บทที่ 102

การเยาะเย้ยปรากฏขึ้นบนใบหน้าขององค์จักรพรรดิเหลียง “ที่คนนอกพูดกัน มันจะเป็นจริงได้อย่างไร?”

จื่ออานนั่งลง วัดชีพจรขององค์จักรพรรดิ ภาวะชีพจรสงบลงมาก และเขาต้องชื่นชมรากฐานความดีขององค์จักรพรรดิเหลียงด้วย

“ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว” องค์จักรพรรดิเหลียงพูดแล้วมองไปรอบ ๆ “ท่านอาไปแล้วเหรอ?”

“เพิ่งออกไป เพคะ!”

องค์จักรพรรดิเหลียงเอื้อมมือออกไปอย่างเกียจคร้าน พับมือลงบนผ้าห่ม จ้องมองที่จื่ออาน และถามว่า “เจ้ากำลังจะอภิเษกกับท่านอาแล้ว เจ้ารู้สึกอย่างไร?”

จื่ออานส่ายหัว “มิทราบพ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉันไม่อยากคิดถึงเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้น”

องค์จักรพรรดิเหลียงเงียบไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็พูดว่า “อภิเษกกับเขาเถิด”

จื่ออานแปลกใจเล็กน้อย “หือ?”

“เขาคู่ควร” จักรพรรดิเหลียงกล่าวโดยไม่เริ่มต้นและสิ้นสุดก่อนจะหลับตาลง

จื่ออานอยากบอกว่านี่ไม่ใช่คำถามว่าคู่ควรหรือเปล่า ถ้าคนสองคนอยากจะอภิเษกกันตลอดชีวิต นอกจากจะดูสภาพภายนอกแล้ว ยังต้องดูว่ามีความรู้สึกต่อกันหรือไม่

แน่นอนว่าเธอรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องบอกองค์จักรพรรดิเหลียงเกี่ยวกับความรัก เขาคงไม่เข้าใจ ดังนั้นจึงต้องอภิเษกกับเขา?

อภิเษกกับตระกูลผู้สูงศักดิ์ มันเป็นลำดับศักดิ์ในวงศ์ตระกูล แต่ก็ไม่ใช่กับคนนี้

จื่ออานมึนงง องค์จักรพรรดิเหลียงก็ลืมตาขึ้นอีกครั้งและมองดูนางอย่างจริงจัง “อันที่จริงที่ข้าให้เจ้าตกลงจะอภิเษกกับท่านอานั้น มันคือการรักษาหน้าตาของเจ้าด้วย ถึงแม้ว่าเจ้าจะไม่เห็นด้วย เจ้าก็ต้องอภิเษก ท่านอากับข้าไม่เหมือนกัน ความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับเจ้าไม่ได้มาจากเสด็จย่าหรือเสด็จแม่ แต่การอภิเษกของท่านอา ต้องเป็นเจตนาของเสด็จย่าแน่ ๆ ถ้าไม่อภิเษกและกลับใจจากการอภิเษก มันจะเป็นการขัดขืนพระราชกฤษฎีกา และเจ้าจะต้องตาย”

จื่ออานพูดอย่างไม่พอใจ “ขอบพระทัยที่เตือนพ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่เป็นไร ข้าแค่กลัวว่าถ้าเจ้าจะรักษาข้าเสร็จแล้ว เสด็จย่าและเสด็จแม่จะได้เห็นคุณค่าในตัวเจ้า และเจ้าจะลืมสถานการณ์ของตัวเองไป” องค์จักรพรรดิเหลียงตรัสเบา ๆ

จื่ออานลืมไปได้อย่างไร เจ้าจะลืมความจริงที่ว่าโชคชะตาของเจ้ายังอยู่ในมือของผู้อื่นได้อย่างไร