ตอนที่ 707 อานเป่ยเยว่หายไป

เมื่อหญิงสาวทั้งสามคนมาถึงสวนหย่อมใหญ่ พบว่ามีเพียงเทียนชิงเข็นจวินมู่เหนียนรออยู่ที่นั่น เห็นได้ชัดว่าเขากำลังรอซูจื่ออวี๋

หนานหยวนหรัวทำความเคารพก่อน

“คารวะท่านอ๋องฉิน ขอเรียนถามท่าน ท่านอ๋องรองได้มาที่นี่หรือไม่?”

จวินมู่เหนียนพยักหน้า

“พวกเขากลับไปหมดแล้ว”

ทุกคนไม่มีใครสงสัย เพราะบุรุษอาบน้ำเร็วกว่าสตรีอยู่แล้ว กลับไปก่อนถือเป็นเรื่องปกติ หนานหยวนหรัวกับซูจื่อเยียนจึงเอ่ยลาและจากไปอย่างรวดเร็ว จวินมู่เหนียนพาซูจื่ออวี๋กลับไปที่ห้องพักตัวอักษรเทียนห้องที่สาม

ทั่วทั้งโรงเตี๊ยมเงียบสงบมาก คล้ายไม่มีใครสังเกตว่าอานเป่ยเยว่หายตัวไปแล้ว

หลังจากเข้าไปในห้องพัก ซูจื่ออวี๋เริ่มถอดเสื้อตัวนอก ทำท่าเตรียมตัวเข้านอน

จวินมู่เหนียนเห็นดังนั้นจึงเอ่ยว่า

“อีกเดี๋ยวคงได้วุ่นวายกันน่าดู เจ้าทำเช่นนี้...”

ซูจื่ออวี๋หันมองจวินมู่เหนียน

“ท่านอ๋อง ได้เวลาเข้านอนแล้ว พวกเราไม่รู้อะไรเลย ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งสิ้น”

จวินมู่เหนียนคิดไปคิดมาจึงพยักหน้า

จวินมู่เหนียนพูดถูก พวกเขาจำเป็นต้องแสดงออกว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น จึงจะไม่เป็นที่สังเกต

ต่อให้จวินมู่ฉงสงสัยพวกเขา ก็ไม่มีเหตุผลและหลักฐาน

จวินมู่เหนียนกอดซูจื่ออวี๋แกล้งนอนหลับบนเตียง ผ่านไปครึ่งชั่วยามภายในโรงเตี๊ยมวุ่นวายขึ้นมาจริงๆ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ประตูห้องถูกเคาะ ด้วยเสียงที่เร่งรีบ

ด้านนอกมีเสียงของจวินมู่เยว่ดังขึ้น เขาเอ่ยปาก

“พี่เจ็ด เกิดเรื่องแล้ว”

จวินมู่เหนียนลืมตาขึ้น หันมองซูจื่ออวี๋แวบหนึ่ง นางพยักหน้า ต่อมาลุกขึ้นจากเตียง แล้วหยิบเสื้อของจวินมู่เหนียนมาห่มตัวเอาไว้ ค่อยเปิดประตู

เมื่อเสียงเปิดประตูดังแกรก ยังไม่ทันที่ซูจื่ออวี๋จะได้พูดกับจวินมู่เยว่ เขาก็ถูกจวินมู่ฉงที่อยู่ด้านหลังผลักออก จวินมู่ฉงท่าทางดุดันสอบถามว่า

“ซูจื่ออวี๋ เจ้าเอาตัวเยว่เอ๋อร์ไปซ่อนไว้ที่ใด? หากเยว่เอ๋อร์เป็นอะไรไปแม้แต่นิดเดียว ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่”

เมื่อเห็นว่ามือของจวินมู่ฉงเกือบจะชี้ไปโดนจมูกของซูจื่ออวี๋ เทียนชิงรีบมายืนขวางหน้าซูจื่ออวี๋เอาไว้