บทที่330 กู้โม่หาน เจ้าปล่อยข้าก่อน

"ข้า" อะไรกัน ทันใดนั้นเขาก็หยุดไม่ได้พูดต่อ เพียงกล่าวว่า: "ขอบใจเจ้ามาก"

หนานหว่านเยียนไม่รู้สึกอะไรมาก นางไม่ต้องการให้เขากอดเช่นนี้ มันสนิทสนมเกินไป และเขาก็ใช้แรงมากเกินไป นางไม่สูงเท่าเขา คอของนางกําลังจะถูกเขารัดคอ

นางก้มลงผลักไหล่เขาออกไป "กู้โม่หาน เจ้าปล่อยข้าก่อน ข้าจะ ข้าจะขาดอากาศหายใจแล้ว..."

เมื่อกู้โม่หานได้ยินเช่นนั้น เขาก็รีบปล่อยนาง "ขอโทษนะ ข้าลืมตัวไป "

หนานหว่านเยียนสูดหายใจเข้าลึกๆ จิตใต้สำนึกอยากจะบอกว่าเขาผิดสัญญา ทว่าเมื่อเห็นว่าเป็นเพราะเขามีความสุขเรื่องหยีเฟยมากจริงๆ จึงอดทนไว้

ช่างมันเถอะ

ไม่ว่าครอบครัวไหนที่ได้ยินข่าวว่าคนป่วยจะดีขึ้นก็ล้วนดีใจเช่นนี้กันทั้งนั้น นางสามารถเข้าใจได้

"เรียกให้ฟื้นไม่ใช่งานง่าย เจ้าเป็นบุตรชายของหยีเฟยเหนียงเหนียง ข้าเพิ่งทดลองอาการของนางไป พบว่านางมีการตอบสนองกับเจ้าค่อนข้างมาก จากนี้ไปข้าต้องการให้เจ้าพูดคุยกับหยีเฟยเหนียงเหนียงให้มากหน่อย พยายามปลุกนางให้ตื่น"

กู้โม่หานพยักหน้า และรอยยิ้มบนใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาไม่ลดลงเลย "ข้าเข้าใจแล้ว"

เรื่องของหยีเฟยอยู่ในมือกำมือของนาง และตอนนี้ก็เป็นเรื่องของเวลา

และในขณะนี้ยังมีการยึดอํานาจอีก ทว่าเรื่องการยึดอํานาจจะเร็วไม่ได้แล้ว หนานหว่านเยียนนึกถึงเด็กทั้งสองที่อยู่ในเรือน จะต้องถูกควบคุมสักพักหนึ่ง คิ้วของนางขมวดเล็กน้อย ไม่ค่อยสบายใจนัก

"โอเค วันนี้ตรวจแค่นี้ ข้าขอตัวกลับก่อน"

เมื่อกู้โม่หานเห็นท่าทางแบบนั้นของนาง ในใจของกู้โม่หานก็เป็นกังวลขึ้นมาทันที แววตาของเขาก็ดูสับสน

"เหตุใดจู่ๆ เจ้าถึงขมวดคิ้ว มีอะไรผิดอีกหรือไม่?"

หนานหว่านเยียน เหลือบมองเขาและไม่ได้ไม่พอใจ

"ข้ากำลังคิดว่าจะใช้เวลานานเท่าใดในการยึดอํานาจอย่างเร็วที่สุด เกี๊ยวน้อยและซาลาเปาน้อยอีกนานแค่ไหนจึงเป็นอิสระ"

พวกนางทั้งสองอยากออกไปตั้งนานแล้ว มิฉะนั้นพวกเขาก็จะไม่กู้โม่หานจับได้ กู้ซึ่งจะทําให้เกิดผลกระทบมากมายตั้งแต่นั้นมา

น่าเสียดายที่จนถึงตอนนี้ นางยังไม่สามารถให้เด็กน้อยสองคนสมปรารถนา ยังต้องผูกมัดพวกนางต่อไป

ในฐานะแม่ นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บปวด

คิ้วยาวเรียวยาวของกู้โม่หานขมวดติดกัน

"หากอยากเร็วก็จะไปไม่ถึง ยึดอํานาจคือการเดินอยู่บนปลายมีด เดินเร็วก็จะเกิดปัญหาง่าย ส่วนอิสรภาพของเด็กทั้งสอง พวกนางสามารถออกจากจวนได้ตลอดเวลา เพียงแต่ต้องได้รับการปกป้อง และอำพรางอย่างเหมาะสม ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้"

"เหมือนเมื่อก่อน ไม่ใช่ว่าเจ้าเคยออกไปเดินเตร็ดเตร่ข้างนอกกับพวกนางทั้งสองหรือ? เมื่อวานนี้พวกนางเสียขวัญ วันนี้ออกไปเดินเล่นพักผ่อน ก็เป็นการปรับตัวอีกอย่างหนึ่ง "

เมื่อพูดถึงก่อนหน้านี้ กู้โม่หานยังจำเรื่องที่เด็กน้อยทั้งสองหานายบำเรอจำนวนมากมาให้หนานหว่านเยียน ทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้ เขาก็โกรธอย่างอธิบายไม่ได้

"ทว่า นั่นเป็นเพราะไม่มีใครสนใจ และพวกนางยังคงปลอมตัวอยู่ และในขณะนี้ เจ้ากลับต้องการให้พวกเขาปรากฏตัวในที่สาธารณะหรือ?"