ตอนที่ 587 ขึ้นครองบัลลังก์เป็นฮ่องเต้

“วันนี้เป็นวันแต่งงานของน้องเจ็ด สมรสกับองค์หญิงฮั่นเฉิงแห่งแคว้นเทียนเซิ่ง จะให้เสียหน้าไม่ได้ หวังว่าทุกคนจะกินดื่มอย่างอิ่มหนำสำราญ เติมเต็มบรรยากาศแห่งความสุขให้น้องเจ็ดและน้องสะใภ้ของข้า!”

“ขออวยพรให้น้องเจ็ดและฮั่นเฉิงอยู่กันจนแก่เฒ่า มีลูกชายด้วยกันเร็วๆ!”

กู้โม่หลิงตกตะลึง ยิ้มอย่างมีความสุขและผ่อนคลาย “งั้นก็ขอบคุณท่านนะพี่หก ขอยืมคำกล่าวของพี่หก หวังว่าน้องกับองค์หญิงจะรักกันเหมือนพี่หกและพี่สะใภ้ ฉลาดรู้เท่าทันกัน”

เมื่อมีกู้โม่หานเป็นผู้นำ ทุกคนก็ผ่อนคลายและแสดงความยินดีกับกู้โม่หลิงทีละคน

กู้โม่เฟิงเดินไปข้างหน้าพร้อมแก้วไวน์ ยิ้มอย่างตรงไปตรงมา

“เจ้าเจ็ด เจ้าแต่งงานแล้ว ต่อไปต้องทำตัวดีๆ กับภรรยา แต่ก็อย่าให้เคยตัวเกินไป ให้เกียรติตัวเองบ้าง...”

“ถูกต้อง!” องค์ชายสิบมีเค้กอยู่ในปาก ถือจานไว้ในมือ นอกจากนี้เขายังกล่าวอีกว่า “เสด็จพี่ ผู้หญิงน่ะมีไว้รักและทะนุถนอม ภรรยายิ่งต้องเป็นแบบนั้น แต่ตามนิสัยขององค์หญิงฮั่นเฉิง ข้าเกรงว่า...”

พูดจบองค์ชายสิบจึงแตะข้อศอกองค์ชายสิบอย่างเห็นอกเห็นใจ เพื่อแสดงความเสียใจ

องค์หญิงฮั่นเฉิงดื้อรั้นและเอาแต่ใจมาก ต่อไปเมื่อแต่งงานมายังแคว้นซีเหย่แล้ว คนที่รับเคราะห์คือพี่เจ็ดของท่าน

ทันใดนั้น พี่น้องทั้งสี่ก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย ในท้องพระโรงสีแดงเป็นฉากที่มีแต่ความครื้นเครงยินดี

ในไม่ช้าทุกคนก็ได้ยินเสียงตีฆ้องตีกลองดังมาจากจวนอ๋องที่อยู่ไกลออกไป

ขบวนรับเจ้าสาวของฉินมู่ไป๋มาถึงแล้ว

กู้โม่หลิงถูกขับเคลื่อนโดยองค์ชายสิบและกู้โม่เฟิง เดินไปที่หน้าประตูจวนอ๋องเพื่อรับเจ้าสาวของเขา

ฉากนี้เข้าสู่สายตาของกู้โม่หาน แต่กลับรู้สึกหดหู่มาก

หากพวกเขาไม่ได้เกิดในราชวงศ์นี้ เป็นเพียงพี่น้องไม่กี่คนในสามัญชน ถึงแม้ต่างฝ่ายต่างมีความคิด แต่จะไม่ถึงกับต่อสู้กันเอาเป็นเอาตายเด็ดขาด สถานการณ์นี้สามารถคงอยู่ได้เป็นเวลาหลายปี

แต่น่าเสียดายที่มาเกิดในราชวงศ์ ไม่อาจยอมรับความกรุณาได้แม้แต่นิดเดียว

กู่หลิงดูเขินอาย โค้งคำนับให้สาวงามที่อยู่บนเกี้ยวเจ้าสาวเล็กน้อย แล้วยื่นมือออกมา “องค์หญิงฮั่นเฉิง เชิญ”

บนเกี้ยวเจ้าสาว ฉินมู่ไป๋ร้องไห้ต่อหน้าฉินอี้หรานมาเป็นเวลาเกือบครึ่งเดือนแล้ว แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถฝืนชะตากรรมของตัวเองได้

แม้ว่านางจะไม่เต็มใจ แต่ก็เข้าใจว่า นี่คือสิ่งที่นางไม่สามารถหลีกหนีได้ในฐานะองค์หญิงสมรสเพื่อสันติภาพ

ในเวลานี้ นางสูดหายใจเข้าลึกๆ แต่ใบหน้างดงามภายใต้ผ้าคลุมหน้ากลับดูเศร้าโศกเป็นอย่างยิ่ง

นางยื่นมือออกไปช้าๆ วางไว้บนฝ่ามือของกู้โม่หลิง

กู้โม่หลิงยิ้มเล็กน้อยแล้วจูงฉินมู่ไป๋ลงจากเกี้ยวเจ้าสาว ก่อนจะก้าวเข้าไปในจวนอ๋องอย่างช้าๆ

ทั้งสองฝ่ายต่างโห่ร้องแสดงความยินดีอย่างคึกคัก เสียงโห่ร้องค่อยๆ ปกคลุมคำเยินยออันอบอุ่นของสาวใช้ผู้ดูแลเจ้าสาว

เช่นนี้ ภายในสายตาของทุกคน กู้โม่หลิงและฉินมู่ไป๋ได้จับมือกัน ยกน้ำชาตามพิธีการกราบไหว้ฟ้าดินของแคว้นซีเหย่

รอยยิ้มบนใบหน้าของทุกคนช่างสดใสเหลือเกิน แต่กู้โม่หานที่กำลังกอดอกอยู่ที่มุมห้อง จ้องมองผู้คนในพิธีด้วยดวงตาหงส์ที่สดใส ราวกับว่าจะไม่ละทิ้งรายละเอียดใดๆ เลย

หลังพิธีแต่งงาน ฉินมูไป๋ถูกสาวใช้เปลี่ยนเป็นชุดแต่งงานสีแดง เมื่อกลับมา นางเปลี่ยนชุดและถอดผ้าคลุมหน้าออกแล้ว

ใบหน้าของฉินมู่ไป๋ยังคงมีเสน่ห์ดึงดูดผู้คน นัยน์ตาแมวคู่นั้นเลิกขึ้นยิ้มเล็กน้อย สวยงามอลังการเหลือเกิน

นางเดินไปที่ข้างกายกู้โม่หลิง แต่มองตามกู้โม่หานไปโดยไม่ส่งเสียงๆ ใด

แม้ว่ากู้โม่หานจะไม่ใช่พระเอกในวันนี้ แต่ธรรมชาติในตัวเขา ไม่ว่าเดินไปที่ไหนก็จะดึงดูดผู้คนให้หยุดมอง

เดิมที นางควรจะแต่งงานกับใครสักคน แต่เขา…