ตอนที่ 674 ร้องไห้สะอึกสะอื้น

ร่างของชือหลีแข็งค้าง หันมองจวินมู่ฉงด้วยความหวาดกลัว

จวินมู่ฉงลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปข้างชือหลีที่กำลังคุกเข่า ยื่นมือไปตบบ่าอีกฝ่าย

“สำหรับข้า สตรีก็เหมือนเสื้อผ้า พี่น้องเหมือนแขนขา เจ้าติดตามข้ามานานหลายปี ข้าเห็นเจ้าเป็นพี่น้องนานแล้ว”

ชือหลีรีบก้มตัวคำนับ พร้อมพูดอย่างตกใจ

“ข้าน้อยมิกล้า ข้าน้อยมิกล้า ขอบคุณท่านอ๋องที่เมตตา ขอบคุณท่านอ๋องที่เมตตา!”

จวินมู่ฉงหัวเราะ

“เจ้าไม่ต้องตกใจขนาดนี้ ส่วนหรูอี้ ถือว่าเป็นของเล่นที่ข้ายกให้เจ้า ถ้าเล่นพอแล้ว ต้องจัดการให้เรียบร้อย อย่าทำให้ข้าเดือดร้อน เข้าใจหรือไม่?”

ชือหลีรีบเอ่ยปาก

“ขอรับ ข้าน้อยเข้าใจ ข้าน้อยจะจัดการให้เรียบร้อย จะไม่ทำให้ท่านอ๋องต้องเป็นที่ครหา ทำให้นาง...ทำให้นางอับอายจนทนไม่ไหวแล้วฆ่าตัวตาย”

จวินมู่ฉงโบกมือ

“ข้าไม่สนใจว่าเจ้าจะทำอย่างไร ข้าสนใจแค่บทสรุป เอาล่ะ เจ้าไปได้แล้ว! จัดการธุระเรียบร้อยแล้ว จงรีบกลับมาที่เขาลั่วเสีย”

ชือหลีเหมือนได้รับอภัยโทษ รีบรับคำสั่งแล้วจากไป

หลังจากชือหลีไปแล้ว จวินมู่ฉงตกอยู่ในภวังค์ เขาคิดไม่ถึงว่าข้างกายจวินมู่เหนียน จะมีองครักษ์เงาซ่อนตัวอยู่ ดังนั้นจึงทำให้ไม่สบายใจอย่างมาก

เพราะองครักษ์เงานั่น ต้องรู้ว่าเรื่องในวันนี้เป็นฝีมือของเขาแน่นอน

จวินมู่ฉงถอนหายใจ

“ดูท่าภายในระยะเวลาสั้นๆ จะทำเรื่องใดบุ่มบ่ามไม่ได้แล้ว น่าเสียดาย วันนี้เขาทำผิดพลาด จนเสียหญิงงามไปหนึ่งคน คงต้องนอนไม่หลับอีกแล้ว เฮ้อ !”

——

ถนนหลวง

หลังจากชือหลีกับหรูอี้ได้รับคำสั่ง ทั้งสอรีบกลับไปเก็บของทันที

จวนอ๋องสี่แบ่งรถม้าออกมาหนึ่งคัน ชือหลีเป็นคนขับ พาหรูอี้เร่งเดินทางกลับเมืองหลวง

ชือหลีทำหน้าตึง กำลังคิดในใจว่าจะลงมือที่ใดถึงจะเหมาะสม

หรูอี้ที่นั่งอยู่ในรถม้าก็กระวนกระวายเช่นกัน

นางเปิดผ้าม่านรถม้า แล้วเอ่ยถามเสียงอ่อน

“องครักษ์ชือหลี พวกเรา...พวกเราจอดข้างทางสักครู่ได้หรือไม่”