บทที่ 328 การเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน

เช่นนั้นถ้าอยากลอบสังหารพวกเขา ก็ต้องไตร่ตรองหน่อย

นิ้วมือของหนานหว่านเยียนกําแน่น ดวงตาที่มองไปที่สองคนพี่น้องและโม่หวิ่นหมิงอย่างจริงจัง "ฉันอภัยท่านน้า วันนี้พอข้าไป ก็ทําให้ชีวิตของท่านและเด็กๆ ตกอยู่ในอันตรายทันที""

นางหยุดชั่วคราว และช่วยซาลาเปาน้อยเช็ดรอยน้ำตาจากหัวตาของนาง "ต่อไปข้าจะปกป้องพวกเจ้าอย่างดี จะไม่ปล่อยให้พวกเจ้าได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย อย่าร้องเด็กดี"

"อื้ม ข้าไม่ร้องไห้..." ซาลาเปาน้อยสูดลมหายใจอย่างแรง และพยักหน้าอย่างหนักแน่น ทว่าก็ยังทนไม่ไหว โผตัวเข้าไปในอ้อมแขนของหนานหว่านเยียน และกอดไว้แน่นๆ

เกี๊ยวน้อยกัดริมฝีปากล่างของนาง ส่งเสียงอืมเบาๆ และตบหลังของซาลาเปาน้อย "ซาลาเปาน้อย อย่าร้องไห้ พวกเราต้องเข้มแข็ง ท่านปู่หมิงได้รับบาดเจ็บเจ็บมากยังไม่ร้องเลย พวกเราก็ร้องไม่ได้"

โม่หวิ่นหมิงมองไปยังสามคนแม่ลูก ฉากที่อบอุ่นเช่นนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะใจอ่อน

ทว่าคืนนี้มีบางอย่างเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน และยังมีมือสังหารฝีมือดีจู่โจมอีก ไม่ต้องถามเขาก็รู้ว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น

สถานการณ์เปลี่ยนแปลงไป

รวมถึง หว่านหว่านก็ไม่ได้หนังสือหย่า คาดว่า...

สายตาของเขากะพริบเล็กน้อย ไม่ได้ถามอะไร และพูดกับหนานวานเบาๆ "นี่ก็ดึกแล้ว หว่านหว่าน เจ้าพาเด็กๆ กลับไปพักผ่อนเถิด"

"ตกลง ท่านน้ารีบพักผ่อน" หนานหว่านเยียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ลุกขึ้นจูงเด็กสองคน วางยาและผ้าพันแผลในมือไว้บนโต๊ะ และกล่าวเตือนโม่หวิ่นหมิงอย่างจริงจังว่า "อย่าลืมขอให้อาจี้ช่วยเจ้าเปลี่ยนยาทุกสามชั่วโมงนะเจ้าคะ"

"ข้ารู้แล้ว" โม่หวิ่นหมิงยิ้มบางๆ มองดูทั้งสามเดินออกจากประตูไป

ทันทีที่ประตูลง ดวงตาตาดอกท้อที่ยิ้มแย้มของเขาก็เย็นชาลงแลดูน่ากลัว

บรรยากาศในห้อง มันหนาวเหน็บในพริบตา...

หนานหว่านเยียนพาเด็กๆ ทั้งสองกลับไปที่ห้อง หลังจากที่นางช่วยทั้งสองล้างหน้าบ้วนปากเสร็จ ก็เปลี่ยนเสื้อผ้า และกอดพวกนางนอนบนเตียง

สายตาที่อ่อนโยนนางอ่อนของนาง นางหยิกเนื้อบนใบหน้าลูกสาวอันเป็นที่รักทั้งสองที่อยู่ในอ้อมแขนของนางเบาๆ "วันนี้พวกเจ้าตกใจแย่เลยใช่ไหม?"

เกี๊ยวน้อยส่ายหัว นัยน์ตาสีดําที่หมุนไปมาคู่นั้น เต็มไปด้วยความกังวลใจเกี่ยวกับหนานหว่านเยียน

มือเล็กๆ ของนางจับนิ้วของหนานหว่านเยียนไว้แน่น "ข้าและซาลาเปาน้อยไม่กลัว"

"ข้าแค่กังวลว่าท่านแม่และคนเลวจะถูกลอบทำร้ายเหมือนก่อนหน้านี้"

ซาลาเปาน้อยก็พยักหน้า สีหน้าเยือกเย็นและกลัวเล็กน้อย "ท่านแม่ ข้าไม่กลัวคนเลว ข้าเห็นท่านปู่หมิงมีเลือดออก ก็กลัวว่าท่านแม่จะมีเลือดออกด้วย"

"ทว่าในตอนนี้ท่านแม่ของปลอดภัยดี ข้าและพี่สาวก็ดีใจ! "

หนานหว่านเยียนรู้สึกตะลึงเล็กร้อน ความอบอุ่นไหลไปตามเส้นเลือดไปทั่วร่างกาย

มีลูกสาวสองคนที่คิดเพื่อนางทุกอย่างขนาดนี้ ช่างโชคดีจริงๆ

ดวงตาของนางส่องแสงขนตาของนางลดลงครึ่งหนึ่งและนางจูบหน้าผากของเด็กน้อยสองคนและพูดกับพวกเขาด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลาย

"ขอบใจที่เป็นห่วง ลูกรักของข้า ข้าไม่เป็นไร ข้าแค่ต้องการปกป้องพวกเจ้า เป็นแม่ที่เข้มแข็ง จะไม่ยอมให้ตัวเองได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย"

"ทว่ามีเรื่องหนึ่ง แม่ยังต้องขอโทษพวกเจ้า"

เกี๊ยวน้อย และซาลาเปาน้อยกะพริบตาที่ง่วงนอนของพวกเขา และมองไปที่นางอย่างสับสน "เกิดอะไรขึ้น? "

หนานหว่านเยียนไล่เม้มริมฝีปาก และถอนหายใจเบาๆ

"ก่อนหน้าที่แม่เคยพูดกับเจ้าว่าจะพาพวกเจ้าหนีไปจากเรื่องพวกนี้ อาจจะต้องถูกเลื่อนออกไปก่อนสักพัก"

"ทว่าข้าหวังว่าพวกเจ้าจะเชื่อในตัวข้า ข้าจะต้องพยายามให้ชีวิตที่เป็นอิสระและไร้กังวลแก่พวกเจ้าโดยเร็วที่สุด"