ตอนที่ 715 โทษคนอื่นไม่ได้

เมื่อเห็นจวินมู่ฉยงจ้องซูจื่ออวี๋อย่างดุร้าย จวินมู่เหนียนก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พี่สี่ เล่นกับไฟระวังจะเผาตัวเอง เล่นกับน้ำก็ระวังจมน้ำตาย ทำสิ่งที่ไม่ยุติธรรมมากมาย จะโทษผู้อื่นไม่ได้”

จวินมู่ฉยงเอ่ยด้วยเสียงเดือดดาล “จวินมู่เหนียน อย่าคิดว่าเสด็จพ่อมอบบรรดาศักดิ์ให้เจ้าแล้ว เจ้าจะเหนือกว่าผู้อื่น ทุกคนล้วนมีบรรดาศักดิ์อ๋อง เจ้าคิดว่าข้าจะกลัวเจ้าหรือไม่ เรื่องนี้หากสืบแล้วเกี่ยวข้องกันพวกเจ้า ข้าจวินมู่ฉยงขอสาบานต่อสวรรค์ ความเจ็บปวดที่เยว่เอ๋อร์ต้องเผชิญในวันนี้ ข้าจะคืนให้พวกเจ้าสามีภรรยาเป็นสองเท่า”

อะไรนะ? เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับจวนอ๋องฉินหรือ?

ทุกคนต่างก็มองไปที่จวินมู่เหนียนและซูจื่ออวี๋ด้วยความประหลาดใจ แต่เมื่อเทียบการเสียการควบคุมของจวินมู่ฉยงแล้ว จวินมู่เหนียนและซูจื่ออวี๋ก็นิ่งสงบมาก ทำให้คนมองไม่ออกว่าทั้งคู่คิดสิ่งใด

ขณะที่อันเป่ยซานเพิ่งตื่น ก็ได้ยินสิ่งที่จวินมู่ฉยงพูดขึ้นมา เขาก็เดินไปหาซูจื่ออวี๋อย่างกระตือรือร้นเพื่อจะหาความจริง

อันเป่ยซานก็กล่าวว่า “พระชายาอ๋องฉิน เยว่เอ๋อร์นาง... เรื่องนี้...” อันเป่ยซานก็พบว่าตนไม่สามารถถามออกมาได้ เพราะจากก้นบึ้งของหัวใจ เขาไม่อยากจะเชื่อว่าซูจื่ออวี๋จะทำเช่นนั้นได้ แต่ถ้าซูจื่ออวี๋ไม่ได้ทำ แล้วจวินมู่ฉยงจะพูดเช่นนั้นขึ้นมาได้อย่างไร?

ข่าวลือไม่มีมูล ไม่จำเป็นต้องไม่มีเหตุผลไม่ใช่หรือ?

ซูจื่ออวี๋มองไปที่อันเป่ยซานผู้ที่มีจิตใจอ่อนโยน และไม่มีความสามารถในการตัดสินใจ ก่อนจะเอ่ยเยาะเย้ย “ไม่ว่าจะข้าหรือท่านหญิงเป่ยเยว่ ยังไม่ถึงขั้นที่ต้องเอาให้ถึงตาย ต่อให้ถึง ข้าซูจื่ออวี๋ลงมือก็คงไม่ถึงขั้นต้องพยายามมากมายขนาดนี้ เพียงยาพิษเล็กน้อยก็สามารถแก้ปัญหาได้แล้ว ไยต้องทำให้มันวุ่นวายขนาดนี้ด้วย?”

ทุกคนหายใจเข้าลึกๆ ในใจก็แอบคิดว่าที่ซูจื่ออวี๋พูดเช่นนี้ก็ไม่ผิด

ทุกคนกินอยู่ด้วยกันมาหลายวัน ถ้าพวกเขาต้องการสังหารใครสักคน เหตุใดต้องทำเสียงดังวุ่นวายเช่นนี้?

อีกอย่างจวินมู่เหนียนก็ยังเด็ดขาดเมื่ออยู่ในสนามรบ หากต้องการฆ่าใครสักคนจริงๆ ก็คงเป็นหัวของอันชินอ๋อง จวินมู่เหนียนจะไม่ลังเลเลย เหตุใดเขาต้องทุ่มเทอะไรมากมายเพื่ออันเป่ยเยว่ด้วย

ทุกคนไม่รู้สึกสงสัยอะไรแล้ว มีแค่จวินมู่ฉยงเชื่อว่าเรื่องนี้มันเกี่ยวกับข้องกับจวนอ๋องฉินอย่างแน่นอน

เมื่อสถานการณ์อยู่ในทางตัน ฉู่อวิ๋นหยางรัชทายาทเป๋ยฉู่กล่าวว่า “ท่านอ๋องสี่เข้าใจอะไรผิดหรือไม่ เหตุใดถึงสงสัยท่านอ๋องฉิน? โจรปล้นสวาทเมื่อครู่ พวกเราก็เห็นกันหมดไม่ใช่หรือ?”