บทที่ 87

ฮว๋าซื่อตอนยังสาวก็นับว่าสวยอยู่หรอก แต่ตอนนี้นางอายุมากแล้ว ใบหน้าจึงไม่สวยเหมือนเดิมแล้ว

พอนางร้องไห้นานๆ เข้า ดวงตาก็เริ่มจะบวดปูด หลินชูเจิ้งเห็นนางสภาพนั้นก็รู้สึกรังเกียจขึ้นมา

เขาหน้ามืดครึ้มทนฟังนางจนเล่าจบ เอ่ยถามเสียงต่ำว่า “เจ้าหมายความว่าตอนเกิดเรื่องเฟิ่งชูอิ่งไม่ได้อยู่ตรงนั้น?”

ฮว๋าซื่อสะอึกสะอื้น “นางไม่ได้อยู่ตรงนั้น แต่สัญชาตญาณของข้าบอกว่านางเป็นคนทำแน่นอน!

“สารถีแซ่หลิวทำงานในจวนสกุลหลินมานานหลายปี เขาเป็นคนนิสัยอย่างไรข้าย่อมรู้ดี ให้เขากล้าแค่ไหนก็ไม่กล้าทำเรื่องเช่นนั้นกับข้าหรอก!”

หากฮว๋าซื่อไม่ได้เกิดเรื่องแบบนั้นกับสารถีแซ่หลิว หลินชูเจิ้งก็คงจะรู้สึกเห็นด้วยกับคำพูดของนาง

ทว่าพอเกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้นเมื่อวาน คำพูดของฮว๋าซื่อก็เลยฟังดูเหมือนกำลังเข้าข้างและแก้ตัวแทนสารถีแซ่หลิวไปเสียอย่างนั้น

หลินชูเจิ้งจึงสะบัดมือฟาดหน้าฮว๋าซื่อไปหนึ่งที “แพศยา พวกเจ้านอนด้วยกันจนเกิดเป็นความรักหรือ? ถึงได้พูดออกตัวแทนมันแบบนี้!”

ฮว๋าซื่อที่ถูกตบก็งุนงง นางร้องไห้ฟูมฟาย “ข้าเป็นคนอย่างไรท่านไม่รู้หรืออย่างไร ทำไมต้องต่อว่าข้าแบบนั้นด้วย!”

หลินชูเจิ้งด่า “เจ้าเป็นคนอย่างไรข้าไม่รู้หรอก แต่เรื่องที่เจ้าทำเมื่อวานคนทั้งเมืองหลวงเขารู้กันหมดแล้ว! ข้าต้องอับอายขายหน้าก็เพราะเจ้า!

“ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยรู้เลยว่าเจ้าจะเป็นพวกมักง่ายหลายใจ หน้าไม่อายถึงเพียงนี้!”

หลังจากเขาด่าจบก็สะบัดแขนเสื้อเดินจากไปทันที

หลินหว่านถิงที่รออยู่ด้านนอกได้ยินเสียงพวกเขาทะเลาะกัน ในใจก็พลันขมปร่าขึ้นมา

พอหลินชูเจิ้งจากไป นางก็เดินสวนเข้าไปหาฮว๋าซื่อในห้อง

นางถามฮว๋าซื่อ “ท่านแม่ เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

ฮว๋าซื่อกัดฟันเอ่ยว่า “ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่เรื่องนี้จะต้องเป็นฝีมือของเฟิ่งชูอิ่งแน่”

หลินหว่านถิงเอ่ยถาม “นางทำได้อย่างไรกัน?”

เรื่องนี้ฮว๋าซื่อก็อยากรู้เหมือนกัน แต่ตอนนั้นเฟิ่งชูอิ่งไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ด้วย