ตอนที่ 429 ท่านอ๋องเตรียมตัวเสร็จแล้ว

ซูจื่ออวี๋มองไปที่จวินมู่เหนียนอย่างรวดเร็ว ขณะที่จวินมู่เหนียนหันไปมองนางก็จับมือนางและพูดว่า “มันเป็นเพียงภาพลวงตาหยาบๆ เท่านั้น ตราบใดที่เจ้าไม่ฟังไม่ดู ก็จะเดินออกมาจากภาพมายาได้ ถ้าเจ้ากลัว ข้าจะกอดเจ้าไว้”

มุมปากของซูจื่ออวี๋กระตุก เดิมทีนางก็ตกใจและหวาดกลัว แต่หลังจากได้ยินสิ่งที่จวินมู่เหนียนพูดแบบนี้แล้ว นางก็ไม่กล้าพูดว่ากังวล

ซูจื่ออวี๋ส่ายหัวเบาๆ ยกมือขึ้นปิดหูตัวเอง หันหน้าไปมองทางอื่นไม่มองหนานหยวนหรัวที่กำลังเต้นอยู่ อย่างที่คาดไว้หลังจากนั้นไม่นานนานสถานการณ์ก็กลับมาเป็นปกติ

ซูจื่ออวี๋อดทอดถอนใจไม่ได้ มิน่าล่ะตงโจวถึงได้ยินดีให้หนานเจียงยืมเสบียง ดูเหมือนว่าไม่ใช่แค่เพราะความเห็นอกเห็นใจต่อประชาชนเท่านั้น แต่อาจจะมีส่วนหนึ่งที่หวาดกลัวต่อวิชาปีศาจของหนานเจียง

ชาวหนานเจียงชำนาญพวกวิชาแมลงพิษ วิชาคุณไสย ล้วนแต่เป็นสิ่งที่คนไม่สามารถป้องกันได้

ซูจื่ออวี๋กัดฟัน เริ่มตื่นตระหนกขึ้นมาไม่น้อย

......

สิ่งที่ทำให้ซูจื่ออวี๋คิดไม่ถึงก็คือหลังจากการเต้นรำหนึ่งบทเพลงของหนานหยวนหรัวแล้ว กลับไม่มีอะไรแผลงๆ ปรากฏขึ้นมาอีก

เมื่อจังหวะเต้นรำของนางหยุดลง เสียงกระดิ่งก็จบลงเช่นกัน ทั่วทั้งหอจิ้งเยว่ก็กลับคืนสู่สภาพเดิม

ทุกคนต่างพากันชื่นชมไม่หยุด ชมว่าได้เปิดหูเปิดตา งดงามจนยากจะลืม

ความหวาดกลัวจากเหตุการณ์ของนักฆ่าลอบสังหารที่มีอยู่ในใจตอนนั้น ได้หายไปอย่างฉับพลัน ทุกคนต่างรู้สึกสบายใจ

งานเลี้ยงช่วงต่อไปก็จะเป็นงานเลี้ยงที่แขกเหรื่อมีความสุข

ดูเหมือนว่าทั้งหอจิ้งเยว่ แต่มีแค่ซูจื่ออวี๋คนเดียวที่ประหม่า

นางมองไปที่หนานหยวนหรัว แล้วมองไปที่ซูจื่อหยวน พบว่าทั้งสองคนนี้ไม่ได้มีการสื่อสารกันเลย ถ้าอย่างนั้น “ยิงธนูลูกเดียวได้นกสามตัว” ของพวกนางมันอยู่ที่ไหนกันแน่?

หลังจากดื่มเหล้าไปสามรอบ และกินอาหารไปห้ารสชาติ ในที่สุดก็ถึงเวลาเลิกงานเลี้ยง

จวินมู่เหนียนพาซูจื่ออวี๋ไปที่เรือนเจียนเจียที่พักชั่วคราวของพวกเขา เตรียมจะพักผ่อน