บทที่ 89

แต่ครั้งนี้นางน่าจะหวาดกลัวจริงๆ ในแววตายังดูผวาอยู่เลย

ตอนแรกจิ่งโม่เยี่ยคิดว่าคนใจกล้าอย่างนาง คงจะไม่รู้จักคำว่าหวาดกลัวเหมือนคนอื่นหรอก คิดไม่ถึงเลยว่านางจะกลัวเป็นด้วย

เขาถามนาง “เจ้าร้องไห้ทำไม?”

เฟิ่งชูอิ่งสูดจมูกเบาๆ “ข้ากลัวท่านอ๋องจะฆ่าข้า แล้วท่านจะต้องตายไปด้วย

“ข้าตายก็ไม่เป็นไรหรอก แต่หากท่านอ๋องตาย คงเป็นเรื่องน่าเสียดายมาก”

จิ่งโม่เยี่ย “....เจ้ายังกล้าเล่นลิ้นอยู่อีก ดูเหมือนข้าควรจะตัดกะโหลกศีรษะของเขาออกมาจริงๆ”

คำพูดของเขาฟังดูโหดร้าย น้ำเสียงเฉยชา ทว่าในแววตากลับไม่มีความดุร้าย

เฟิ่งชูอิ่งมองเขาแล้วกล่าว “ข้าพูดความจริงเพคะ ข้าไม่อยากให้ท่านอ๋องตาย”

จิ่งโม่เยี่ยยื่นมือไปบีบจมูกนาง “เจ้ากลัวจะถูกข้าฆ่าก็บอกมาตรงๆ เถอะ ไม่ต้องพูดอ้อมโลกขนาดนั้น”

บนจมูกของนางมีคราบน้ำตาอยู่นิดหน่อย ตอนเขาแตะโดนจึงขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดมือ

หลังจากเขาเช็ดเสร็จแล้ว นางก็ถลึงดวงตาที่มีน้ำตาจ้องมองเขา ดูแล้วน่ารักทีเดียว

เขาจึงหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตาให้นางแบบไม่รู้ตัว

หลังจากเช็ดน้ำตาให้นางเสร็จแล้ว พวกเขาทั้งสองคนก็นิ่งไป

จิ่งโม่เยี่ยไม่เคยทำเรื่องแบบนี้มาก่อน จึงรู้สึกกระอักกระอ่วนทำตัวไม่ถูกอย่างมาก

เฟิ่งชูอิ่งคิดว่าเขาอารมณ์เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ตอนนี้ช่วยนางซับน้ำตา แต่ไม่แน่ว่าอีกเดี๋ยวอาจจะลุกขึ้นมาเอามีดปาดคอนางก็ได้

จิ่งโม่เยี่ยจึงโยนผ้าเช็ดหน้าลงบนหน้าของนาง “เช็ดเอาเอง”

เฟิ่งชูอิ่ง “......”

ตอนนี้นางขยับไม่ได้ จะเช็ดเองได้ยังไง?

นางจึงเอ่ยว่า “ถ้าอย่างไรท่านอ๋องช่วยคลายการสกัดจุดให้ข้าก่อนได้ไหมเพคะ?”

จิ่งโม่เยี่ยตอบเสียงเรียบ “เจ้าเก่งนักก็ลองเช็ดน้ำตาตัวเองตอนที่ยังถูกสกัดจุดอยู่สิ หากเจ้าทำได้ข้าจะช่วยคลายการสกัดจุดให้”

เฟิ่งชูอิ่ง “......”