บทที่ 1002

สนมอี้ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนมองกุ้ยไท่เฟยอย่างไม่พอใจ ขณะที่กุ้ยไท่เฟยก็มองนางด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ

สนมอี้กัดฟันกล่าว “เสี่ยวชี เจ้าออกไปก่อน”

เมื่อองค์ชายเจ็ดเห็นสีหน้าของมารดา เขาจึงต้องจำใจเดินออกไป

สนมอี้กำหมัดแน่นก่อนตวาดเสียงดัง “ข้ารู้แผนการของท่านแล้ว ครั้งนี้ท่านกำลังพยายามบีบบังคับให้เสี่ยวชีกบฏต่อบัลลังก์และองค์จักรพรรดิ ฝันไปเถิด”

กุ้ยไท่เฟยมองอีกฝ่ายพลางกล่าวอย่างใจเย็น “สนม เหตุใดเจ้าถึงมองโลกในแง่ร้ายเกินไปเล่า? เจ้าไม่ต้องการให้ข้าทำสำเร็จรึ?”

“ทำสำเร็จงั้นรึ? หากท่านช่วยเสี่ยวชีให้สมหวังแล้ว ท่านจะต้องกำจัดข้าอย่างแน่นอน” สนมอี้เยาะเย้ย “อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าท่านกำลังทำอะไรอยู่ คราวนี้ท่านต้องเจอศึกหนัก หากชนะ ข้าก็ไม่ได้รับประโยชน์อันใด แต่หากแพ้ ท่านก็จะควบคุมองค์ชายเจ็ดเอาไว้เพื่อปกป้องชีวิตตนเอง ซึ่งข้าไม่มีทางทำเช่นนั้นแน่”

ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดมิดลง แสงเพียงเล็กน้อยที่ส่องผ่านหน้าต่างไม่อาจทำให้ทั้งห้องสว่างไสวได้

กุ้ยไท่เฟยนำหินเหล็กไฟออกมาจุดเทียนในห้องโถง ขณะที่สายลมอ่อนพัดเข้ามาภายในห้อง ไม่นานแสงเทียนก็ส่องสว่าง แสงไฟส่องกระทบใบหน้าอันมืดมนของกุ้ยไท่เฟย

“ฉูเสี่ยวเฉียว!” กุ้ยไท่เฟยกล่าวอย่างช้า ๆ “ข้าเป็นคนพาเจ้าออกจากเซียนเปยมายังแผ่นดินต้าโจว ชุบเลี้ยงเจ้าจากเด็กผู้หญิงในหอฉิน จนกลายเป็นสนมที่มีแต่คนนับหน้าถือตาอย่างทุกวันนี้ เจ้าคิดว่าข้าจะไม่วางแผนปกป้องตนเองในตอนที่เจ้าคิดทรยศงั้นรึ?”

สนมอี้ตกตะลึง “ท่านจะทำอะไรกับข้า? ท่านจะวางยาพิษข้ารึ?”

“ไม่หรอก” กุ้ยไท่เฟยหัวเราะเบา ๆ “เจ้าไม่คิดหรือว่าองค์ชายของเจ้าจะโหดเหี้ยมยิ่งกว่าผู้ใด?”