บทที่394 ใครอนุญาตให้เจ้ายืนที่นี่?

เมื่อก่อน เขากับหยุนโม่หรานเห็นแก่ที่หยุนอี่ร์โหรวกำพร้าไม่มีพ่อแม่แต่เด็ก ก็เลยคอยปกป้องนางตลอด แต่นางกลับไม่เคยเห็นพวกเขาเป็นพี่ชายมาก่อนเลย

การตายของหยุนโม่หราน เขายังไม่รู้ว่าเพราะอะไร จนกระทั่งวันนั้นที่นางให้เขาไปรังควานหนานหว่านเยียน เกือบทำให้เขาตาย เขาก็ถึงรู้ตัวว่า น้องสาวคนนี้ของเขาไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

เสแสร้ง จอมปลอม ความคิดชั่วร้าย

นางหลอกใช้เขาก็เท่านั้น

ไม่สนใจว่าเขาจะเป็นตายร้ายดียังไง

หยุนอี่ร์โหรวอึ้งกับคำตอบของหยุนเหิง นางไม่อยากจะเชื่อเลย สีหน้าของนางแข็งทื่อ แต่ก็กัดริมฝีปากด้วยสายตาที่น้อยใจ

“พี่ชายไปไหน ไม่ต้องบอกโหรวเอ๋อร์หรอก โหรวเอ๋อร์แค่เป็นห่วงอาการป่วยของพี่ ก็เลยถามออกไป”

นางยังมีหน้ามาเป็นห่วงเขาเหรอ?

ถ้าไม่ใช่เพราะนาง เขาจะเป็นแบบนี้ไหม?

หยุนเหิงโมโหกว่าเดิม มองดูใบหน้าที่เสแสร้งของหยุนอี่ร์โหรวก็รู้สึกขยะแขยง

แต่กู้โม่หานยังอยู่ที่นี่ เขาจึงต้องข่มอารมณ์โกรธไว้ก่อน “เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงหรอก พระชายารักษาข้าจนหายดีแล้ว”

“วันนี้ที่ข้ามา ก็เพื่อมาขอบคุณพระชายา”

หนานหว่านเยียนช่วยรักษาเขางั้นเหรอ?!

หยุนอี่ร์โหรวมองหนานหว่านเยียนอย่างแปลกใจ “พระชายา ข้าคิดว่าท่านจะโกรธพี่ชายข้าเสียอีก ไม่คิดว่าท่านจะยอมช่วยนะ ขอบใจท่านมากจริงๆ”

ว่าแล้ว นางก็มองไปยังกู้โม่หาน “ท่านอ๋อง วันนี้พี่ชายข้ามา ข้ายังไม่ได้กินอะไรเลย พวกเรามากินข้าวพร้อมกันเลยไหม?”

ท่าทางแบบนี้อย่างกับเป็นนายหญิงของบ้านนี้ ทำอย่างกับตัวเองเป็นนายหญิงที่คุมบ้านหลังนี้

หยุนเหิงทนดูไม่ไหว

เขากำลังจะพูด กู้โม่หานก็พูดขึ้นด้วยสีหน้าไม่พอใจ “จะต้อนรับอะไรกัน จวนแม่ทัพก็มีอาหาร กลับไปกินเถอะ”

ตอนนี้เขาไม่อยากเห็นขี้หน้าหยุนเหิงเลย

หนานหว่านเยียนกลับมองไปยังหยุนอี่ร์โหรว “ข้าคิดว่าพระชายารองพูดถูกนะ แม่ทัพน้อยหยุนนานๆทีจะมาหา ควรจะต้อนรับเขาหน่อยสิ”

ยาแก้ปวดมีเวลาของมันอยู่ หยุนอี่ร์โหรวลอบทำร้ายนางหลายครั้ง เรื่องของเด็กสองคนจะต้องเกี่ยวกับหยุนอี่ร์โหรวแน่ นางจะปล่อยหยุนอี่ร์โหรวไปง่ายๆไม่ได้

นางจะให้หยุนอี่ร์โหรวลิ้มรสถึงอาการตายทั้งเป็น อยากตายแต่ก็ตายไม่ได้

กู้โม่หานมองหนานหว่านเยียนด้วยสายตาสับสน ไม่รู้ว่านางกำลังคิดจะทำอะไร

นางควรจะโกรธหยุนอี่ร์โหรวสิ ทำไมถึงอนุญาตให้หยุนอี่ร์โหรวกินข้าวพร้อมนางนะ?

หนานหว่านเยียนมองเขา “ท่านอ๋องทำไมถึงไม่พูดล่ะ? รอท่านพูดอยู่นะ”

กู้โม่หานมองหนานหว่านเยียน เม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “งั้นก็เอาตามที่พระชายาว่าเลย”