ตอนที่ 1036 คนยังไม่ตาย?

จวินมู่เหนียนพยักหน้า เขากระหายน้ำจริงๆ

หลังจากได้รับข่าวจากเซวียนซาง เขาก็รีบออกมาโดยที่ไม่พักผ่อนเลย หกวันเจ็ดคืนเต็มๆ ในการมาถึงคฤหาสน์ฉีหลิน

นี่ก็เป็นสาเหตุส่วนใหญ่ที่เขาสลบไปหลังจากตกหน้าผา ไม่ใช่เพราะได้รับบาดเจ็บสาหัสภายใน

แม้ว่าจะไม่มีอาการบาดเจ็บภายใน แต่อาการบาดเจ็บภายนอกก็ยังยุ่งยากมากโดยเฉพาะที่ขาของเขา

ตอนแรกเขาแกล้งทำเป็นเดินไม่ได้ แต่ตอนนี้คิดไม่ถึงแล้วว่าเขาจะเป็นง่อยจริงๆ เขาแค่หวังว่าก่อนที่เทียนชิงและเซวียนซางจะหาเจออย่าได้มีอันตรายอะไร ไม่อย่างนั้นสภาพเช่นนี้ของเขาจะปกป้องซูจื่ออวี๋ได้อย่างไร

ซูจื่ออวี๋เดินเข้ามาจากด้านนอก บังเอิญได้ยินจวินมู่เหนียนถอนหายใจ จึงถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”

จวินมู่เหนียนส่ายหัวตอบว่า “ไม่มีอะไร เจ้าเห็นศพของคนผู้นั้นหรือไม่?” ถ้ามีชีวิตก็ต้องเห็นคน ถ้าตายก็ต้องเห็นศพ ถ้ายังไม่เห็นศพเขาก็ยังไม่สบายใจ

ซูจื่ออวี๋พยักหน้าและพูดว่า “เห็นแล้ว อยู่ไม่ไกลจากพวกเรานัก ตายจนร่างเย็นแล้ว ไม่ต้องกังวล แต่แถวนี้ไม่มีแหล่งน้ำเลย ต้องทำให้เจ้าลำบากแล้ว ดื่มน้ำหิมะหน่อย โชคดีที่หิมะเพิ่งตกได้ไม่นาน มันยังสะอาดมาก”

ซูจื่ออวี๋ยกหิมะไปตรงหน้าจวินมู่เหนียนแล้วถามว่า “สะพานแขวนของคฤหาสน์ฉีหลินพัง แล้วเจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?”

จวินมู่เหนียนจิบหิมะ ก็รู้สึกว่าคอของเขาไม่แห้งและคันขนาดนั้นแล้ว ก่อนจะตอบไปว่า “เจ้าไม่เชื่อใจในวรยุทธ์ของข้าขนาดนั้นเลยหรือ?”

ซูจื่ออวี๋รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า “หมอเทวดาโม่เคยบอกไว้ว่า แม้แต่ท่านอ๋องที่มีวิชาตัวเบาเช่นนี้ ต้องการบินระยะไกลขนาดนั้นก็ยังสะดุดกลางทาง ไม่สามารถข้ามผ่านได้ในครั้งเดียว”

เมื่อเห็นสีหน้าประหลาดใจของซูจื่ออวี๋ จวินมู่เหนียนก็กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ใช่ ข้าให้เทียนชิงยิงธนูไปอีกฝั่ง ยืมแรงจากอากาศพอดี ข้ารอพวกเขาซ่อมสะพานให้เสร็จไม่ได้จริงๆ แต่โชคดีที่มาทัน”

เมื่อได้ยินจวินมู่เหนียนพูดเช่นนั้น ซูจื่ออวี๋ก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้อีกครั้ง

เขาพูดออกมาดูเหมือนง่าย แต่อันตรายที่อยู่ในนั้นยากจะจินตนาการ

หากลูกศรของเทียนชิงเร็วเกินไปหรือช้าเกินไป ก็อาจจะเบี้ยวได้ และจวินมู่เหนียนก็จะตกลงเหวกลางอากาศ ไม่สามารถไปอีกฝั่งได้ แบบนั้นไม่เท่ากับตายเท่านั้นหรือ?