บทที่ 1000

นางรู้ว่าอีกไม่นานซุนฟางเอ๋อร์จะต้องถูกสังหารอย่างแน่นอน ไม่ใช่เพราะรู้วิธีล้างพิษ แต่เป็นเพราะนางรู้มากเกินไปต่างหาก

กุ้ยไท่เฟยรู้สึกว่าตนอับจนหนทางอย่างมาก ทั้งยังรู้สึกอีกว่าเหตุการณ์ครั้งนี้คือเคราะห์ร้ายที่สุดในชีวิตของตน

นอกจากนี้นางยังได้รับรายงานว่าอ๋องเยี่ยกำลังซ่องสุมผู้คนจากหอซู่เยวี่ย ขณะที่เซี่ยจื่ออันกำลังระดมพลองครักษ์เงา

ยิ่งไปกว่านั้นองค์จักรพรรดิยังเพิ่มกำลังพลในการเฝ้าระวังตำหนักสีอันให้รัดกุมขึ้นอีกด้วย ถึงกระนั้นนางก็ยังเชื่อว่าเขาทำไปเพราะต้องการดูแลความปลอดภัยให้ตน

“กุ้ยไท่เฟย!” อาฝูวิ่งเข้ามาในห้องโถงอย่างรีบร้อน “บ่าวเพิ่งเข้าไปที่พระราชวังชั้นในและพบว่าคนเหล่านั้นกำลังเตรียมการสำหรับงานศพพ่ะย่ะค่ะ”

“งานศพ? งานศพใครรึ?” กุ้ยไท่เฟยถามด้วยความประหลาดใจ

อาฝูกระซิบตอบ “บ่าวได้ยินมาว่ามันคือพระประสงค์ขององค์จักรพรรดิ ซึ่งงานศพครั้งนี้เป็นงานสำหรับพระสนมลำดับขั้นไท่เฟยพ่ะย่ะค่ะ”

กุ้ยไท่เฟยกล่าวด้วยความโมโห “ไปสืบมาให้ชัดแจ้งอีกครั้ง และจงไปตรวจสอบว่าเกิดอะไรขึ้นที่วังซีเหวย จากนั้นนำเงินไปให้เปากงกง เพราะข้าต้องการรู้สถานการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในพระราชวัง”

อาฝูหยิบธนบัตรหนึ่งปึกก่อนออกไปหาเปากงกง

เปากงกงรับธนบัตรด้วยความเต็มใจ ก่อนกล่าวอย่างใจเย็น “ข้าให้เจ้าถามได้เพียงคำถามเดียวเท่านั้น หากได้คำตอบแล้วก็อย่ามาหาข้าอีก”

“องค์จักรพรรดิจะจัดการกับกุ้ยไท่เฟยอย่างไรหรือ?” อาฝูถาม

เป่ากงกงเงยหน้าขึ้นพลางตอบ “ฆ่า!”

อาฝูตกตะลึง “เพราะเหตุใด?”

เปากงกงหัวเราะ “ข้าให้เจ้าถามได้คำถามเดียว ข้าจะไม่ตอบเจ้าอีกแล้ว ครั้งล่าสุดที่ข้าช่วยเจ้าปกปิดความผิด มันทำให้องค์จักรพรรดิเริ่มสงสัยในตัวข้าแล้ว ดังนั้นข้าจะไม่มีวันทรยศฝ่าบาทอีก”

สิ้นคำ เขาก็หันหลังกลับแล้วเดินจากไป

อาฝูไม่ได้รั้งอีกฝ่ายเอาไว้ เขาหวาดกลัวอย่างมากก่อนไตร่ตรองให้ดีอีกครั้งแล้วกลับไปรายงานกุ้ยไท่เฟย

อ๋องเยี่ยที่ยืนอยู่ในมุมมืดหยุดเปากงกงเอาไว้ ก่อนที่เปากงกงจะกล่าวว่า “กระหม่อมกระจายข่าวลือออกไปตามที่ท่านอ๋องเยี่ยสั่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

อ๋องเยี่ยคาบดอกหญ้าไว้ในปากพลางหัวเราะราวกับนักเลง “ดีมาก!”