ตอนที่ 427 จบงานเลี้ยงเท่านี้เถอะ

“ทหาร” จวินมู่หลานที่ยังอยู่ในอาการตกตะลึงอยู่ ตอนนี้ก็ได้สติกลับมาแล้วตะโกนเรียกทหาร ทันใดนั้นทั้งหอจิ้งเยว่ก็รายล้อมไปด้วยทหาร

จวินมู่หลานเดินไปกลางเวทีไม้ แล้วถามด้วยความโกรธ “เกิดเรื่องอะไรขึ้น? ตายหมดเลยหรือ?”

ลั่วไป๋นั่งยองๆ ลงตรวจสอบ สุดท้ายก็เอ่ยขึ้นมาว่า “ทูลท่านอ๋อง มีแค่หยินซวงที่ยังไม่ตายพ่ะย่ะค่ะ เหมือนจะเป็นลมไปแล้ว”

จวินมู่หลานเอ่ยด้วยความโกรธ “ปลุกนาง”

ลั่วไป๋พยักหน้าตอบรับ ยื่นมือออกไปกดจุดของหยินซวง หยินซวงขมวดคิ้ว จากนั้นก็ตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ

หยินซวงฟื้นขึ้นมาก็พบว่ารอบข้างของตนมีแต่คนตาย ทันใดนั้นก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา “ท่านอ๋อง ท่านอ๋องช่วยด้วย ท่านอ๋องช่วยบ่าวด้วย”

จวินมู่หลานเดินไปทางหยินซวง เท้าข้างหนึ่งกลับเหยียบอยู่บนไหล่ของนางแล้วพูดด้วยความโกรธ “หญิงสารเลว กล้าลอบฆ่าข้าเชียวหรือ?”

หยินซวงถูกจวินมู่หลานถีบจนล้มลงไปนั่งบนพื้น แล้วรีบอธิบายว่า “ท่านอ๋องโปรดตรวจสอบให้ชัดเจนด้วย หม่อมฉันไม่ใช่ผู้สมรู้ร่วมคิด หม่อมฉันเองก็ไม่ทราบว่าพวกนางเป็นนักฆ่า ตลอดเวลาจนมาถึงเมื่อครู่ที่เริ่มเต้น หม่อมฉันก็พบว่าการเต้นของพวกนางดูไม่ปกติ ถึงได้สังเกตได้ทั้งหมด หม่อมฉันอยากจะรายงาน แต่ในระหว่างที่พวกนางเต้น ก็กดจุดของหม่อมฉัน ทำให้หม่อมฉันไม่สามารถตะโกนออกมาได้ ท่านอ๋อง หม่อมฉันไม่รู้จักพวกนางจริงๆ นะเพคะ”

จวิมู่หลานไม่เชื่อคำพูดของหยินซวงเลยสักนิด และเวลานี้ก็มีเสียงของสตรีคนหนึ่งดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“นางไม่ได้โกหก”

ทุกคนต่างก็มองไป เห็นจวินมู่เหนียนพาซูจื่ออวี๋ค่อยๆ เดินออกมา และคนที่พูดก็คือซูจื่ออวี๋

เดิมทีใบหน้าของจวินมู่หลานยังโหดเหี้ยม เมื่อเห็นซูจื่ออวี๋เดินเข้ามาใกล้ ความโหดเหี้ยมบนใบหน้าของจวินมู่หลานก็หายไปมาก ในแววตาในนั้นมองนางด้วยความสับสน เอ่ยถามว่า “เหตุใดถึงกล่าวเช่นนั้น?”