บทที่ 327 ท่านแม่ ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว

สีหน้าของกู้โม่หานก็เปลี่ยนไปเช่นกัน ความเย็นอันน่าสะพรึงกลัวผุดขึ้นจากรอบกายของเขา

ทันทีที่พวกเขาจากไป มีคนนั่งไม่ติดจริงๆ ...

เสิ่นอี่ว์รีบกล่าวว่า: "คุณหนูทั้งสองไม่ได้เป็นอะไรมาก ทว่านายท่านได้รับบาดเจ็บนิดหน่อยเพราะปกป้องคุณหนูทั้งสอง ข้าน้อยได้เรียกหมอประจำจวนมาแล้วขอรับ"

คิ้วของหนานหว่านเยียนยิ่งผูกแน่นเข้าไปอีก นางทิ้งกู้โม่หานและเสิ่นอี่ว์ไว้ และรีบร้อนไปที่เรือนเซียงหลิน

เรื่องเช่นนี้ ในที่สุดก็มาถึง

เห็นได้ชัดว่านางพยายามอย่างหนักเพื่อปกป้องเด็กน้อยทั้งสอง ทว่าก็ยังมีข้อผิดพลาด แม้แต่โม่หวิ่นหมิงก็พลอยได้รับบาดเจ็บไปด้วย

คิ้วของกู้โม่หานเย็นผิดปกติ เขายกฝีเท้าตามไป ทว่าถูกเสิ่นอี่ว์ขวางไว้

"ท่านอ๋องช้าก่อน ข้าน้อยยังมีเรื่องที่ต้องรายงานให้ท่านทราบ"

"พูดมา!" กู้โม่หานสะบัดแขนเสื้อ สีหน้าของเขาเคร่งขรึมมาก

"เมื่อครู่ในเรือนเซียงหลิน มีคนชุดดำมาสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งเป็นมือสังหารกลุ่มนั้น ที่ลงมืออย่างโหดเหี้ยมถึงชีวิต ไม่ใช่พวกอันธพาล และไม่ใช่คนในวัง พวกเขาดูเหมือนมือสังหารที่เดินเตร่ไปตามที่ต่างๆ เป็นพวกไม่ตายไม่มีไม่หยุดเช่นนั้นขอรับ"

"อีกกลุ่มเห็นได้ชัดว่าปกป้องคุณหนูทั้งสอง และพวกเขาแต่ละคนศิลปะการต่อสู้ล้ำเลิศมาก มือสังหารกลุ่มนั้นจึงแพ้ราบคาบและรีบล่าถอยไป ส่วนคนชุดดำกลุ่มที่ปกป้องพวกคุณหนูก็พาตัวผู้บาดเจ็บหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในทันที"

"ข้าน้อยส่งคนไปหาแล้ว แต่ไม่ทราบอะไรเลย"

คาดไม่ถึงว่ามีคนกลุ่มเช่นนี้อยู่ในจวนอ๋องของเขา?

ใครเป็นคนส่งกัน? เรื่องที่ว่ามีเด็กหญิงในจวนอ๋อง ดูเหมือนจะถูกเปิดโปงเสียแล้ว…

กู้โม่หานขมวดคิ้ว และไม่ได้ตั้งใจจะไปที่เรือนเซียงหลินอีก

เขารู้ว่ามีหนานหว่านเยียนอยู่ เด็กๆ ทั้งสองจะไม่เป็นอะไร โม่หวิ่นหมิงก็ไม่ได้มีเรื่องใหญ่อะไร

และสิ่งที่เขาต้องทําคือดูแลให้พวกนางปลอดภัย

ดวงตาที่เย็นชาและเศร้าหมองของกู้โม่หาน ริมฝีปากที่ปิดอยู่เปิดปากพูด

"คนกลุ่มนั้นที่ปกป้องเด็กๆ ทั้งสอง ก่อนที่จะรู้จุดประสงค์ที่แน่ชัดของพวกเขา อย่าทำอะไรผลีผลาม รายงานข้าก่อน"

