้อย เขาจ้องมองไปที่หนานหว่านเยียนด้วยความสงสัย สายตาของเขามีสีหน้าที่นางมองไม่ออก

หนานหว่านเยียนเห็นเขาเงียบไป ในใจก็รู้สึกประหม่าขึ้นมา

"เหตุใดเจ้าจึงไม่พูดเล่า? กู้โม่หาน ข้าขอเตือนเจ้า รับสินบนแล้วไม่รักษาสัญญาเป็นเรื่องน่าละอายมากนะ! "

กู้โม่หานเคาะหัวของนางทันที "หนานหว่านเยียน จะใช้คนก็อย่าระแวง หากระแวงก็อย่าใช้เขา เจ้าไม่เชื่อใจข้า ต่อไปจะร่วมงานกันได้อย่างไร? "

หนานหว่านเยียนพูดไม่ออก แต่จะบอกให้นางเชื่อกู้โม่หานอย่างเต็มที่ในตอนนี้ นางก็ไม่สามารถทำได้ ความสัมพันธ์ของพวกเขายังไม่ถึงขั้น

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนางต้องรับมือกับหยุนอี่ว์โหรว หลักการของกู้โม่หานนั้นเป็นศูนย์ เขาเข้าข้างหยุนอี่ว์ แม้ว่าเขาจะไม่ลงโทษนางในขณะนั้น ใครจะรู้ว่าเขาจะไม่เจ็บแค้น แล้วคอยแก้แค้นในอนาคต

คิดไปคิดมา หนานหว่านเยียนไม่ได้ขอหนังสือความร่วมมือจากเขา คลํายาล้างพิษออกจากแขนเสื้อออกมาหนึ่งเม็ดเท่านั้น นางยื่นให้กู้โม่หาน

"เช่นนี้แล้วกัน นี่คือยาบรรเทาการพิษในร่างกายของเจ้า พิษนี้ ข้าจะไม่ถอนให้เจ้าทั้งหมดในตอนนี้ รอวันที่หย่ากันวันนั้น ข้าค่อยถอนพิษทั้งหมด เจ้าวางใจได้ มีข้าอยู่ ข้าจะไม่ปล่อยให้พิษนี้ทําร้ายเจ้าแม้แต่น้อย ถือว่าเป็นการรับประกันของข้า ได้หรือไม่?"

"หลักแหลมจริงๆ" กู้โม่หานมองไปยังท่าทางอันชาญฉลาดของนาง ใบหน้าเยาะเย้ยของเขาปรากฎขึ้น เขาเงยหน้านำยาเข้าปากไป "ข้ารับปากเจ้า เมื่อทุกสิ่งที่เจ้าพูดสำเร็จแล้ว ข้าก็จะปล่อยเจ้าไป ข้าให้สัญญา "

"อย่างนั้นก็ตกลงกันแล้วนะ" หนานหว่านเยียนยิ้มอย่างสดใส รอยยิ้มที่พุ่งมาเขาเป็นประกายยิ่งนัก นางยื่นมือออกไปทางเขา "กู้โม่หาน ร่วมมือกันอย่างมีความสุขนะ"

กู้โม่หานจ้องมองที่มือขาวเรียวของนาง พร้อมหยอกล้อเล็กน้อย

"นี่เจ้าเป็นฝ่ายเริ่มก่อนนะ ข้าไม่ได้แตะต้องเจ้า"

หนานหว่านเยียน: "..ไม่จับก็แล้วไป"

ทันทีที่นางจะถอนมือกลับมา มือของชายหนุ่มก็จับมือของนางไว้แน่น