ตอนที่ 901 หลักฐานอยู่บนตัวเจ้า

เหยียนหรูอี้ร้องไห้

“กราบทูบองค์ฮองเฮา ตอนนั้นภายในสวนมีเพียงหม่อมฉันกับพระชายาฮ่องฉินเท่านั้น พระชายาลงมือกะทันหัน รอบด้านจึงไม่มีใครเห็น หม่อมฉันเองก็ไม่ทันได้เก็บหลักฐานเอาไว้ ส่วนเรื่องที่ว่าเหตุใดนางจึงต้งอการสังหารข้า คงเพราะ...คงเพราะเรื่องการหมั้นหมายของหม่อมฉันเพคะ”

ฮองเฮาสงสัยหนักกว่าเดิม จึงเอ่ยถาม

“การหมั้นหมายหรือ?”

เหยียนหรูอี้พยักหน้า แล้วสะอึกสะอื้นเล่าต่อ

“พระชายาอ๋องฉินนาง...นาง...นางริษยาที่ฝ่าบาทเคยพระราชทานสมรสให้หม่อมฉันกับท่านอ๋องแปด จึงกลั่นแกล้งหม่อมฉันสารพัด วันก่อนหม่อมฉันได้ยินว่าท่านอ๋องแปดบาดเจ็บ จึงนำยาไปมอบให้หนึ่งกล่อง ยังถูกนางโยนทิ้งเลยเพคะ องค์ฮองเฮาทรงวินิจฉัยด้วย พระชายาอ๋องฉินนาง...เห็นได้ชัดว่านางมีใจให้ท่านอ๋องแปดเพคะ!”

อะไรนะ? !

ให้ตายสิ!

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ผู้คนที่อยู่ที่นั่นต่างอุทานเสียงดัง

นี่ไม่เท่ากับซูจื่ออวี๋คบชู้สู่ชายหรือ? หนำซ้ำยังมีสัมพันธ์กับน้องสามีตัวเอง หากความผิดนี้เป็นเรื่องจริง อย่าว่าแต่ตัวของซูจื่ออวี๋เลย ทั้งตระกูลซูก็จะถูกลงโทษไปด้วย!

เมื่อฮ่องเต้เจาเหวินได้ยิน ก็เก็บอาการไว้ไม่อยู่ พูดอย่างเกรี้ยวกราด

“ซูจื่ออวี๋! ตกลงเรื่องมันเป็นอย่างไรกันแน่ เจ้าจงอธิบายมาเดี๋ยวนี้!”

ยังไม่ทันที่ซูจื่ออวี๋จะได้เอ่ยปาก น้ำเสียงที่เยือกเย็นของจวินมู่เหนียนดังขึ้น

“เสด็จพ่อ เรื่องนี้ไม่มีอะไรต้องอธิบาย อวี๋เอ๋อร์กับเจ้าแปดเปิดเผยบริสุทธิ์ เรื่องนี้ไม่มีใครรู้ดีไปกว่ากระหม่อมแล้ว ส่วนเรื่องฆาตกรรม หากว่ากันตามกฏหมายของต้าโจว ใครร้องเรียน คนนั้นต้องแสดงหลักฐาน เหยียนหรูอี้กล่าวหาว่าพระชายาของข้าฆ่าคน เช่นนั้นโปรดนำหลักฐานออกมาแสดง เพื่อให้ทุกคนเชื่อถือ”

เหยียนหรูอี้ตกใจกับน้ำเสียงเยือกเย็นของจวินมู่เหนียน จึงไม่กล้าพูดจาส่งเดช แต่ก็ไม่ยอมรับว่าตัวเองคาดเดาไปเรื่อย เอาแต่ร้องห่มร้องไห้ ทำให้คนที่พบเห็นคิดว่านางคือผู้เสียหายที่น่าสงสาร ส่วนซูจื่ออวี๋คือคนที่ใช้อำนาจบาตรใหญ่

สีหน้าของซูจื่ออวี๋เข้มขึ้น ไม่ได้ดูผ่อนคลายเหมือนเมื่อครู่ ในสายตาของคนอื่น อาจจะคิดว่าซูจื่ออวี๋โกรธที่ถูกจับได้ แต่จวินมู่เหนียนเข้าใจดี ตอนนี้นางโกรธแล้วจริงๆ

ซูจื่ออวี๋เดินไปหาเหยียนหรูอี้ พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เดิมทีข้าคิดว่าเจ้าแค่ไม่พอใจที่ไม่ถูกรัก จึงทำผิดไปชั่วขณะ แต่คิดไม่ถึงว่าเจ้าทั้งโง่ทั้งชั่ว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อย่าว่าข้าไม่เกรงใจก็แล้วกัน”

เหยียนหรูอี้ตัวสั่น แล้วเอ่ยถามอย่างหวาดกลัว

“เจ้า...เจ้าจะทำอะไร?”

ซูจื่ออวี๋ยกมุมปากขึ้นแล้วแค่นหัวเราะ พร้อมเอ่ยถาม

“ไม่ทำสิ่งใดหรอก เพียงแค่อยากถามคุณหนูเหยียนไม่กี่คำถาม คุณหนูเหยียนบอกว่าข้าผลักท่านลงน้ำ ข้าอยากถามว่าข้าผลักท่านซึ่งหน้า หรือว่าผลักท่านจากด้านหลัง?”