บทที่ 86

ผู้ดูแลโจวตอบ “ตอนนั้นพวกเขาไม่ได้พูดออกมา ข้าก็เลยไม่ทราบว่านางเป็นใคร

“แต่ฟังจากน้ำเสียงของฮูหยินในตอนนั้น นายท่านเหมือนจะเป็นคนรักของมารดาท่านขอรับ”

เฟิ่งชูอิ่ง “......”

น้ำเน่าขนาดนี้เลยหรือ?

นางคิดพิจารณาดูแล้วว่าเรื่องพวกนี้มันไม่สมเหตุสมผล ต่อให้เป็นคนที่ไม่มีสมอง ก็ไม่มีทางส่งตัวลูกสาวให้คนรักเก่าเอาไปดูแลหรอก

ในความทรงจำของร่างเดิม มารดาของนางเป็นผู้ที่เฉลียวฉลาดคนหนึ่ง

แต่น่าเสียดาย ความทรงจำของร่างเดิมก่อนจะมาอยู่ที่จวนสกุลหลินเลือนรางมาก เฟิ่งชูอิ่งพยายามจะค้นหาความทรงจำของร่างเดิม แต่ก็ไม่พบข้อมูลอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย

นางจึงเอ่ยเสียงเรียบ “นอกจากเรื่องนี้แล้ว เจ้ายังรู้อะไรอีกบ้าง?”

ผู้ดูแลโจวมองสบตานาง “หากคุณหนูต่างสกุลช่วยชีวิตข้าแล้ว ความลับเรื่องอื่นที่ข้ารู้มา สามารถค่อยๆ คุยกันทีหลังได้ขอรับ”

เฟิ่งชูอิ่งระบายยิ้ม นางลองตรวจโหงวเฮ้งของผู้ดูแลโจวเล็กน้อย เขาเป็นคนต่ำต้อยเลวทรามที่แล่นเรือตามลม[footnoteRef:1] แล้วยังเป็นคนที่ใจดำอำมหิตอีกด้วย [1: ปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ โอนเอียงไปฝั่งโน้นทีฝั่งนี้ที ]

วาจาของเขาเชื่อถือไม่ได้ ทำอะไรก็ยึดถือผลประโยชน์เป็นหลัก ไร้ยางอายไม่มีคุณธรรม

วันนี้เขาไม่ได้จะเข้าพวกกับนางอย่างจริงใจ แต่เขามืดแปดด้านแล้วถึงได้คิดจะใช้ข้อมูลมาหลอกล่อนาง ให้นางช่วยกำจัดสิ่งชั่วร้ายให้เขา

ขอแค่นางช่วยเขากำจัดวิญญาณร้ายที่ตามรังควาน เขาก็จะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแล้วแว้งกัดนางทันที

นางเอ่ยเรียบๆ ว่า “เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน เจ้าต้องเอาข้อมูลที่มีประโยชน์มาบอกข้าทุกวัน หรือไม่ก็ช่วยทำงานให้ข้าหนึ่งอย่าง ข้าก็จะช่วยให้เจ้ามีชีวิตอยู่ต่อไปอีกวัน”

ผู้ดูแลโจว “......”

เขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่านางจะใช้วิธีการเช่นนี้

เขาทำท่าจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เฟิ่งชูอิ่งกลับกวักมือเรียกวิญญาณร้ายตนนั้น “คืนนี้เจ้าห้ามไปก่อกวนเขานะ ให้เขาพักผ่อนดีๆ สักคืน พรุ่งนี้เจ้าค่อยหลอกหลอนเขาใหม่

“ก่อนหน้านี้ข้าบอกว่าเขามีชีวิตอยู่ได้อีกสิบวัน ดังนั้นภายในสิบวันนี้เจ้าห้ามเอาชีวิตเขา หลังจากครบสิบวันแล้ว เจ้าอยากจะทำอะไรกับเขาก็เชิญเลย ข้าไม่คัดค้าน”