คนเหล่าแม้ว่าจะดูเหมือนจะปกป้องเด็กทั้งสอง ทว่าก็ยากที่จะมั่นใจได้ว่าพวกเขาไม่มีเจตนาอื่น

เสิ่นอี่ว์คำนับ "ขอรับ ท่านอ๋อง"

กู้โม่หานกําหมัดแน่น ใบหน้าที่เย็นชาของเขาเศร้าหมองในทันที

"มือสังหารอีกกลุ่มหนึ่ง ยิ่งต้องตรวจสอบให้ดี ทว่าอย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น!"

" ข้าน้อย เข้าใจแล้วขอรับ!" เสิ่นอี่ว์พยักหน้าอย่างเคร่งขรึม ฟังคําสั่งของกู้โม่หานต่อไป

กู้โม่หานรู้ในใจว่า คนที่สามารถส่งมือสังหารออกไปลอบสังหารในเวลานี้ได้ จะต้องเป็นคนที่เข้าร่วมงานเลี้ยงของครอบครัวในคืนนี้อย่างแน่นอน

อย่างไรเสียเขาและหนานหว่านเยียนถูกเร่งให้มีทายาทในงานเลี้ยง จวนอ๋องก็เกิดเรื่องขึ้นแล้ว เป็นเรื่องยากที่จะไม่ทำให้คนนำมาเชื่อมโยงกัน

เขาไม่แน่ใจว่าใครเป็นผู้บงการ ทว่าเนื่องจากคนผู้นี้รับรู้ถึงการมีอยู่ของเด็กหญิงทั้งสองสอง กลับไม่ได้ประกาศเรื่องของพวกนางออกไป เพียงแค่ต้องการฆ่าปิดปากเท่านั้น

นั่นเป็นการพิสูจน์ว่าคนผู้นี้ไม่ต้องการทําให้เป็นเรื่องใหญ่ เพียงแต่ต้องการขัดขวางไม่ให้เขามีคุณสมบัติในการแย่งชิงอํานาจเท่านั้น

"แม้ว่าคนเหล่านี้ จะลงมือกับข้าอย่างโจ่งแจ้ง อย่างนั้นข้าก็ไม่จําเป็นต้องไว้หน้าอีก!"

เสิ่นอี่ว์เห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นของกู้โม่หาน "ท่านอ๋องหมายถึง?"

หรือว่าท่านอ๋องรู้แล้วว่าเรื่องในวันนี้ ใครเป็นผู้ลงมือ?

กู้โม่หานไม่ตอบ เรื่องของเด็กๆ ได้ถูกเปิดโปงแล้ว ต่อจากนี้ไปเรื่องเช่นจะมีมากขึ้น เรื่องการยึดอำนาจจะทำแบบค่อยเป็นค่อยไปไม่ได้แล้ว

จดจ่อกับสิ่งที่ต้องทำ ต้องชิงลงมือก่อนจึงจะได้เปรียบ!

"เสิ่นอี่ว์ เจ้ายังจําตอนที่ข้าให้เจ้าไปกระจายข่าว จับตาดูขุนนางเหล่านั้นได้หรือไม่?"

เสิ่นอี่ว์พยักหน้า "ข้าน้อย จําได้ขอรับ"

แต่ก่อนกู้โม่หานบอกเขาว่า ยามที่กู้โม่หาน "ตกที่นั่งลำบาก และกําลังจะตาย" ให้จับตาความเคลื่อนไหวของเหล่าขุนนาง และค่ายเสินเชื่อ

ถือโอกาสใส่ร้ายผู้อื่นเมื่อเขาตกอยู่ในอันตรายต้องจำไว้ ช่วยเหลือผู้อื่นในยามคับขันยิ่งต้องจำจะต้องจําไว้มากขึ้นไว้ผู้