ตอนที่ 1035 ข้ายังไม่ฟื้น!

จวินมู่เหนียนยังไม่ลืมตา เขาก็ได้กลิ่นสมุนไพรจางๆ ที่คุ้นเคย กลิ่นหอมนี้เป็นกลิ่นเฉพาะของซูจื่ออวี๋คนเดียว

จิตสำนึกของเขาพร่ามัวเล็กน้อย คิดว่าตัวเองนอนอยู่กับซูจื่ออวี๋ในจวนอ๋องฉิน

ร่างกายของนางนุ่มและอบอุ่นมากจนเขาไม่สามารถวางลงได้

จวินมู่เหนียนขยับหัวเบาๆ รู้สึกว่าสัมผัสนุ่มๆ ที่ข้างแก้มของเขาทำให้เขารู้สึกลุ่มหลง เขาหันหน้าไปจูบโดยไม่รู้ตัว จูบยังไม่ เขารู้สึกว่าสัมผัสนี้มันน่ารักมาก

ซูจื่ออวี๋ตื่นเพราะจวินมู่เหนียน เมื่อนางตื่นขึ้นมา ก็เห็นว่าจวินมู่เหนียนกำลังกินเต้าหู้ของนาง คนคนนี้เป็นอะไร ได้รับบาดเจ็บแล้วยังบ้าตัณหาอีก หรือว่าเขากำลังฝันอะไรอยู่หรือเปล่า?

ทันใดนั้นใบหน้าของซูจื่ออวี๋ก็แดงเรื่อ นางผลักจวินมู่เหนียนออกไปโดยไม่รู้ตัว แต่กลับกังวลว่าการเคลื่อนไหวนี้จะทำให้แขนและน่องของเขาบาดเจ็บ ดังนั้นจึงผลักเขาเบาๆ

จวินมู่เหนียนฟื้นขึ้นมา เขาค่อยๆ ลืมตา มองดูซูจื่ออวี๋ด้วยสายตาที่อ่อนโยน แล้วพูดว่า “นุ่มจัง”

สีหน้าของซูจื่ออวี๋แดงก่ำ แล้วดุว่า “พูดไร้สาระอะไร นี่เจ้าฟื้นแล้วใช่หรือไม่?”

จวินมู่เหนียนยกยิ้ม หลับตาแล้วซุกหัวลงบนหน้าอกของซูจื่ออวี๋ต่อไปแล้วพูดว่า “ข้ายังไม่ฟื้น”

ซูจื่ออวี๋ไม่มีอะไรจะพูดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยื่นมือออกไปดันศีรษะของจวินมู่เหนียน จากนั้นก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่น ก่อนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วพูดว่า “เจ้าทำข้าตกใจแทบแย่”

จวินมู่เหนียนก็ถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “เจ้าเองก็ทำข้าตกใจเหมือนกัน”

ซูจื่ออวี๋เม้มปาก แล้วทันใดนั้นก็กอดจวินมู่เหนียนเอาไว้ พูดด้วยน้ำเสียงสะอื้นว่า “อย่าทำตัวโง่แบบนี้อีกนะ แม้ว่าข้าจะตาย ข้าก็อยากให้เจ้ามีชีวิตที่ดี”

มือเท้าของจวินมู่เหนียนยังไม่คล่องแคล่ว ดังนั้นเขาจึงพูดเบาๆ ว่า “ไม่ได้ ไม่มีใครขโมยหัวใจของข้าได้ ถ้าตาย ข้าจะใช้ชีวิตทั้งหมดมาชดเชยเจ้า”

ซูจื่ออวี๋น้ำตาเอ่อล้น นางแค่อยากยืมอำนาจจากการแต่งงานมาแก้แค้นเท่านั้น เหตุใดถึงได้หัวใจของจวินมู่เหนียนมาด้วย?