ตอนที่ 133 ท่านแม่ ท่านลุงใจร้ายหน้าตาดียิ่งนัก

เช้าวันรุ่งขึ้น

เซียงอวี้ตื่นขึ้นมาจากความฝันด้วยท่าทางสะลึมสะลือ แต่กลับพบว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนเตียงโดยมีผ้าห่มคลุมอยู่ นางรู้สึกงุนงงไปสักพัก จากนั้นก็ลุกขึ้นไปทำหน้าที่รับใช้หนานหว่านเยียน

นางเดินออกจากห้อง แต่กลับไม่ทันได้สังเกตว่าอวี๋เฟิงกำลังแอบกลืนน้ำลายอยู่ตรงมุมห้อง ใบหน้าของเขาแดงจัด

โชคดีที่นางไม่เห็น ไม่เช่นนั้นเขาคงโดนเข้าใจผิดอีกแน่!

ตอนที่หนานหว่านเยียนตื่นนอน พอลืมตาขึ้นมา ก็เห็นสองใบหน้ากลมนุ่มนิ่มปรากฏตรงหน้า กำลังจ้องมองมาที่นางด้วยความดีใจ

นางเหยียดมือออกมาบีบแก้มทั้งสองคนอย่างเอ็นดู “เหตุใดถึงตื่นเช้าเช่นนี้”

เกี๊ยวน้อยยกยิ้มจนตาหยี ก่อนจะพูดออดอ้อนหนานหว่านเยียน

“มีท่านแม่อยู่ด้วย พวกข้านอนหลับฝันดี แต่ก็อยากตื่นมาเห็นท่านแม่ผู้งดงามไม่มีใครเทียบได้เร็วๆ จึงตื่นเช้าเป็นธรรมดา”

ซาลาเปาพุ่งตัวเข้าไปในอ้อมกอดของหนานหว่านเยียน “ใช่แล้ว ท่านแม่กำลังกอดข้ากับพี่สาวไว้ มันทั้งอบอุ่น ทั้งนุ่มนิ่ม สบายมากเลยล่ะ!”

หนานหว่านเยียนยกยิ้มกว้าง แล้วใช้นิ้วถูจมูกของทั้งสองคนอย่างเอ็นดู “ปากหวานจริง ไปเรียนมาจากผู้ใดกัน”

สองพี่น้องหัวเราะชอบใจ แล้วยกยิ้มกว้าง

เซียงอวี้มาถึงหน้าประตูแลแล้วถามเสียงเบา “พระชายา ตื่นหรือยังเจ้าคะ”

เดิมทีนางยังกังวลใจ ว่าเมื่อคืนนี้หนานหว่านเยียนกลับมาแล้วหรือไม่ แต่ตอนนี้นางรู้สึกโล่งอกที่ได้ยินเสียงหัวเราะของสามแม่ลูก

หนานหว่านเยียนเอ่ยตอบอย่างอารมณ์ดี “เข้ามาได้”

เซียงอวี้เข้าไปในห้องอย่างนอบน้อม แต่พอนางเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเสื้อผ้าของหนานหว่านเยียนที่ไม่มีเวลาเปลี่ยนของเมื่อวานนี้ ชุดกระโปรงสีแดงฉีกขาด

เซียงอวี้ระงับความประหลาดใจในแววตาไว้ ก่อนจะอุ้มซาลาเปาที่ตัวติดกับหนานหว่านเยียนขึ้นมา แล้วพูดว่า “พระชายา เมื่อวานนี้…”

เกี๊ยวน้อยเห็นท่าทางลังเลของเซียงอวี้ สีหน้าก็เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

“ท่านแม่! เมื่อวานนี้คนใจร้ายนั่นพาตัวท่านแม่ไปที่ใดกัน!”

เมื่อคืนเพราะนางง่วงนอน สิ่งที่หนานหว่านเยียนพูด นางจึงลืมไปทั้งหมด

ซาลาเปาที่กำลังอยู่ในอ้อมกอดของเซียงอวี้เองก็โมโหมาก ปากน้อยๆ ยู่ยี่อย่างไม่พอใจ “ใช่แล้ว! คนใจร้ายรังแกท่านแม่หรือไม่!”

แล้วยังทำให้เสื้อผ้าของท่านแม่ฉีกขาดอีกด้วย!

หนานหว่านเยียนยิ้ม “ไม่เป็นไร เมื่อวานกู้โม่หานพาแม่ไปที่ค่ายทหาร มีคนบาดเจ็บ แม่แค่ไปช่วยรักษาพวกเขา”

หลังจากพูดจบ หนานหว่านเยียนก็มองไปทางเซียงอวี้ด้วยรอยยิ้มแปลกๆ

เซียงอวี้มองไปที่หนานหว่านเยียน แล้วมั่นใจว่าไม่เป็นไรจริงๆ และในแววตาของนางก็มีนัยแอบแฝงอยู่ด้วย

นางไม่ค่อยเข้าใจ จากนั้นก็วางซาลาเปาไว้ตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วหวีผมให้อย่างเบามือ

เกี๊ยวน้อยไม่เชื่อ นางจับมือของหนานหว่านเยียนแล้วพลิกไปมาเพื่อตรวจให้แน่ใจว่านางไม่ได้รับบาดเจ็บ จากนั้นวางมือบนสะโพกของนาง และแสดงสีหน้าว่า “หึ ถือว่าเขารู้ตัวเอง”

“เอาล่ะ วางใจได้! คราวหน้าถ้าเขายังกล้ามา ซาลาเปากับข้าจะจัดการเขาเอง!”

หนานหว่านเยียนอดที่จะยกยิ้มไม่ได้ นางส่ายหน้าก่อนจะบีบปลายจมูกของเด็กน้อย

“เจ้านี่นะ เป็นเด็กน้อย อย่าเอาแต่คิดจะรบราฆ่าฟัน เจ้าลืมสิ่งที่แม่บอกเจ้าแล้วหรือ?”