ตอนที่ 134 เขาคิดจะมอมเหล้านาง

ด้านนอกห้อง เซียงเหลียนเอ่ยพูดอย่างนอบน้อม “พระชายา คุณหนู อาหารเช้าพร้อมแล้วเจ้าค่ะ”

เซียงอวี้รีบตอบออกไป “จะออกไปเดี๋ยวนี้!”

หนานหว่านเยียนทำการเปลี่ยนชุด ล้างหน้า และพาเด็กน้อยทั้งสองเดินออกไป

สามแม่ลูกทานอาหารเช้าอย่างมีความสุข ซาลาเปากับเกี๊ยวน้อยกินน้อย เซียงเหลียนจึงพาพวกนางไปเล่นกับล่าปู๋ล่า

รอจนเด็กน้อยทั้งสองวิ่งเล่นจนเหงื่อออกเต็มตัว หลินอวี้เฟิงก็เดินมาถึงหน้าประตูเรือนเซียงหลินช้าๆ

อวี๋เฟิงเข้ามารายงาน และพอเขาเห็นเซียงอวี้ที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุขอยู่ข้างๆ หนานหว่านเยียน เขาก็หน้าแดงขึ้นมาทันที เขาก้มหน้าลงและพูดเสียงเบา “พระ พระชายา อาจารย์หลินมาขอเข้าพบขอรับ”

เซียงอวี้เห็นเขาท่าทางแปลกๆ จึงกลอกตาใส่เขาเล็กน้อย “เหตุใดพูดเสียงเบาเหมือนยังไม่ได้กินเช่นนั้น!”

ไม่เหมือนองครักษ์เสิ่นเลยสักนิด!

หนานหว่านเยียนมีความสุขที่ได้เป็นกลุ่มมุงดู ดวงตาของนางเหลือบมองไปมาระหว่างทั้งสองคน และยกยิ้มอย่างมีเลศนัย

ดูเหมือนว่าเซียงอวี้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อวานนี้ อวี๋เฟิงน่าจะตื่นขึ้นมาก่อน ดังนั้นเขาจึงมีอาการเช่นนี้

หนานหว่านเยียนเองก็ไม่บีบบังคับ จึงบอกให้เขาออกไปเชิญอาจารย์หลินเข้ามา

อวี๋เฟิงรีบเดินออกไป ท่าทางเหมือนกำลังหนีไปนั้นดูตลกมากในสายตาของเซียงอวี้ “วันนี้เขาเป็นอะไรไป”

หนานหว่านเยียนรู้แต่ไม่พูดออกมา นางมองแผ่นหลังของอวี๋เฟิงพร้อมกับคิดในใจ “บางทีคงจะเป็นเพราะหัวใจเต้นแรงก็ได้”

เซียงอวี้กะพริบตามองมาด้วยความไม่เข้าใจ

หลินอวี้เฟิงกับเด็กน้อยทั้งสองสนิทกันแล้ว เกี๊ยวน้อยจึงไม่กลัวอีก พอซาลาเปาเห็นเขา เด็กน้อยก็ลงมายืนกับพื้น แล้วส่งยิ้มหวานกล่าวต้อนรับ “อรุณสวัสดิ์อาจารย์หลิน!”

พอเห็นเช่นนี้ หนานหว่านเยียนรู้สึกโล่งใจไม่น้อย

เรื่องของค่ายเสินเชื่อจบลงแล้ว ต่อไป คือคิดหาวิธีว่าจะจัดการกับดอกบัวขาวน้อยอย่างหยุนอี่ว์โหรวได้อย่างไร!

แต่ว่า เมื่อวานกู้โม่เฟิงเป็นปฏิปักษ์กับกู้โม่หานเช่นนั้น ไม่รู้ว่าตอนสุดท้ายผลจะเป็นอย่างไรดูจากท่าทางของเมื่อวานนี้ จุดจบคงไม่เลว

ในเวลานี้เอง หนานหว่านเยียนก็ได้ยินเซียงอวี้ที่อยู่ข้างๆ พูดพึมพำออกมา

“ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น อวี๋เฟิงท่าทางแปลกๆ เชี่ยนปี้จากเรือนจู๋หลานก็เช่นกัน ช่วงนี้ออกไปข้างนอกบ่อยผิดปกติ!”

หนานหว่านเยียนชะงักงัน คิ้วของนางขมวดเข้าหากัน

ในขณะที่นางกำลังคิดหาวิธีจัดการกับหยุนอี่ว์โหรว ไม่แน่ว่าทางหยุนอี่ว์โหรวผู้หญิงคนนั้นคงไม่นิ่งนอนใจเช่นกัน

ทันใดนั้นเอง ในใจหนานหว่านเยียนรู้สึกกังวลใจอย่างอธิบายไม่ถูก...

หนานหว่านเยียนดวงตาหรี่ลง ก่อนจะหันไปมองเซียงอวี้แล้วเอ่ยถาม “สาวใช้ที่ชื่อเชี่ยนปี้คนนั้น วันนี้ออกไปข้างนอกหรือไม่”

เซียงอวี้ท่าทางงุนงง นางขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “เจ้าค่ะ บ่าวเห็นนางท่าทางลับๆ ล่อๆ เหตุใดพระชายาถึงถามเช่นนี้”

หรือว่าพวกนางคิดจะสร้างปัญหาอีก?

หนานหว่านเยียนไม่ทันได้ตอบ พอนึกขึ้นได้ นางก็รีบเรียกอวี๋เฟิงเข้ามา

อวี๋เฟิงยังคงหน้าแดง และไม่กล้ามองไปทางเซียงอวี้

หนานหว่านเยียนกระซิบสั่งงานข้าด้วยงหูเขา ก่อนจะเห็นว่าท่าทางของอวี๋เฟิงกลายเป็นเคร่งเครียด เขาขมวดคิ้วแน่น แล้วพยักหน้าอย่างเคร่งครัด ก่อนจะออกจากเรือนเซียงหลินไป

พอเห็นท่าทางแปลกประหลาดของพวกเขา เซียงอวี้เองก็รู้สึกสงสัย แต่ไม่กล้าพูด

ในเมื่อพระไม่พูดอะไร นั่นสดงว่าต้องมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น ทางจวนอ๋องอี้ นางคิดว่าคงจะเกิดเรื่องวุ่นวายอีก!

ทันใดนั้นเอง เสียงชายหนุ่มดังมาจากประตูทางเข้าเรือนเซียงหลิน “พระชายา! พระชายา!”

หนานหว่านเยียนมองออกไป แล้วเห็นอาจี้บ่าวรังใช้ของโม่หวิ่นหมิงรีบเดินเข้ามา เหงื่อไหลเต็มตัวรีบทำความเคารพนาง

หนานหว่านเยียนยกยิ้มเล็กน้อย คิ้วของนางคลายออก รีบเดินออกมา “ท่านลุงกินยาเสร็จแล้วใช่หรือไม่?”