ตอนที่ 778 การดูแลอย่างกระหนุงกระหนิง

จวินมู่หลานพูดด้วยความสงสัย “แต่เมื่อเราออกเดินทาง เราต่างมีแต่สัมภาระน้ำหนักเบา!”

เสวี่ยเฉิงอันพยักหน้าและกล่าวว่า “ดังนั้นเราสามารถขจัดความสงสัยจากคนของเราเองได้”

จวินมู่ฉงพูดอย่างไม่ชอบใจนัก “เช่นนั้นก็ไม่แน่เสมอไป หากมีคนนำสมุนไพรไปวางไว้ริมทะเลสาบล่วงหน้าแล้วรอโอกาสลงมือล่ะ?”

เสวี่ยเฉิงอันชะงักอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงยิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า “หากเป็นเช่นนั้น ทุกคนย่อมถูกสงสัย”

สถานการณ์เข้าสู่ความกระอักกระอ่วน

ฉู่อวิ๋นหยางกลอกตาแล้วพูดว่า “หากทุกคนน่าสงสัย นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่าใครมีผลประโยชน์มากที่สุด”

ผางอิงพยักหน้าและกล่าวว่า “สิ่งที่องค์รัชทายาทอวิ๋นหยางพูดนั้นมีเหตุผล เราจำเป็นต้องตรวจสอบแรงจูงใจของคนที่ลงมือ”

จวินมู่ฉงยิ้มเยาะและพูดว่า “ถ้าข้าจำไม่ผิด วันนั้นไม่มีใครออกไปล่าสัตว์ เกรงว่าจะมีแค่เจ้าเจ็ดเพียงคนเดียว เจ้าเจ็ด เจ้าอยู่ในค่ายตลอดเลยหรือ?”

จวินมู่เหนียนดีดลูกวอลนัทในมือของเขา เมื่อจวินมู่ฉงถามเขาก็หยิบเนื้อวอลนัทออกมาวางไว้ในมือของซูจื่ออวี๋แล้วโยนเปลือกของมันออกไปก่อนจะหยิบวอลนัทอีกสองลูกขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติก่อนจะบีบมันแตกพร้อมกับพูดว่า “พี่สี่พูดเช่นนี้ ท่านกำลังล้อข้าเล่นหรือ? ข้าเป็นคนพิการ จะให้ออกไปที่ใด?”

จวินมู่ฉงรู้สึกหงุดหงิดกับท่าทางไม่สนใจใยดีของจวินมู่เหนียน ในขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันเรื่องความเป็นและความตาย จวินมู่เหนียนยังมีความคิดที่จะป้อนวอลนัทแก่ชายาของเขาอีกหรือ?

จวินมู่ฉงตบโต๊ะ แล้วพูดด้วยความโกรธ “เจ้าไปไม่ได้ เจ้าอาจจะส่งคนอื่นไปก็ได้ ใครต่างก็รู้ว่าที่จวนฉินอ๋องมีการมองที่ไม่เหมือนคนทั่วไป ทั้งองครักษ์ออกหน้าและองครักษ์เงามีเป็นกอง!”

จวินมู่เหนียนยังคงบีบวอลนัทต่อไปโดยไม่สนใจมากนัก เขาพูดขึ้นมาในขณะบีบ “พี่สี่พูดแบบนี้ มันก็วกกลับมามิใช่หรือ? ข้าสามารถส่งคนออกไปได้ แล้วคนอื่นไม่สามารถส่งคนออกไปได้หรือ? หากบอกว่าคนในนี้ใครมีผู้ใต้บังคับบัญชามากที่สุด…”

จวินมู่เยว่กล่าวด้วยรอยยิ้ม “คนที่มีคนใต้บังคับบัญชามากที่สุดก็แม่ทัพผางมิใช่หรือ? เขามีทหารแสนนาย!”