ตอนที่ 597 แปลกใจได้พบเพื่อนเก่า

ซูจื่ออวี๋สูดอากาศเย็นๆ เข้าไปทันที แล้วรีบวิ่งต่อ แต่นางไม่มีวรยุทธ์ แล้วจะสามารถวิ่งได้เร็วกว่าฉู่อวิ๋นหยางได้อย่างไร

ฉู่อวิ๋นหยางยิ้มอย่างเย็นชา แล้วเขย่งปลายเท้ากระโดดไปตรงหน้าซูจื่ออวี๋ ขวางทางที่จะไปของซูจื่ออวี๋ทันที

ซูจื่ออวี๋รีบพูดว่า “เจ้าอย่าเข้ามานะ ข้า...ข้าไม่อยากฆ่าเจ้า”

ฉู่อวิ๋นหยางตะลึงงัน จากนั้นก็หัวเราะเยาะเสียงดัง “ฮ่าๆๆๆ ฆ่าข้า? เจ้าน่ะหรือจะฆ่าข้า? ฮ่าๆๆๆ ซูจื่ออวี๋ เจ้าฆ่าข้าไม่ได้หรอก แต่ทำให้ข้ามีความสุขอยู่บนเตียงเจ้าอาจจะทำได้อยู่หลายส่วน”

ซูจื่ออวี๋หยิบเข็มพิษออกมาจากหยกเจี๋ยจื่อ ก็อดพูดด้วยความโกรธไม่ได้ “สกปรก”

ฉู่อวิ๋นหยางเห็นการเคลื่อนไหวเล็กน้อยของนางก็กล่าวด้วยรอยยิ้มโหดเหี้ยม “ได้ยินมานานว่าพระชายาอ๋องฉินเชี่ยวชาญด้านวิชาแพทย์ เจ้าสามารถแก้พิษยาสลบของข้าได้ สมกับคำร่ำลือจริงๆ แต่เจ้าต้องจำไว้ว่าไม่มีพิษใดสามารถทำร้ายข้าได้”

หัวใจของซูจื่ออวี๋ก็เย็นชา แม้ว่านางจะไม่เชื่อว่าในโลกนี้จะไม่มีใครสามารถต้านทานได้ทุกพิษ แต่ฉู่อวิ๋นหยางสามารถต้านทานยาสลบของนางได้ ก็อาจจะเป็นเรื่องจริง

ไม่ได้ จะมาต่อปากต่อคำกับเขาแบบนี้ไม่ได้ ต้องคิดหาวิธี สัมผัสด้วยความรู้สึก จัดการด้วยเหตุผล

ซูจื่ออวี๋สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเอ่ยว่า “รัชทายาทอวิ๋นหยาง ท่านใจเย็ก่อน ข้าแต่งงานเป็นฮูหยินแล้ว จะเหมาะปรนนิบัติท่านได้อย่างไร? เอาอย่างนี้ ท่านให้ข้าไป แล้วข้าจะหานางกำนัลสาวๆ ที่น่ารักมาปรนนิบัติท่านสักแปดคนสิบคนเอาไหม?”

ฉู่อวิ๋นหยางเอ่ยด้วยรอยยิ้มเย็นชา “อย่าว่าแต่แปดคนสิบคนเลย ต่อให้เป็นร้อยแปดสิบคนก็ไม่งดงามเท่าพระชายาอ๋องฉิน วันนี้เจ้าทำลายเรื่องดี ของข้าไปแล้วแต่อยากพูดปัดความรับผิดชอบเช่นนี้ ไม่มีทางเด็ดขาด หากฉลาด เจ้าก้มาปรนนิบัติข้าดีๆ เรื่องหลังจากนี้ข้าจะไม่เอ่ยถึงอีก จะคิดว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่หากโง่เง่า ก็ให้ทั้งตงโจวได้รู้เลยว่าเจ้าสวมเขาให้อ๋องฉิน ฮ่าๆๆๆ ฮ่าๆๆๆ....เฮือก”

แต่ฉู่อวิ๋นหยางที่กำลังลืมตัว ไม่รู้ว่าทำไมทั้งที่หัวเราะอยู่ดีๆ แต่กลับล้มลงกับพื้น

ซูจื่ออวี๋ตกใจมาก รีบถอยหลังไปสองก้าว ใบหน้าก็มองไปที่ฉู่อวิ๋นหยางที่ลุกไม่ขึ้นอย่างสงสัย

ไม่รอให้นางได้เอ่ยถามฉู่อวิ๋นหยางว่าเกิดอะไรขึ้น เงาร่างใหญ่เงาหนึ่งก็ออกมาจากที่มืด

ซูจื่ออวี๋เห็นคนตรงหน้าก็ตกใจมากขึ้นยิ่งกว่าเดิม นางเอ่ยด้วยความประหลาดใจว่า “ชู่ซี ชู่ซีหรือ?”

ผู้มาเยือนนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นนักฆ่าชู่ซีที่หายตัวไปนานแล้ว

ชู่ซีเห็นซูจื่ออวี๋ก็ขมวดคิ้วเอ่ยว่า “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”

ซูจื่ออวี๋เดินไปตรงหน้าชู่ซีในสามก้าวแล้วเอ่ยว่า “ข้าไม่เป็นไร ไปเถอะ พวกเรารีบไปกัน รีบออกไปจากที่นี่กันเถอะ”