ตอนที่ 750 จิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์

เมื่อครู่ซูจื่ออวี๋ยังรู้สึกว่าตัวเองฉลาด ทว่าตอนนี้กลับรู้สึกว่าตัวเองโง่มาก

จวินมู่เหนียนเห็นซูจื่ออวี๋กังวล จึงยื่นมือไปจับมือของนางเอาไว้ พร้อมเอ่ยเสียงอ่อนโยน

“ไม่เป็นไร”

ซูจื่ออวี๋หันมองจวินมู่เหนียน แล้วเม้มปากบอกว่า

“นี่...นี่จะทำให้ผางอิงเกลียดท่านอ๋องหรือไม่?”

จวินมู่เหนียนจูงซูจื่ออวี๋ไปที่เตียง พลางบอกว่า

“ข้าไม่กลัวเขา”

ซูจื่ออวี๋เอ่ยอย่างสงสัย

“เมื่อครู่ท่านอ๋องยังพูดเหมือนอันตรายมาก เหตุใดตอนนี้จึงบอกว่าไม่กลัวเขา?”

จวินมู่เหนียนหัวเราะเสียงเบา

“อวี๋เอ๋อร์ ไม่ว่าเรื่องใดล้วนมองเพียงภายนอกไม่ได้ ไม่ว่าการกระทำใด ล้วนมองแค่แผนการหนึ่งไม่ได้ เจ้าลืมไปแล้วหรือ หันหรูเฟิงออกจากเมืองหลวงล่วงหน้ามาก่อน”

ซูจื่ออวี๋ชะงักไปเล็กน้อย ผ่านไปสักครู่จึงเอ่ยอย่างประหลาดใจ

“หันหรูเฟิงอยู่ภายในค่ายแล้วหรือ?”

จวินมู่เหนียนเอ่ยเสียงต่ำ

“ชู่ว์ นี่คือความลับ หากผางอิงมีความเคลื่อนไหวใด หันหรูเฟิงจะเอาชีวิตเขาตั้งแต่วินาทีแรก อยากจะสั่งการทัพใหญ่แสนนาย เขาก็ต้องเอาชีวิตให้อยู่รอดก่อน”

ซูจื่ออวี๋หันมองจวินมู่เหนียนอย่างยากที่จะเชื่อ ผ่านไปสักครู่จึงส่ายหน้า

“ท่านอ๋อง...ท่านนี่มัน...ท่านนี่มันจิ้งจอกเฒ่าชัดๆ หากเป็นศัตรูกับท่าน ชาตินี้คงไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุข”

จวินมู่เหนียนยักคิ้ว

“อืม...ข้าถือว่าเจ้ากำลังเอ่ยชมก็แล้วกัน”

ซูจื่ออวี๋หัวเราะ แล้วถลึงตาใส่จวินมู่เหนียน

“ทั้งที่ท่านอ๋องวางแผนทุกอย่างไว้หมดแล้ว แต่ยังจงใจหลอกให้ข้ากลัว ช่างร้ายกาจนัก!”

จู่ๆจวินมู่เหนียนผลักซูจื่ออวี๋ให้นอนลงบนเตียง จากนั้นคร่อมนางเอาไว้ แล้วแสร้งเอ่ยอย่างจนใจ

“เฮ้อ ใครใช้ให้ข้าแต่งกับพระชายาที่มีความสามารถทุกด้าน แต่สมองไม่มีไหวพริบกันเล่า จึงต้องคิดหาทางหนีทีไล่ให้นางเอาไว้ตลอดเวลา”

ซูจื่ออวี๋เม้มปากอย่างเขินอาย พร้อมทั้งเบือนหน้าไม่มองจวินมู่เหนียน แต่จวินมู่เหนียนกลับโน้มตัวลงไปอย่างอรมณ์ดี พร้อมทั้งก้มลงหอมแก้มของนาง

ความรู้สึกยุบยิบถูกส่งมาจากแก้มของนาง ซูจื่ออวี๋จึงดันตัวเขาออกอย่างประหม่า แล้วบอกว่า