บทที่ 1003

สนมอี้สูดหายใจเข้าลึกพลางกล่าว “เลวยิ่งนัก ท่านวางแผนเรื่องนี้มานานหลายปีแล้วสินะ หากผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์มีความคิดเป็นหนึ่งเดียวกับท่าน ท่านก็คงครองโลกไปแล้วใช่หรือไม่?”

“เจ้าไม่ต้องพูดถึงเรื่องเหล่านั้นหรอก เจ้าควรคิดให้รอบคอบว่าจะทำอย่างไรต่อไป ไม่ว่าอย่างไรองค์ชายเจ็ดจะต้องอยู่เคียงข้างข้า และมีเพียงข้าเท่านั้นที่จะรับรองความปลอดภัยของเขาได้ นอกจากนี้ หากเจ้าพาเขาหลบหนีไป ข้าก็จะแสดงให้องค์จักรพรรดิเห็นว่าใครคือพ่อที่แท้จริงของเขา ด้วยวิธีนี้แม้ข้าจะล้มเหลว แต่เจ้าสองคนแม่ลูกก็ต้องตายอยู่ดี”

หลังจากตกตะลึง สนมอี้ก็เริ่มคิดอย่างรอบคอบ หากเป็นอย่างที่อีกฝ่ายพูดจริง วิธีเดียวที่จะทำให้ตนมีชีวิตรอดอยู่ต่อไปได้ก็คือร่วมมือกับกุ้ยไท่เฟย

ทว่าหอเซี่ยฮั่นของอ๋องเยี่ย...

นางไม่กล้าตั้งตนเป็นปฏิปักษ์ต่อหอเซี่ยฮั่น เพราะหากมีคำสั่งให้ไล่ล่าตน แม้จะซ่อนตัวอยู่ไกลสุดขอบฟ้า นางก็ไม่อาจหลุดพ้นจากเงื้อมมือของพวกเขาได้

ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นนี้ สนมอี้ไม่รู้ว่าตนจะต้องเลือกหนทางใด

ก่อนหน้านี้นางคิดว่าตนสามารถควบคุมทุกอย่างไว้ได้ จนกระทั่งเจอกับจอมแผนการ สนมอี้ก็ตระหนักได้ว่าความคิดเด็กน้อยของตนช่างไร้สาระยิ่งนัก

นางเทียบกับอ๋องเยี่ยไม่ติดแม้แต่น้อย นับประสาอะไรกับกุ้ยไท่เฟย

“ไสหัวไปซะ!” กุ้ยไท่เฟยสั่งให้อีกฝ่ายออกไป

สนมอี้ใช้มือทั้งสองข้างเท้าบนโต๊ะ และค่อย ๆ ลุกยืนขึ้น ในตอนนี้ขาของนางอ่อนแรงจนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้

กุ้ยไท่เฟยยกยิ้มมุมปากขณะเผยสีหน้าเคร่งขรึม นี่คือการโจมตีครั้งสุดท้ายของนาง หากล้มเหลว นางก็อาจไม่มีชีวิตรอดกลับมา

สนมอี้เดินออกจากตำหนักสีอันอย่างสิ้นหวัง องค์ชายเจ็ดกำลังรอคอยมารดาอยู่ที่ด้านนอกตำหนัก ขณะจ้องมองบุตรชาย สนมอี้ก็รู้สึกว่าใบหน้าของเขาไม่ละม้ายกับองค์จักรพรรดิหรือตนแม้แต่น้อย ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องยากที่จะให้องค์จักรพรรดิหายสงสัยในเรื่องที่เขาขบคิดมานานหลายปี

“ท่านแม่!” องค์ชายเจ็ดวิ่งเข้ามายืนอยู่ข้างนาง “ท่านไม่ต้องกังวลเรื่องข้าหรอก ข้ารู้ว่ากุ้ยไท่เฟยคิดอะไรอยู่ และข้าก็ต้องการความช่วยเหลือจากนาง แต่จะไม่ยอมปล่อยให้นางบงการเด็ดขาด หากวันหนึ่งข้าขึ้นครองบัลลังก์ได้สำเร็จ ท่านก็จะกลายเป็นหวงไท่โฮ่ว”

“องค์ชาย!” สนมอี้สวมกอดเขา ขณะร่างกายสั่นเทา “เด็กดี แม่รู้ว่าเจ้าเป็นเด็กกตัญญู”

อย่างไรก็ตาม เด็กคนนี้ไม่รู้ว่ากุ้ยไท่เฟยสามารถควบคุมความคิดของเขาได้ ทั้งยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับกู่ตู๋มากนัก ยิ่งไปกว่านั้น สนมอี้รู้ว่ากู่ตู๋บางตัวสามารถควบคุมความคิดของบุคคลได้ จนทำให้คนผู้นั้นกลายเป็นหุ่นเชิดหรืออาวุธสังหารได้

เมื่อกลับถึงตำหนัก สนมอี้ก็ล้มป่วย และประกาศต่อสาธารณชนว่าตนป่วยหนัก และไม่ต้องการให้ผู้ใดเข้าพบ