บทที่ 88

แม้จิ่งโม่เยี่ยจะเคยมาที่นี่หลายครั้งแล้ว แต่ทุกครั้งเขามักจะมาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียง ซึ่งมันน่าตกใจมาก

นางจึงอดไม่ไหวเอ่ยว่า “ท่านอ๋อง วันหลังหากท่านจะมาก็ช่วยแจ้งข้าล่วงหน้าได้ไหมเพคะ?”

จิ่งโม่เยี่ยเหล่ตามองนาง “จากนั้นเจ้าก็จะได้ชิงหลบหน้าข้าสินะ?”

ทุกครั้งที่เฟิ่งชูอิ่งเห็นเขาทำสีหน้าแบบนั้น นางมักจะขนลุกในใจทุกที

นางรีบร้อนเอ่ย “ไม่ใช่เพคะ เพื่อที่ข้าจะได้เตรียมต้อนรับท่านอ๋องต่างหากล่ะ”

จิ่งโม่เยี่ยแสยะยิ้มเย็นชา ก่อนจะเดินเข้าไปหานาง

นางพลันนึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อวานเขียนอะไรบนหน้าเขาไปบ้าง ตนเองรู้สึกเหมือนมีชนักติดหลังอยู่ จึงตั้งท่าหวาดระแวงเต็มที่

คิดไม่ถึงเลยว่าจิ่งโม่เยี่ยจะดีดเหรียญกษาปณ์ทองแดงเข้ามาสกัดจุดนางโดยตรง

นางพลันรู้สึกว่าร่างกายแข็งทื่อ ขยับเขยื้อนไม่ได้สักนิด

เฟิ่งชูอิ่ง “!!!!!”

จิ่งโม่เยี่ยนั่งลงบนเตียงของนางแล้วถาม “ยังจำสิ่งที่เจ้าพูดเมื่อคืนวานได้หรือไม่?”

เฟิ่งชูอิ่งกล่าวอย่างประจบ “เมื่อคืนวานข้าพูดไปเยอะมากเลยเพคะ มิทราบท่านอ๋องหมายถึงประโยคไหน?”

จิ่งโม่เยี่ยเลิกคิ้วมองนาง จู่ๆ นางก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา

ครู่ต่อมา เขาก็จับยกร่างของนางขึ้นมาแล้วโยนลงเตียง

เฟิ่งชูอิ่ง “!!!!!!”

นางมีคำอุทานว่า mmp[footnoteRef:1] ในใจ แต่ไม่รู้ว่าควรจะพูดออกไปดีไหม [1: เป็นคำหยาบคาย แปลตรงตัวว่าแม่มึงขายตัว]

ไอ้เจ้าบุรุษใจแคบคนนี้!

นางกล่าวเสียงอ่อย “ท่านอ๋อง ไว้ชีวิตด้วยเพคะ!”

จิ่งโม่เยี่ยนั่งลงข้างๆ นาง “ไว้ชีวิต? แล้วเมื่อคืนวานตอนเจ้าวาดรูปพวกนั้นบนหน้าของข้า ทำไมไม่คิดเรื่องไว้ชีวิตบ้างล่ะ?”

ใบหน้าของเฟิ่งชูอิ่งจมลงไปในผ้านวม นางถูกสกัดจุดจนขยับไม่ได้ ทำได้เพียงพูดเสียงอู้อี้ “ท่านอ๋อง ข้าเป็นคนเดียวที่สามารถคลายคำสาปให้ท่านได้นะเพคะ!”