บทที่ 1004

“จะเป็นอย่างไรหากตอนนี้นางกำลังหยอกเอินกับชายหนุ่มคนอื่นอยู่เล่า?” จื่ออันถามหยอกล้อ

ทันใดนั้นอ๋องเยี่ยพลันเผยท่าทีโกรธเคือง “ข้าก็จะหักขานางซะ...”

เมื่อตระหนักได้ว่าตนพูดในสิ่งที่ไม่สมควรออกไป อ๋องเยี่ยจึงลุกยืนขึ้นแล้วกล่าวอย่างถ่อมตน “พระชายา ตอนนี้น้องชายของข้ากำลังยุ่งอยู่ พวกเราเริ่มกันก่อนเถิด”

จื่ออันมองใบหน้าอันสง่างามของเขาพร้อมหัวเราะเยาะในใจ “ไปกันเถอะ!”

ยามเที่ยง นางกำนัลที่มีหน้าที่รับใช้สนมเหลียงเดินทางมารายงานแก่องค์หญิงว่าสนมเหลียงหายตัวไป

เนื่องจากสนมเหลียงเคยถูกลอบสังหารมาก่อน จ้วงจ้วงจึงสั่งให้ทหารในวังค้นหาตัวนางอย่างละเอียด

เรื่องนี้ทำให้พระราชวังซีเหวยวุ่นวายอย่างมาก องค์จักรพรรดิเรียกตัวแม่ทัพจางผู้บังคับบัญชาทหารองครักษ์มาสอบถามเกี่ยวกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น ซึ่งแม่ทัพจางก็กราบทูลอย่างตรงไปตรงมาว่าสนมเหลียงหายตัวไป

สิ้นคำ แม่ทัพจางก็กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงวิตกกังวล “ก่อนหน้านี้สนมเหลียงถูกลอบสังหารอย่างเลือดเย็นในตำหนักเย็น ทั้งยังถูกทำให้เสียสติ ตอนนี้นางหายตัวไปแล้ว ข้าน้อยจึงเกรงว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับนางพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อองค์จักรพรรดิได้ยินเช่นนั้น เขาก็ต้องการถามถึงเหตุผลบางอย่าง ทว่าแม่ทัพจางไม่สามารถอธิบายเหตุผลที่ชัดเจนได้ เขาเพียงแค่ตอบว่ามีคนต้องการลอบสังหารสนมเหลียง แต่การลอบสังหารในครั้งนั้นล้มเหลวไม่เป็นท่า เมื่อเห็นรูปลักษณ์ของคนร้าย นางจึงคลุ้มคลั่งเสียสติ

นี่คือคำถามของผู้มีสติปัญญาเช่นองค์จักรพรรดิ เพียงแค่ได้ยินคำบอกเล่า เขาก็สามารถตั้งข้อสันนิษฐานได้ แค่เห็นรูปลักษณ์ของฆาตกร นางก็กลายเป็นคนเสียสติไปเลยรึ? สนมเหลียงไม่ใช่ผู้ที่มีจิตใจอ่อนแอแล้วนางจะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร คิดแล้วก็รู้ได้ว่าฆาตกรต้องทำในสิ่งที่นางไม่คาดคิดเป็นแน่

หลังจากแม่ทัพจางออกไปแล้ว จักรพรรดิก็เรียกลู่กงกงให้มาเข้าเฝ้า “ตอนนี้องค์รัชทายาทที่ถูกปลดตำแหน่งเป็นอย่างไรบ้าง?”

“กราบทูลฝ่าบาท ข้าส่งคนไปจับตาดูเขาแล้ว และได้ความว่าแม้ตอนนี้องค์รัชทายาทพระองค์ก่อนจะไร้อำนาจ แต่เมื่อไม่นานมานี้เหลียงกงได้พบปะผู้คนเป็นการส่วนตัวอยู่บ่อยครั้งพ่ะย่ะค่ะ”

“เขาพบใครบ้าง?” องค์จักรพรรดิเอ่ยคำเบา เห็นได้ชัดว่าความกระตือรือร้นของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมาก

“คนเหล่านั้นเป็นผู้ติดตามของเขาพ่ะย่ะค่ะ”

“ผู้ติดตามของเขา? คนเหล่านั้นล้วนเป็นขุนนางในราชสำนักทั้งสิ้นใช่หรือไม่” จักรพรรดิหัวเราะเยาะ