บทที่ 329 ท่านแม่จะฟื้นแล้วใช่หรือไม่

"บ่าวเข้าใจแล้วขอรับ" จางกงกงรีบล่าถอยอย่างเร็ว ความสงบใน ตำหนักฉางอัน ก็กลับคืนมาอีกครั้ง

ความอาฆาตในดวงตาของชีกุ้ยเฟยค่อยๆ จางหายไป นางเอื้อมมือไปลูบไล้กระดุมที่มีขนปุยตรงข้อมือ วงกลมของปุยที่ข้อมือและ กล่าวพึมพําว่า

"เจ้าเจ็ด ลองนับวันดู เจ้าก็ควรกลับมาแล้ว..."

วันต่อมา

แสงทองอร่ามในยามเช้าทะลุผ่านหน้าต่าง ท้องฟ้าก็ค่อยๆ สว่างขึ้น

หนานหว่านเยียนลุกขึ้นอย่างสะลึมสะลือ พบว่าเด็กทั้งสองหายในอ้อมแขนหายไป น่าจะถูกเซียงอวี้พาไปเรียนคาบเช้าแล้ว

หลังจากที่หวีผมล้างหน้าแล้ว ก็เปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมลายดอกไม้ธรรมดาๆ เส้นผมดำขลับยามดั่งน้ำตกก็ม้วนมวยผมแบบง่ายๆ

หนานหว่านเยียนไปที่ห้องรับแขกเพื่อดูอาการบาดเจ็บของโม่หวิ่นหมิงก่อน รวมถึงขาของเขา และได้กำชับอาจี้ไปสองสามประโยค ก็ออกประตูเรือนไป

เดินไปได้สองก้าว นางก็เห็นเสิ่นอี่ว์เดินเข้ามาหานางอย่างรวดเร็ว

"พระชายา ท่านอ๋องเชิญท่านไปที่เรือนจิ้งฉาน" เสิ่นอี่ว์พูดกับนางด้วยความเคารพ

" ไปกันเถอะ" หนานหว่านเยียน พยักหน้าเข้าใจในทันที

นางกําลังจะไปพบหยีเฟยพอดี กู้โม่หานก็ส่งเสิ่นอี่ว์มาเชิญนาง

ทั้งสองมาถึงเรือนจิ้งฉานจากคนละด้าน หนานหว่านเยียนเงยหน้าขึ้น เห็นเพียงชราที่แต่งตัวเหมือนหมอประจำจวนอยู่หลายคนอยู่ในห้อง

ร่างสูงและสูงของกู้โม่หานยืนอยู่ข้างเตียงของหยีเฟย

ชายคนนั้นสวมเสื้อคลุมลายสีดํา มีใบไผ่สีทองเข้มปักอยู่บนปกเสื้อ สายตาที่เย็นชายากที่จะปรากฏสายตาที่อ่อนโยนเช่นนี้

เมื่อได้ยินการเคลื่อนไหว กู้โม่หานก็เงยหน้าขึ้น และเห็นหนานหว่านเยียน

"เจ้ามาแล้ว ข้าเรียกหมอประจำจวนมาช่วยเจ้าสองสามคน"

"อืม แล้วหมอประจำจวนได้เห็นอาการของเสด็จแม่แล้วหรือ"

หนานหว่านเยียนก้มศีรษะเล็กน้อย ม้วนแขนเสื้อขึ้น และไปนั่งจับชีพจรข้างหยีเฟย

หมอประจำจวนเหล่านี้ได้ยินมานานแล้วว่าวิชาแพทย์พระชายาล้ำเลิศไม่มีผู้ใดเทียบได้ พวกเขาโค้งคํานับด้วยความเคารพอย่างรวดเร็ว

ชายชราคนหนึ่งกล่าวว่า "เรียนพระชายา พวกบ่าวได้เห็นแล้วขอรับ ชีพจรของหยีเฟยเหนียงเหนียงปกติดี ทว่าอยากทำให้เหนียงเหนียงตื่นขึ้นมานั้น เกรงว่า"

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ การมีชีวิตต่อไปนั้นสามารถทำได้ ทว่าอย่างไรเสียคนที่เป็นผักมากว่าสิบปี จะตื่นขึ้นมาได้อย่างง่ายดายได้อย่างไร?

สีหน้าของหนานหว่านเยียนดูเป็นกังวล นางถอนมือและพูดเบาๆ ว่า "พวกท่านไม่จําเป็นต้องกังวล ข้ามีความมั่นใจ"

"ขอรับ" แพทย์ประจำจวนมองหน้ากัน ไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่

กู้โม่หานระงับความกังวลเกี่ยวกับหยีเฟยที่อยู่ภายในใจ ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่หนานหว่านเยียน

หนานหว่านเยียนจัดให้หมอประจำจวนเตรียมตัวอย่างไว้ เมื่อมองไปยังกู้โม่หาน ดวงตาที่สดใสของเขาดูเหมือนเศร้าหมองลง จนทรงตัวไม่อยู่

"ข้าต้องการให้ระบบตรวจเสด็จแม่หน่อย รอตรวจเสร็จ ข้าค่อยบอกผลให้เจ้าทราบ"

"อืม" กู้โม่หานรู้ว่านางไม่ชอบมีผู้ชมคอยล้อมรอบ

สายตาของเขากวาดมองหมอประจำจวนอย่างเย็นชา "ทุกคนออกไปเตรียมตัวกับเสิ่นอี่ว์เถิด "

หลังจากพูดจบ เขามองย้อนกลับไปที่หนานหว่านเยียน "ข้ารอเจ้าข้างนอก ต้องการสิ่งใดให้รีบบอก หวางหมัวมัวรีบไปหยิบยาให้เสด็จแม่ อีกเดี๋ยวหากนางกลับมา ข้าจะให้นางรออยู่ข้างนอกก่อน"

เขาตั้งตารอวันที่เสด็จแม่จะตื่นขึ้นมา เช่นนี้ นางก็จะได้เห็นว่าเด็กๆ ทั้งสองน่ารักเพียงใด และเขาก็จะสามารถตรวจสอบได้ว่าในปีนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่

"ดี" หนานหว่านเยียนตอบกลับเบาๆ หลังจากที่เขาเดินลงบันไดไปก็ปิดประตูห้อง

หลังจากตรวจสอบแน่ใจแล้วว่าไม่มีคนแอบดู

นางรวบรวมความคิด ถอนหายใจยาวๆ ด้วยความโล่งอก สวมถุงมือและผ้าปิดปาก ขณะเดินไปที่ด้านข้างของหยีเฟย นางใช้เตียงดันที่อยู่ในห้วงเวลงส่งหยีเฟยเข้าไปในห้วงเวลา

หนานหว่านเยียนสวมอุปกรณ์บนตัวนาง และตรวจหยีเฟยอย่างละเอียด

หลังจากการตรวจสอบเสร็จสิ้น หยีเฟยไม่มีปฏิกิริยาทางกายภาพใดๆ

คลื่นสมองมีการตอบสนองเล็กน้อย แต่ก็น้อยเกินไป และไม่ต่อเนื่อง