ตอนที่ 776 มีเงินก็ยากที่จะซื้อความเต็มใจของข้า

หันชูวิ่งไปสองก้าวเพื่อตามไปถามซูจื่ออวี๋ “ศิษย์น้อย เจ้าจะทำอะไรอีก?”

ซูจื่ออวี๋ถอนหายใจและพูดว่า “ทำอาหารอร่อย ๆ ให้เจ้าโง่กินเสียหน่อย” จวินมู่เยว่ร้องไห้ขนาดนั้น ร้องจนทำให้นางทำให้นางรู้สึกเศร้าใจ ชายสูงสง่าเจ็ดชุ่นและเป็นแม่ทัพหนุ่มผู้กล้า ใยถึงน่าสงสารถึงเพียงนี้

ซูจื่ออวี๋ถอนหายใจและมองหันชู นางถามขึ้นมาถามว่า “มีกริชหรือไม่?”

หันชูหยิบกริชออกมาและมอบให้ซูจื่ออวี๋ทันที ซูจื่ออวี๋ไม่ค่อยมีความรู้เรื่องอาวุธมากนัก ดังนั้นนางจึงใช้มันในการเริ่มฆ่าหมาป่าในทันที

หันชูอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วเมื่อเห็นกริชเหยียนหัวของเขาติดเปื้อนเลือด นี่มันเป็นอาวุธวิเศษที่สามารถตัดเหล็กได้เหมือนตัดโคลนเชียว!

ทุกคนมองดูซูจื่ออวี๋อย่างไม่ละสายตา พวกเขาเห็นนางเฉือนขาหมาป่าออกด้วยความประณีตและชำนาญ จากนั้นจึงถอดขนและถลกหนังออกก่อนจะตัดเป็นชิ้น ๆ จากนั้นห่อเนื้อด้วยใบไม้และโคลนเหมือนกับไก่ขอทาน และยัดมันเข้าไปในเตาดินเป็นขั้นตอนสุดท้าย

ไก่ขอทานที่ซูจื่ออวี๋ทำในตอนนี้ เนื้อหมาป่าก็ยังไม่สุก แต่ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายของพวกเขา

ฉู่อวิ๋นหยางคุ้นเคยกับนิสัยของซูจื่ออวี๋แล้ว ถามออกมาในทันทีว่า “ชายาฉินอ๋อง ไม่ทราบว่าเนื้อหมาป่านี้ราคาเท่าใด?”

ซูจื่ออวี๋อดไม่ได้ที่จะคิดว่ามันน่าขัน นางพูดขึ้นมาในขณะที่ทำต่อ “พูดได้ดี ชิ้นละห้าร้อยตำลึง!”

ทุกคนอ้าปากค้าง หากจวินมู่ฉงไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาคงจะกระเด้งขึ้นมาแล้ว

เขาพูดด้วยความไม่พอใจ “ซูจื่ออวี๋ เจ้ายากไร้จนเป็นบ้าไปแล้วหรือ?”

ซูจื่ออวี๋ยักไหล่และพูดว่า “ดูสิ่งที่เจ้าพูดสิ หากฝ่าบาทไม่ยากจน เช่นนั้นก็ซื้อมันไป ราคาชัดเจน หากท่านกล้าซื้อข้าก็กล้าขาย!”

จวินมู่ฉงพูดอย่างโกรธเคือง “แล้วเหตุใดเจ้าไม่ต้องซื้อ?”

ซูจื่ออวี๋มองจวินมู่ฉงด้วยรอยยิ้มแล้วพูดว่า “เพราะข้ายินดีทำ! มีเงินก็ยากที่จะซื้อการยินยอมของข้า! หากฝ่าบาทสี่ต้องการให้โอกาสข้า ในตอนนี้ข้าก็ยินดีที่จะขายให้กับท่าน แต่บางทีผ่านไปสักครู่ข้าอาจจะไม่ขายให้? ถึงตอนนั้นขึ้นมา อย่าว่าแต่ห้าร้อยตำลึงเลย ห้าพันตำลึงก็ยังไม่ได้กิน!”