บทที่ 1001

เพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างจะเป็นไปอย่างราบรื่น กุ้ยไท่เฟยจึงเสียสละและแจกจ่ายทหารผู้กล้าออกไปให้ผู้อื่นจนหมด

ทหารผู้กล้าที่ติดตามอ๋องหนานหวายล้วนได้รับการฝึกฝนโดยนาง นอกจากนี้ทหารบางส่วนยังถูกส่งไปที่แคว้นใต้อีกด้วย อย่างไรก็ตาม ยังมีทหารมากกว่าสามร้อยนายอยู่ในมือของกุ้ยไท่เฟย และคนเหล่านี้ก็พร้อมสละชีวิตเพื่อนางได้ทุกเมื่อ ตราบใดที่มันทำให้ภารกิจที่ได้รับมอบหมายสำเร็จลุล่วง พวกเขาก็สามารถทำได้ทุกวิถีทาง

ตามกำหนดการแล้วกุ้ยไท่เฟยจะเริ่มเคลื่อนไหวในคืนวันพรุ่งนี้ หลังจากจัดการทุกสิ่งอย่างเสร็จสิ้น นางจึงกลับไปที่พระราชวัง และได้รับรายงานว่าสนมอี้และองค์ชายเจ็ดเดินทางมาเข้าเฝ้า

“หลายวันมานี้ข้ารู้สึกเบื่อหน่ายยิ่งนัก เหตุใดเจ้าถึงไม่ทิ้งองค์ชายเจ็ดไว้ที่นี่เพื่อปรนนิบัติข้าเล่า” กุ้ยไท่เฟยกล่าวคำเบา

สนมอี้กล่าวด้วยรอยยิ้ม “หากกุ้ยไท่เฟยรู้สึกเบื่อหน่าย ข้าและเสี่ยวชีก็พร้อมที่จะรับใช้กุ้ยไท่เฟยเสมอเพคะ”

“เจ้า?” กุ้ยไท่เฟยเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าของนางพลันหายไป “สนมอี้ต้องจัดการกิจการของวังหลัง ดังนั้นต้องยุ่งมากเป็นแน่ เจ้าไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่เพื่อปรนนิบัติข้าหรอก เพียงทิ้งองค์ชายเจ็ดไว้ก็พอแล้ว”

“ไม่ได้เพคะ” สนมอี้ยังคงฉีกยิ้มดังเดิม จากนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ต้องการเอาชนะ “แม้ว่าข้าจะยุ่งมากเพียงใด แต่กุ้ยไท่เฟยคือผู้อาวุโส ทั้งยังเป็นพระมารดา ในฐานะลูกสะใภ้ ข้าควรอยู่เคียงข้างท่านและปรนนิบัติท่านอย่างดี”

กุ้ยไท่เฟยระเบิดหัวเราะพลางกล่าว “เอาล่ะ เจ้าไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่หรอก ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้าเช่นกัน ข้าได้ยินมาว่าอ๋องเยี่ยไปพบเจ้าที่ตำหนักใช่หรือไม่?”

สนมอี้พยักหน้าพลางกล่าว “ใช่เจ้าค่ะ ทั้งยังมีการต่อสู้เกิดขึ้นอีกด้วย”

“จริงรึ?” กุ้ยไท่เฟยค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น และจ้องมองไปที่อีกฝ่าย “มันเป็นการต่อสู้จริง ๆ หรือแค่ละครปาหี่กันแน่? ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร พระสนมย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ ข้ารู้เพียงว่าหลังจากที่อ๋องเยี่ยไปพบเจ้าที่วังอี๋หลาน สองสามวันต่อมาเจ้าก็ไม่อาจพักผ่อนอย่างสงบได้”

“ได้โปรดอย่างสงสัยในตัวท่านแม่ของข้าเลยพ่ะย่ะค่ะ!” ทันใดนั้นองค์ชายเจ็ดก็ลุกยืนขึ้นแล้วมองไปที่กุ้ยไท่เฟยด้วยสายตาเย็นชา

กุ้ยไท่เฟยฉีกยิ้มพร้อมกวักมือ “เสี่ยวชี มานี่ซิ บอกข้าทีว่าเจ้าอยากเป็นจักรพรรดิหรือไม่?”