ตอนที่ 42 ตบแรงๆ

ซื่อจี้โกรธมากจนแก้มบนหน้ากระตุก แต่นางเองก็ยังมิกล้าอ้าปากโต้แย้ง ถ้าเกิดว่าซูจื่ออวี๋อารมณ์ไม่ดีเพราะการโต้แย้งของนาง คราวหลังก็ไม่รู้ว่าซูจื่ออวี๋จะเอานางไปฟ้องฮูหยินหรือไม่ เช่นนั้นนางก็คงแบกรับไม่ไหว..

ซูจื่ออวี๋มองไปที่ชิวขุยแล้วพูดว่า “เมื่อก่อนมักจะไปที่ร้านหมิงจู ไม่มีอะไรใหม่ๆ น่าสนใจ พวกเราไปที่ร้านอื่นเถอะ”

ชิวขุยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “เช่นนั้นก็ไปที่ร้านทอด้ายเงินด้ายทองกันเถอะเจ้าค่ะ”

ทว่าซูจื่ออวี๋ก็ยังไม่พอใจ นางอยากให้คนที่ตามอยู่ด้านหลังพูดชื่อหอสมบัติหลิงหลงออกมา แบบนี้นางจะได้ทำตามสถานการณ์

หากนางตั้งใจจะไป เกรงว่าจะทำให้ฮูหยินเสนาบดีซูสงสัย

ซูจื่ออวี๋ส่ายหัวกล่าวว่า “ระดับต่ำเกินไป เปลี่ยนเป็นของที่แพงกว่านี้”

“เช่นนั้นร้านอี้? ร้านเฟ่ยชุย? ร้านอวี้รุ่นหม่าน? ร้านเชียนจิน?...”

ชิวขุยพูดออกมาเจ็ดแปดร้าน ก็ถูกจื่อซูปฏิเสธ

ซื่อจี้ไม่อาจทนมองต่อไปได้แล้ว จึงได้แต่เอ่ยปากว่า “คุณหนูสาม ร้านอื่นไม่ต้องพูดถึง ร้านเชียนจินถือว่าเป็นร้านเครื่องประดับที่ดีที่สุดแล้ว ท่านเองก็มีเงินอยู่แต่ร้อยตำลึง เกรงว่าเข้าไปก็คงซื้อไม่ได้แม้แต่ต่างหู”

น้ำเสียงเย้ยหยันของซื่อจี้นั้นยากจะซ่อนไว้ได้ แต่ซูจื่ออวี๋ไม่ได้สนใจมากนัก นางพยักหน้าแล้วพูดอย่างจริงจัง “เจ้าพูดถูกแล้ว ดูเหมือนว่าเจ้าเองก็รู้สึกว่าฮูหยินเสนาบดีซูขี้เหนียวเกินไป ไม่ยอมให้เงินข้ามากกว่านี้”

ซื่อจี้ตกตกใจกับคำพูดของซูจื่ออวี๋ นางจึงรีบพูดขึ้นมา “คุณหนูสาม ท่านอย่าใส่ร้ายบ่าวนะเจ้าคะ บ่าวว่าฮูหยินขี้เหนียวตั้งแต่เมื่อไหร่?”

ซูจื่ออวี๋กอดอก แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “โอ้ ที่ผ่านมาเจ้าไม่เคยพูด แต่ตอนนี้เจ้าพูดแล้ว พวกเราทุกคนได้ยินหมด ใช่ไหมชิวขุย?”

ชิวขุยอดหลุดขำไม่ได้ แล้วเอ่ยว่า “คุณหนูพูดถูกแล้ว พวกเราได้ยินจริงๆ”