บทที่ 90

คนพวกนั้นเป็นบ่าวรับใช้ของฮว๋าซื่อ วันนี้จุดประสงค์ของพวกเขาคือต้องการฆ่าเฟิ่งชูอิ่งให้ตาย

คนที่เดินดุ่มๆ เข้าไปคนแรกคิดจะประจบเอาใจฮว๋าซื่อ เขาจึงตรงดิ่งเข้าไปข้างในอย่างว่องไว ปากก็ด่าหยาบคายไปด้วย “เฟิ่งชูอิ่ง เจ้ามันนังสารเลว....”

เสียงของเขาขาดหายไปพร้อมกับเสียงกรีดกระบี่สายหนึ่ง ที่แทงเข้าไปในคอหอยของเขาอย่างแม่นยำ

แสงกระบี่วาววับสะท้อนไปมาในห้องเหมือนสายฟ้าแลบ กลิ่นอายเย็นเยียบน่าสะพรึงกลัวชวนให้คนเสียวสันหลังวาบ

ดวงตาของท้อของจิ่งโม่เยี่ยหรี่ลงเล็กน้อย เขาใช้ด้ามกระบี่ผลักร่างคนที่ถูกปาดคอ ร่างของอีกฝ่ายพลิกม้วนอย่างเสียการควบคุม เลือดอุ่นร้อนและเหม็นคาวพลันสาดใส่ใบหน้าของคนข้างหลัง

เหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นเร็วเกินไป คนด้านหลังไม่ทันจะได้ตั้งตัว แล้วยังมีคนตะโกนด่าต่อว่า “นังแพศยาลอบคบชู้หน้าไม่อาย!”

“จับตัวพวกเขาไปถ่วงน้ำด้วยกันเลย!”

คนที่โดนเลือดสาดเปื้อนหน้าสบถว่า “อะไรวะเนี่ย!”

พวกเขายื่นมือออกไปคลำดู คนที่เดินนำเข้าไปคนแรกก็ล้มลงไปแล้วตายคาที่

เสียงโหวกเหวกพลันดังก้องไปทั่ว

คนด้านหลังคิดจะบุกเข้าไป ส่วนคนด้านหน้าก็อยากจะถอยออกมา

มู่ลี่ลูกปัดถูกเขย่าจนส่งเสียงครืนๆ สถานการณ์พลันวุ่นวายขึ้นมา

เฟิ่งชูอิ่งได้ยินเสียงเอะอะโวยวายข้างนอกก็นึกเสียดาย เรื่องสนุกอยู่ตรงหน้าแท้ๆ แต่นางกลับขยับตัวไม่ได้

นางรู้อยู่แล้วว่าหลังจากเกินเรื่องเมื่อวาน ฮว๋าซื่อจะต้องเอาคืนนางแน่ แต่นางแค่ไม่คิดว่าฮว๋าซื่อจะเล่นงานนางเร็วขนาดนี้

แล้วยังใช้แผนการจับชู้อีก.....

นางรู้สึกว่าสมองของฮว๋าซื่อสองแม่ลูกน่าจะมีปัญหา พวกนางดูยึดติดกับการจับชู้เหลือเกิน

คนเหล่านั้นพากันตะโกนถามวุ่นวาน “เจ้าเป็นใครกัน?”

“เจ้าทำเรื่องไร้ยางอายกับเฟิ่งชูอิ่งก็แล้วไปเถอะ นี่ยังกล้าทำร้ายคนอีก!”

“พวกเราบุกเข้าไปพร้อมกันเลย จับตัวเจ้าชายชู้ให้ได้!”

พวกเขากล่าวจบก็มีคนบุกไปด้านหน้าสองสามก้าว ก่อนจะโดนจิ่งโม่เยี่ยปาดคอทิ้งโดยตรง