ตอนที่ 682 เป็นความผิดของข้าเอง

จวินมู่เหนียนนอนหลับตาอยู่บนเตียง และตั้งใจเว้นที่วางครึ่งหนึ่งรอซูจื่ออวี๋

มีฉากกั้นอยู่ด้านหน้าเตียงบดบังสายตาของจวินมู่เหนียน เขาสามารถได้ยินเสียงการเข้าออกของซูจื่ออวี๋ แต่เขาไม่รู้ว่านางกำลังยุ่งกับอะไร

หลังจากคิดเรื่องนี้ ซูจื่ออวี๋รักความสะอาด ดังนั้นนางน่าจะอาบน้ำก่อนเข้านอน

จวินมู่เหนียนถอนหายใจ และรออย่างอดทน

เสียงกรอบแกรบยังดังอยู่นอกฉากกั้น แต่กลับไม่มีเสียงน้ำ จวินมู่เหนียนรู้สึกสงสัย แต่เขาก็ยังกลัวเสียหน้า ไม่ยอมหันไปมอง

จนกระทั่งข้างนอกสงบลง จวินมู่เหนียนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก คิดว่าน่าจะเข้ามานอนแล้ว

ผ่านไปหนึ่งถ้วยชา แต่ซูจื่ออวี๋ก็ยังไม่เข้ามา

ผ่านไปหนึ่งก้านธูป ยังคงไม่มีการเคลื่อนไหวอะไร

ครึ่งชั่วยาวผ่านไป เสียงหายใจที่ยาวเหยียดก็ดังมาจากนอกฉากกั้น

จวินมู่เหนียนขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ เขาไม่สามารถทนได้ลุกขึ้นแล้วเดินอ้อมฉากกั้น อยากรู้ว่าซูจื่ออวี๋ทำอะไรกันแน่

ทันทีที่เห็น เขาก็โกรธจนแทบล้ม

ที่แท้ซูจื่ออวี๋ก็วางฟูกลงบนพื้น ในขณะนี้ สาวน้อยคนนั้นหลับใหลไปแล้ว

หากเป็นคนอื่น จวินมู่เหนียนคงจะอุ้มคนขึ้นมาแล้วโยนออกไป

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับซูจื่ออวี๋ที่กำลังนอนหลับสนิท จวินมู่เหนียนก็รู้สึกหมดจนปัญญา

จวินมู่เหนียนถอนหายใจ ในใจก็คิดว่า อย่าพึ่งปลุกซูจื่ออวี๋ให้ตื่นดีกว่า ปล่อยให้นางพักผ่อนให้เต็มที่

แต่เมื่อเขากลับมาที่เตียง เขากลับนอนไม่หลับ

จวินมู่เหนียนได้แต่ด่าอยู่ในใจ “ยัยเด็กบ้า ข้าจะบ้าเพราะเจ้าแล้วจริงๆ”

จวินมู่เหนียนยืนขึ้นอย่างไม่เต็มใจ เดินไปข้างๆ ซูจื่ออวี๋ แล้วกดจุดหลับของซูจื่ออวี๋ ซูจื่ออวี๋ที่เดิมทีหลับไม่ลึกมาก ก็เข้าสู่สภาวะหลับลึกทันที