ตอนที่ 52 ไม่รู้กาลเทศะ

จวินมู่หลานที่นั่งอยู่ในรถม้ากำลังหลับตาพักผ่อน อยู่ๆ ก็เบิกตากว้าง คิดในใจว่าการที่เขาได้พบกับซูจื่ออวี๋มาสองวันนี้ มันเป็นโชคชะตาหรือไม่?

เมื่อนึกถึงรูปลักษณ์ของซูจื่ออวี๋ในชุดไว้ทุกข์เมื่อวานนี้ แต่ใบหน้าของนางกลับงามล่มบ้านล่มเมือง จวินมู่หลานครุ่นคิดก่อนจะพูดเบาๆ ว่า “ตามไป”

ลั่วไป๋รับคำแล้วขับรถม้าไล่ตามไป

……

ประตูเมืองเปิดแล้ว ซูจื่ออวี๋ก็รีบวิ่งออกไป แต่ทันทีที่วิ่งออกจากประตูเมือง นางกลับถูกรถม้าของจวินมู่หลานขวางเอาไว้

จวินมู่หลานไม่ได้ลงจากรถ เพียงเปิดม่านหน้าต่างรถขึ้นอย่างช้าๆ เห็นใบหน้าแดงก่ำของซูจื่ออวี๋จากการวิ่ง ที่หางตาของนางมีน้ำตาไหลออกมา ชั่วพริบตานั้น กลับรู้สึกแน่นที่ลำคอ

จวินมู่หลานเม้มปากเอ่ยถาม “คุณหนูสามตระกูลซู เจ้าจะไปไหน? ข้าพาเจ้าไปส่งได้”

ซูจื่ออวี๋ไม่ได้มองจวินมู่หลานแม้แต่น้อย นางอ้อมรถม้าแล้ววิ่งต่อ

การกระทำที่ไม่เห็นใครอยู่ในสายตาเยี่ยงนี้ อย่าว่าแต่จวินมู่หลานตกตะลึง แม้แต่ลั่วไป๋ก็อดประหลาดใจไม่ได้

ซูจื่ออวี๋ราวกับมองไม่เห็นพวกเขา

จวินมู่หลานมีสีหน้าหมองคล้ำเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยว่า “ลั่วไป๋”

ลั่วไป๋เข้าใจทันทีจึงรีบไปขวางทางซูจื่ออวี๋ เขาพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า “คุณหนูสาม องค์ชายของข้ากำลังคุยกับเจ้าอยู่นะ”

ซูจื่ออวี๋เดือดดาลอย่างมาก นางกำลังรีบอยู่ ไม่มีเวลามาจัดการกับองค์ชายอย่างจวินมู่หลาน

ซูจื่ออวี๋กล่าวเสียงเย็นชา “ไม่มีอะไรจะพูด อย่ามาขวางทาง”

ลั่วไป๋ตะลึงงันแล้ว อย่างไรเสียเขาก็เป็นองครักษ์ใกล้ชิดองค์ชายรอง คนที่ไร้มารยาทกับเขาแบบนี้ ไม่ได้เห็นมาหลายปีแล้ว ลั่วไป๋รู้สึกว่าซูจื่ออวี๋ไม่รู้ความ กล่าวอย่างเย็นชาว่า “คุณหนูซูเจ้าอย่าทำให้ความหวังดีของท่านอ๋องข้าจะผิดหวังเลย”

ซูจื่ออวี๋กล่าวว่า “ให้ท่านอ๋องของเจ้าเห็นความหวังดีให้พี่รองของข้าจะดีกว่ามั้ง?”