ตอนที่ 586 พายุกำลังจะมา

ทันใดนั้น บรรยากาศภายในห้องหนังสือทั้งห้องก็เคร่งขรึมและหนักอึ้ง

สีหน้าของกู้โม่หานยิ่งเย็นชาและโหดร้าย ดวงตาดุดันดุจหงส์เต็มไปด้วยความกระหายเลือด

ในเมื่อกู้โม่หลิงเป็นเจ้าสำนักอู๋หยิ่ง มีองค์กรนักฆ่ายิ่งใหญ่เช่นนี้อยู่ในมือ เป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่มีแผนการใดๆ การก่อกบฏก็เป็นเรื่องที่อยู่ในการคาดการณ์

และช่วงนี้จู่ๆ ร่างกายของเสด็จพ่อทรุดโทรมลงทุกวัน เขายังบอกว่ามันแปลก น่าเสียดายที่กู้จิ่งซานไม่ยินดีให้เขาเข้าใกล้ เขาไม่รู้สถานการณ์ร่างกายของกู้จิ่งซานมากนัก ตอนนี้ดูเหมือนว่า มีใครบางคนกำลังเล่นตลกอยู่จริงๆ

เมื่อคิดเชื่อมโยงกับการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติของสำนักอู๋หยิ่ง สองเรื่องผสมเข้าด้วยกัน กู้โม่หานก็เชื่อว่า กู้โม่หลิงได้เริ่มดำเนินการแล้วและกำลังเดินเครื่องเต็มที่…

ดวงตาที่เฉียบคมของกู้โม่หานพุ่งไปที่เสิ่นอี่ว์ทันที “เจ้ารีบไปเชิญพวกกัวซื่อเฉิงมาที่จวนอ๋อง เรื่องนี้ต้องเก็บเป็นความลับ แผนการของเรามีการเปลี่ยนแปลง!”

เสิ่นอี่ว์ตอบรับด้วยความเคารพทันที “พ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยทราบแล้ว!”

พูดจบเขาก็รีบออกจากจวนอ๋อง

เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งก้านธูป ชายหลายคนสวมเสื้อคลุมลัทธิเต๋าที่มีหน้าตาแตกต่างกันไปก็ปรากฏตัวขึ้นที่ประตูจวนอ๋อง ทั้งหมดสวมหมวกไม้ไผ่ ถืออุปกรณ์สำหรับขับไล่วิญญาณชั่วร้าย

ภายใต้การนำทางของคนรับใช้จวนอ๋อง “นักพรตเต๋า” หลายคนเข้ามาในจวนอี้อ๋องด้วยสีหน้าปกติ

นอกประตูจวนอ๋อง พ่อค้าแผงลอยที่หยุดอยู่ริมถนนมานานได้เห็นสิ่งนี้ หลังจากสอบถามจุดประสงค์ในการมาของนักพรตเต๋าเหล่านี้ ก็หุบยิ้มประจบสอพลอทันที

เขาแสร้งทำเป็นเก็บแผงลอย เก็บข้าวของตัวเอง ลดปีกหมวกลง ฉายเงาชั่วร้ายภายใต้ดวงตา รีบมุ่งหน้าไปยังจวนของกู้โม่หลิง

คนผู้นี้เป็นหนึ่งในนักฆ่าสำนักอู๋หยิ่งที่กู้โม่หลิงส่งมาเพื่อสอดแนมกู้โม่หานอย่างลับๆ ฉีหลิน

หลังจากกลับมาหากู้โม่หลิงแล้ว ฉีหลินก็คุกเข่าให้กู้โม่หลิงด้วยความเคารพ

“เจ้าสำนัก ทางฝั่งอี้อ๋องไม่มีอะไรผิดปกติ ยังคงไปมาระหว่างวัง ค่ายเสินเชื่อ และจวนอ๋องทั้งสามสถานที่ทุกวัน แต่ว่า...”

กู้โม่หลิงยังคงยิ้มคลุมเครืออยู่เหมือนเดิม

เขาโบกสะบัดพัดดอกท้อ จิบชาในถ้วยหนึ่งคำ “แต่ว่าอะไร?”

ฉีหลินมองไปที่รอยยิ้มเศร้าหมองของกู้โม่หลิง สีหน้าจริงจัง “แต่ว่าวันนี้พระชายาอี้ดูเหมือนจะเกิดเรื่อง”

“ก่อนหน้านี้อี้อ๋องได้เข้าไปตามหมอหลวงในวังหลายครั้ง ข้าน้อยแอบสืบและสอบถามมาแล้ว ดูเหมือนว่าพระชายาอี้จะอยู่ในอาการนอนหลับใหลไร้สัญญาณชีพ ไม่มีวิธีใดๆ แล้ว ตอนนี้ยังอยู่ในอาการนอนหลับใหล ดังนั้นอี้อ๋องจึงเชิญกลุ่มนักพรตเต๋าเข้ามาทำพิธี”

“ข้าน้อยยังรู้มาว่า พระชายารองหยุนในจวนอี้อ๋องดูเหมือนจะตั้งครรภ์แล้ว”

หนานหว่านเยียนสลบไสลไปเหรอ?

หยุนอี่ว์โหรวยังบังเอิญตั้งท้องลูกของกู้โม่หานด้วยงั้นหรือ?

ทันใดนั้นกู้โม่หลิงก็หุบพัดดอกท้อ ดวงตาจิ้งจอกหรี่ลงครึ่งหนึ่ง เผยความเยือกเย็นออกมา

เขาไม่เคยสนใจเรื่องเหล่านี้เลย แต่เมื่อฉีหลินพูดแบบนี้ เขากลับยิ้มๆ ออกมา “นึกไม่ถึงว่า พี่สะใภ้หกจะสนใจคนที่ต่อสู้กันหลังบ้านเหล่านี้ด้วย”

การสลบไสลของหนานหว่านเยียนในครั้งนี้ เกรงว่าจะเป็นเพราะพิษรักแรงหึง

ไม่ว่าแข็งแกร่งอีกสักเพียงใด สุดท้ายก็เป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้น สามีของตัวเองไปทำผู้หญิงอื่นท้อง ไม่โกรธสิแปลก

แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เขาไม่ต้องการเป็นศัตรูกับหนานหว่านเยียน ตราบใดที่ฝ่ายกู้โม่หาน ไม่มีความผิดปกติในค่ายเสินเชื่อก็พอ

กู้โม่หลิงยิ้มมุมปากกล่าวว่า “เพิ่มการคุ้มกันจวนอี้อ๋องต่อไป จับตามองทิศทางการเคลื่อนไหวของพี่หก ข้าต้องการให้พรุ่งนี้ไม่มีอะไรผิดพลาด”

ฉีหลินพยักหน้า “พ่ะย่ะค่ะ! ข้าน้อยเข้าใจแล้ว!”

จากนั้นเขาก็หันไปซ่อนตัวในเงามืด แล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ภายในห้อง เงียบสงัดลงในทันใด

กู้โม่หลิงมองดูตัวเองในชุดแต่งงานสีแดงในกระจกทองแดง แววตาเปลี่ยนไปทันที ซ่อนความดุร้ายอย่างไม่มีขอบเขตเอาไว้

หลังจากจำศีลมาหลายปี ก็ถึงเวลาที่ท้องฟ้าในแคว้นซีเหย่จะเปลี่ยนไป!

คืนหนึ่งผ่านไป พายุฝนได้พัดพาแป้งผัดหน้าและสิ่งสกปรกในเมืองหลวงออกไป เช้าตรู่ จวนท่านอ๋องเจ็ดคึกคักเป็นพิเศษ