บทที่393 ท่านอ๋องบ้าจริงๆ

ทั้งที่กู้โม่หานรักน้องสาวเขามาก แต่กลับห้ามไม่ให้เขาพูดกับพี่นางฟ้า……

ร้ายจริงๆ

หยุนเหิงบ่นในใจ แต่กลับพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านอ๋องอย่าโกรธเลย วันนี้ข้าแค่มาขอบใจพระชายา และมาส่งบัตรเชิญแค่นั้น”

เขาเอาบัตรเชิญออกมาแล้วยื่นให้หนานหว่านเยียน

“เมื่อกี้ข้าเจอข้ารับใช้ของจวนกั๋วกงที่หน้าประตู บอกว่าพรุ่งนี้ฮูหยินกั๋วกงจะจัดงานเลี้ยงน้ำชา อยากเชิญพระชายาไปด้วย นี่เป็นบัตรเชิญ พระชายา พรุ่งนี้ข้าก็จะไปจวนกั๋วกง ไม่ทราบว่าท่านจะไปหรือไม่?”

หนานหว่านเยียนกำลังจะยื่นมือไปรับบัตรเชิญ กู้โม่หานก็รีบยื่นมือแย่งไปก่อน สายตาของเขาเย็นชา “นางไม่ไป”

หยุนเหิงอึ้ง หนานหว่านเยียนกลับแย่งบัตรเชิญไปจากมือของกู้โม่หาน สายตาเย็นชา

“ไป ข้าต้องไปอยู่แล้ว ฮูหยินกั๋วกงเชิญ ข้าจะขัดน้ำใจนางไม่ได้”

ถึงแม้จวนกั๋วกงหลายปีมานี้จะไม่ค่อยมีผลงานเด่นๆในราชสำนัก แต่เพราะได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้องค์ก่อน จึงมีอำนาจที่น่ายำเกรงพอสมควร ถ้าพรุ่งนี้นางเอาใจฮูหยินกั๋วกงได้ ไม่แน่อาจจะได้ผู้ช่วยเก่งๆมาก็ได้

ขอแค่กู้โม่หานครองตำแหน่งสำเร็จ นางก็จะรีบพาลูกๆกับท่านน้าไปจากที่นี่โดยเร็ว

จวนอ๋องอี้ที่น่าอึดอัดนี้ นางไม่อยากอยู่ต่ออีกเลยสักวินาทีเดียว!

หยุนเหิงแววตาเป็นประกาย “ข้ารู้ว่าท่านต้องไปอยู่แล้ว! พระชายามีความสามารถขนาดนี้ แถมยังเป็นสตรีผู้มีทักษะวิชาการแพทย์ที่ล้ำเลิศอีก ฮูหยินกั๋วกงจะต้องชอบท่านมากแน่ๆ!”

หนานหว่านเยียนได้ยินหยุนเหิงประจบ ก็อดไม่ได้หัวเราะออกมา

“ไม่คิดว่าตอนนี้เจ้าจะเปลี่ยนไปแล้วนะ ดูสบายตาดี แถมยังปากหวานอีก”

หยุนเหิงเกาหัวแกรกๆ รู้สึกผิด ที่จริงเขาพูดเก่งมากตลอด แต่แค่เมื่อก่อนอยู่กับหยุนอี่ร์โหรว แล้วต่อกรกับหนานหว่านเยียน

“เมื่อก่อนข้าผิดเอง พระชายาอย่าถือสาข้าเลย พระชายา ของขวัญพวกนี้ให้ส่งไปที่เรือนท่านเลยไหม?”

กู้โม่หานเห็นหนานหว่านเยียนกับหยุนเหิงพูดหัวเราะคิกคัก ในใจก็ไม่พอใจมาก เขาเม้มริมฝีปากแน่น

เขาอยากกระทืบหยุนเหิงแล้วโยนออกนอกจวนจริงๆ

หนานหว่านเยียนพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “เอาสิ ส่งไปที่เรือนข้าเลย”

ตอนนี้เอง หยุนอี่ร์โหรวก็ฝืนเดินมาถึงหน้าประตูเรือนซีเฟิง