บทที่ 91

ทว่าในใจนางกลับสนุกสนานมาก นางชอบนักแหละที่ฮว๋าซื่อมาจับชู้เองถึงที่!

น่าเสียดายที่นางถูกผ้าเช็ดหน้าปิดทับอยู่ ก็เลยมองไม่เห็นสถานการณ์ในห้อง

จิ่งโม่เยี่ยปรายตามองนางแวบหนึ่ง เขาเติบโตมาในวัง จึงคุ้นเคยกับกลอุบายของสตรีพวกนั้นเป็นอย่างดี

ถึงวิธีการของฮว๋าซื่อจะไม่ได้ปราดเปรื่อง แล้วยังดูเป็นการหาเรื่องอย่างเห็นได้ชัด แต่มันกลับโหดเหี้ยมอย่างมาก

เขาพอจะรู้มาบ้างว่าสถานการณ์ของเฟิ่งชูอิ่งในจวนสกุลหลินไม่สู้ดีนัก แต่กลับเพิ่งเคยได้สัมผัสกับตัวครั้งแรก

ตอนนี้เขาเริ่มจะเข้าใจบ้างแล้วว่าทำไมเฟิ่งชูอิ่งถึงพูดโกหกได้คล่องปากขนาดนั้น คงเป็นเพราะถูกคนพวกนี้บีบคั้นเอาน่ะสิ

ฮว๋าซื่อตะโกนอยู่นอกห้อง “ตอนนี้ชายชู้ก็อยู่ในห้องกับเจ้าด้วย เจ้ายังกล้าพูดจาเช่นนี้อีกหรือ เจ้าทำให้ข้าผิดหวังเหลือเกิน!

“พวกเจ้าน่ะ เข้าไปจับตัวชายชู้ออกมาเดี๋ยวนี้!”

พวกบ่าวชายพากันจ้องมองศพที่นอนกองบนพื้น ไม่มีใครกล้านำออกไปแม้แต่คนเดียว

บ่าวบางคนถึงกับถอยหลังหนี เดินเข้ามาหาฮว๋าซื่อแล้วกล่าวว่า “ฮูหยิน ชายชู้คนนั้นโหดเหี้ยมมากขอรับ เขาฆ่าคนในจวนด้วย!”

ฮว๋าซื่อได้ยินก็โกรธจัด “เป็นใครกันถึงกล้าทำตัวเช่นนี้ในจวนสกุลหลิน!”

เฟิ่งชูอิ่งตะโกนตอบ “ทำไมท่านป้าจะต้องให้คนมาจับชู้ของข้าด้วย ท่านเข้ามาดูให้เห็นกับตาก็ได้มิใช่หรือ!

“ข้าคิดว่าชายชู้ของข้าหน้าตาหล่อเหลาเป็นเอก มากพรสวรรค์และความสามารถ เป็นการผสมผสานของความหล่อเหลาและสติปัญญาอันเลิศล้ำ เป็นคนรักในฝันของสตรีทั้งหมด

“หากท่านป้าเห็นหน้าเขา เกรงว่าจะมีความสุขจนไม่กล้าลงโทษเลยแหละเจ้าค่ะ”

จิ่งโม่เยี่ยหันกลับไปมองนางแล้วลอบด่าในใจ “ขี้ประจบ”

แต่หลังจากด่าจบ มุมปากของเขาก็ยกสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ฮว๋าซื่อที่อยู่ด้านนอกได้ยินแล้วประหลาดใจมาก อีกทั้งพวกบ่าวชายก็ไม่ยอมลงมือสักที นางจึงยิ่งอัดอั้นตันใจ

นางใคร่ครวญสักพักก็พาบ่าวหญิงสองสามคนเดินเข้าไปข้างใน นางเดินไปด่าไปว่า “ชายชู้ก็คือชายชู้ จะมีอะไรดีนักหนากัน?